I OSK 426/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), Protokolant Barbara Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 629/07 w sprawie ze skargi Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Warszawie na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. I SA/Wa 629/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S. A. w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty w kwocie 946000 zł z tytułu nabycia prawa własności budynku usytuowanego na działce nr [...], obręb [...] – C. w L. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy: Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] października 2000 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Państwowy Zakład Ubezpieczeń w Warszawie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L., w obrębie [...] – C., oznaczonego jako działka nr [...] o pow. 1348 m2, objętego księgą wieczystą KW nr [...] oraz prawa własności budynków usytuowanych na przedmiotowym gruncie, w tym budynku biurowego za odpłatnością w kwocie 1.802.173 zł. Po rozpoznaniu odwołania [...] S.A., które kwestionowało przyjętą w decyzji wartość budynku, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. Powyższa decyzja wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2003 r., sygn. akt l SA 1446/01, została uchylona w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego. Sąd opierając się na przepisie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. nr 23, poz.120) stwierdził, że nabycie własności budynków i innych urządzeń położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych, a wartość nieruchomości ustala się na dzień 5 grudnia 1990 r. i na dzień wydania decyzji uwłaszczeniowej. W tym kontekście nakazał wyjaśnić przyczyny rozbieżności w złożonych do akt sprawy operatach szacunkowych. Wojewoda Lubelski, ponownie rozpatrując sprawę ustalenia odpłatności, działając na podstawie art. 200 ust. 1 pkt. 1 ustawy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., ustalił odpłatność za nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego w kwocie 946.000 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...] S.A. w W., zarzucając, że Wojewoda Lubelski wydając zaskarżoną decyzję winien zastosować art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymał w mocy skarżoną decyzję, wskazując, iż przyczyną uchylenia decyzji w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego, było nie wyjaśnienie rozbieżności co do wartości oraz stopnia zużycia budynku zlokalizowanego na uwłaszczonej nieruchomości, ustalonego różnymi operatami szacunkowymi i przyjęcie w zaskarżonej decyzji wartości tego budynku określonej w jednym z operatów szacunkowych. Wojewoda Lubelski ponownie rozpatrując sprawę zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu, a operat został wykonany w dniu 27 lutego 2006 r. i określa cenę nieruchomości według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. i według wartości na dzień wydania decyzji, tj. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższym operatem wartość nieruchomości określono na kwotę 1.601.000 złotych, w tym wartość budynku określono na kwotę 1.098.000 złotych, natomiast odpłatność za nabycie własności budynku biurowego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. została ustalona na kwotę w wysokości 946.000 złotych (oszacowaną wartość budynku pomniejszono o wartość nakładów poniesionych ze środków własnych PZU na modernizację budynku przed dniem 5 grudnia 1990 r.). Minister stwierdził, że jak wynika z treści art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy, przy czym przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy. Państwowy Zakład Ubezpieczeń w dniu 5 grudnia 1990 r. podlegał regulacji ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344), jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy, do czasu przekształcenia Państwowego Zakładu Ubezpieczeń, nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r., zakład ten działał na podstawie przepisów dotychczasowych. Przepisem dotychczasowym w rozumieniu art. 97 ust. 3 była ustawa z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. nr 45, poz. 242 ze zm.), która w art. 65 stanowiła, że Państwowy Zakład Ubezpieczeń był samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, niepodlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Był on państwową osobą prawną podlegającą uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 ustawy, jednakże nie był przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] S. A. w W. zarzucił, iż spółka powstała z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa i tym samym ma do niej zastosowanie art. 200 ust. 3 pkt 1, w oparciu o który nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie. Przepis art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy posługujący się pojęciem "przedsiębiorstwo państwowe", w żadnym razie nie ograniczał tego pojęcia do przedsiębiorstw państwowych w rozumieniu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. nr 24, poz. 122, ze zm.), czy też przedsiębiorstw państwowych wpisanych do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Przepis ten należało interpretować celowościowo - jako zamiar ustawodawcy zmniejszenia wierzytelności wszystkich przedsiębiorstw podlegających procesowi prywatyzacji (w tym PZU), stanowiących własność Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podniósł, że z treści art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy wynika, iż wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy. Podzielił w związku z tym stanowisko organu, że przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy. Prawidłowo organy uznały, iż Państwowy Zakład Ubezpieczeń w dniu 5 grudnia 1990 r. działał w oparciu o ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. nr 59, poz. 344), przy czym zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy - do czasu przekształcenia Państwowego Zakładu Ubezpieczeń, nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r. - zakład ten działał na podstawie przepisów dotychczasowych, zgodnie z którymi był on samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, nie podlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Tak więc była to państwowa osoba prawna podlegająca uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 ustawy, nie będąca przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 ustawy. