I SA/Łd 836/07

Dnia 5 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi I. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec i październik 2003 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za miesiące: maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2003 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 2860,- (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w firmie "A" I. A., przedmiotem, której było sprawdzenie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacenia podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 2003 roku ustalono, iż I. A. w miesiącu maju 2003 roku odliczyła podatek naliczony z niżej opisanych faktur wystawionych przez Sp. z o.o. "B", Ł., A. W. [...], siedziba tymczasowa na czas budowy: Ł., ul. A. [...]: * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.090 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.079 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.112 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.094,40 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.123 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.112 zł, * z dnia [...] r. Nr [...] w wysokości 2.124,10 zł. W odpowiedzi na pismo z [...] roku Nr [...], skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], organ kontroli skarbowej otrzymał informację (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] roku Nr [...]), iż Spółka z o.o. "B" ostatnią deklarację podatkową VAT-7 złożyła za kwiecień 2003 roku. Powyższe oznacza, że w/w Spółka nie zadeklarowała podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych na rzecz I. A. w maju 2003 roku w łącznej kwocie 14.734 złotych. Ponadto, w miejscu zgłoszonym przez Spółkę z o.o. "B" jako miejsce prowadzenia działalności brak jest oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka z o.o. "B" ostatnią aktualizację danych rejestracyjnych (NIP-2) złożyła w Urzędzie Skarbowym [...] w dniu 22 sierpnia 2001 roku. Mając na uwadze dokonane ustalenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. działając w oparciu m.in. o przepis § 48 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.) zakwestionował prawo Podatniczki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. "B". Pismem z [...] roku Podatniczka odwołała się od w/w decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] roku Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z [...] roku Nr [...], w oparciu o przepis art. 19 ust. 1 i 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.), określił I. A. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2003 roku oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres za maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2003 roku. Pismem z [...] roku Podatniczka odwołała się od w/w decyzji. W odwołaniu strona wnosi o jej uchylenie w całości zarzucając błędne dokonanie ustaleń faktycznych polegających na uznaniu, że sprzedaż towarów handlowych została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur. Zdaniem I. A., po kolejnym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. musiał uznać zasadność zarzutu niezgodności poprzedniej decyzji z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji, polegające na przyjęciu, że Spółka z o.o. "B" była podmiotem nieistniejącym i nieuprawnionym do wystawiania faktur VAT są całkowicie bezzasadne. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z ewidentnym naruszeniem prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego jako istotnego elementu konstrukcyjnego podatku, zwłaszcza wobec braku prawnych możliwości ustalenia przez nabywcę czy sprzedawca wywiązał się ze swoich obowiązków. Decyzją z dnia [...]roku nr [....] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 233 § 1 punkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie delegacji ustawowej (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w dniu 22 marca 2002 roku zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). W myśl przepisu § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a w/w rozporządzenia, w przypadku gdy: sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Jak ustalono w toku postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji, Spółka z o.o. "B" po dacie wystawienia spornych faktur nie dokonywała rozliczeń we właściwym, że względu na adres siedziby, Urzędzie Skarbowym. Organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej, dwukrotnie zwracał się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (pismem z dnia 22.04.2005 r. oraz z dnia 18.11.2005 r.) z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej kontrahenta Podatniczki - "B" Spółki z o.o. W odpowiedzi na powyższe pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] poinformował, że Spółka z o.o. "B" figuruje w rejestrze podatników VAT od 22 października 1999 roku, natomiast ostatnia aktualizacja danych NIP-2 została złożona przez Spółkę w dniu 20 sierpnia 2001 roku. W toku postępowania nie można było przeprowadzić u Spółki z o.o. "B" kontroli w zakresie dotyczącym rzetelności dokonywanych transakcji na rzecz I. A. "A", gdyż nie jest znana jej aktualna siedziba ani miejsce przechowywania dokumentacji. Dlatego też organ pierwszej instancji nie miał możliwości sprawdzenia kopii faktur. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Spółka z o.o. "B" nie dokonała wymaganej przez prawo podatkowe aktualizacji danych dotyczących siedziby i miejsca prowadzenia działalności (zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników). Wysyłana do Spółki korespondencja nie była podejmowana i wracała z adnotacją "adresat nieznany". W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w toku postępowania odwoławczego - organ drugiej instancji zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [....] z prośbą o udzielenie informacji czy Spółka z o.o