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż definicja Państwowego Zakładu Ubezpieczeń, wynikająca z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, nie odbiera mu wcześniej przyznanego (ustawą z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych Dz. U. z 1958 r., nr 72, poz. 357 ze zm.) statusu przedsiębiorstwa państwowego. Przedmiotowa ustawa w dniu 5 grudnia 1990 r. już nie obowiązywała, gdyż została uchylona z dniem 1 stycznia 1985 r. przez ustawę z dnia 20 września 1984 r., a wobec tego status Państwowego Zakładu Ubezpieczeń określały przepisy prawa obowiązujące w dacie 5 grudnia 1990 r. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie przepisu art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, iż poprzednik prawny skarżącego – Państwowy Zakład Ubezpieczeń nie był przedsiębiorstwem państwowym w rozumieniu tego przepisu oraz naruszenie przepisu art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. nr 59, poz. 344 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1991 r. w sprawie trybu i zasad przekształcania Państwowego Zakładu Ubezpieczeń w spółkę akcyjną Skarbu Państwa oraz przejęcia przez tę spółkę zobowiązań z tytułu zawartych ubezpieczeń (Dz. U. nr 119, poz. 522) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że w stosunku do poprzednika prawnego skarżącego miał zastosowanie art. 65 ustawy o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych. W uzasadnieniu podniesiono, że z punktu widzenia możliwości zastosowania przepisu art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy znaczenie miała data 23 grudnia 1991 r., tj. data w której doszło do przekształcenia byłego PZU w spółkę akcyjną z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, a nie data 5 grudnia 1990 r. Wynika to z § 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1991 r., który stanowił, iż PZU przekształca się w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa. Przepis ten wszedł w życie w dniu 20 grudnia 1991 r. i od tej daty jednostka ta nie działała już w oparciu o przepisy ustawy z 1984 o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, natomiast akt notarialny dotyczący przekształcenia zawarto w dniu 23 grudnia 1991 r., a zatem wówczas ustawa z 1984 r. nie mogła mieć zastosowania. Przepis art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy należy interpretować celowościowo i w takim wypadku jego działanie nie zostaje ograniczone do przedsiębiorstw państwowych. Przywołano ponadto przepisy art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. nr 24, poz. 122 ze zm.) i art. 13 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. nr 72, poz. 357 ze zm.), wywodząc na ich podstawie, że PZU traktowany był jako państwowe przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe, do którego miała zastosowanie ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. nr 118, poz. 561 ze zm.), w wyniku czego pracownicy uzyskali darmowe akcje Spółki. Taki status PZU potwierdza też definicja przedsiębiorstwa państwowego wynikająca z art. 551 Kodeksu cywilnego oraz pobranie przez notariusza taksy na podstawie § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 kwietnia 1991 r. w sprawie taksy notarialnej, ograniczającego wysokość opłaty notarialnej za sporządzenie aktu, w wyniku którego następuje prywatyzacja przedsiębiorstwa państwowego w drodze przekształcenia w spółkę. W końcu podkreślono, że żaden przepis prawny nie stwierdzał, iż PZU nie był przedsiębiorstwem państwowym, a liczne organy administracji publicznej wydawały już w przeszłości korzystne dla tej jednostki decyzje. Odwołano się w tej mierze do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. |Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | |Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. | |Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod | |rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 | |P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny | |Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach | |wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. | |Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należało mieć na względzie, że decyzja organu odwoławczego, jakim był rozpatrujący | |sprawę w kwietniu 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w Warszawie była poddana kontroli Naczelnego Sądu | |Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 1446/01 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do | |ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. Uzasadnienie tego wyroku, a zwłaszcza zawarta w nim ocena prawna i wskazówki co do | |dalszego postępowania miały bardzo istotne znaczenie nie tylko dla organu administracyjnego, któremu spraw została przekazana ale także| |i dla wojewódzkiego sądu administracyjnego, który dokonywał oceny kolejnej decyzji jaka zapadła w sprawie. Stało się tak ze względu na| |związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku NSA. W tej mierze należy przytoczyć treść przepisu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 | |r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu | |Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny | |oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. | |Związanie organu oceną prawną sądu obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzekania sądu, ale także | |każdy inny organ orzekający w sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA | |2019/98 – ONSA z 2000 r., nr 3, poz. 129). Na gruncie rozpoznawanej sprawy należało zatem przyjąć, iż jakkolwiek doszło, na skutek | |zmiany przepisów o właściwości organów, do zmiany organu odwoławczego, to jednak nowy organ odwoławczy – Minister Budownictwa nadal | |związany był oceną prawną zawarta w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2003 r. | |Z kolei związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym | |wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., sygn. | |IV SA 527/97 – baza LEX nr 47275). | |Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić tych zarzutów skargi, które dotyczyły| |żądania przyjęcia innej podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, aniżeli to, które wskazał Naczelny Sąd | |Administracyjny w wyroku z 2003 r. W przeciwnym wypadku doszłoby do naruszenia art. 99 ustawy wprowadzającej P.p.s.a. oraz art. 153 | |P.p.s.a. (art. 30 poprzedniej ustawy o NSA), jako naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co | |mogłoby stanowić podstawę do uzasadnionego i skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Z tego zaś wynika | |dalej, że ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną | |decyzję organu administracji publicznej, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie| |przez wojewódzki sąd administracyjny, ma istotne znaczenie także dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi | |kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, | |jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o których mowa w art.| |99 ustawy wprowadzającej P.p.s.a. oraz w art. 153 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r., sygn. II GSK 147/06 – baza | |LEX nr 276691). | |Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok z dnia 24 stycznia 2003 r. nie dopatrzył się, aby w sprawie mógł mieć zastosowanie przepis | |art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy, wskazując wyraźnie, że rozpoznanie sprawy i kontrola legalności zaskarżonej decyzji w postępowaniu | |sądowoadministracyjnym nastąpiła tylko i wyłącznie na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przypadku, gdy Naczelny Sąd | |Administracyjny w sposób wyraźny przytacza przepis, który powinien stanowić materialno – prawną podstawę rozpoznania sprawy, zbyteczne | |było wymienianie i ustosunkowywanie się do wszelkich innych przepisów prawa materialnego, których możliwości zastosowania Sąd ten się | |nie dopatrzył. | |W tej mierze należało zwrócić uwagę i na to, że między wskazaną w wyroku z dnia 24 stycznia 2003 r. podstawą materialno – prawną a | |wskazaniami co do dalszego postępowania, zachodził ścisły i logiczny związek. Przyjęte wskazania, które w zasadzie ograniczyły się do | |konieczności ponownego zbadania prawidłowości wyceny nieruchomości (budynku) stanowiącej przedmiot sporu, stanowiły konsekwencję oceny | |prawnej w sytuacji, gdy poza wartością budynku nie było innych spornych i wymagających wyjaśnienia okoliczności. | |Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę pod względem zgodności z prawem i rozpoznanie to nastąpiło w granicach sprawy, w rozumieniu | |art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji związany był oceną prawną wyrażoną w wyroku kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego,| |z którego wynikało przede wszystkim, że nabycie własności budynku przez skarżącego winno nastąpić odpłatnie w oparciu o przepis art. | |200 ust. 1 pkt 1 ustawy. | |Wprawdzie sąd pierwszej instancji ani nie powołał art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o | |ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani nie wyjaśnił szerzej w uzasadnieniu| |zaskarżonego wyroku kwestii związania wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże nie stanowi to uchybienia przepisowi art. | |141 § 4 P.p.s.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Tego rodzaju zarzutu kasacyjnego | |zresztą nawet nie sformułowano, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od szerszego ustosunkowywania się co do kwestii ewentualnego | |naruszenia przepisów postępowania, w tym także co do prawidłowości i rzetelności wyceny przyjętej jako podstawa naliczenia opłaty za | |budynek biurowy w decyzji administracyjnej, poddanej kontroli sądu I instancji. | |Wobec powyższego brak było podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących materialno – prawne oparcie | |stanowiska sądu pierwszej instancji co do prawidłowości decyzji organu odwoławczego. Zarzuty te opierały się na odmiennej od przyjętej | |w wyroku NSA z 2003 r. wykładni przepisów ustawy, co jak już wyżej wywiedziono, ze względu na treść przepisu art. 99 ustawy z 2002 r., | |wprowadzającej sądownictwo administracyjne nie mogło przynieść pożądanego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Zarówno z ustawy z | |dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. nr 45, poz. 242 ze zm.) jak i statutu Państwowego Zakładu | |Ubezpieczeń nadanego uchwałą nr 181 Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1984 r. (M. P. nr 31, poz. 213) wynika, że jednostka ta była | |samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, ale nie nadano jej statusu przedsiębiorstwa | |państwowego, co było warunkiem koniecznym dla możliwości stosowania art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy. Przywołane w skardze kasacyjnej | |rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1991 r. w sprawie trybu i zasad przekształcenia Państwowego Zakładu Ubezpieczeń w | |spółkę akcyjną Skarbu Państwa oraz przejęcia przez tę spółkę zobowiązań z tytułu zawartych ubezpieczeń (Dz. U. nr 119, poz. 522) | |stanowiło jedynie wyraz woli i upoważnienia do sporządzenia aktu notarialnego o przekształceniu tej jednostki w spółkę akcyjną, ale nie| |zmieniało statusu tej jednostki do czasu podpisania notarialnego aktu o przekształceniu. Sięganie na tej podstawie do przepisów ustawy | |z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. nr 59, poz. 344 ze zm.), względnie do przepisów ustawy obowiązującej | |przed wejściem w życie ustawy z 20 września 1984 r. było zatem nieuprawnione i nie mogło w żadnym stopniu wskazywać na zmianę stanu | |prawnego w stosunku do tego, który był przedmiotem oceny NSA w 2003 r. | |Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 | |P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. |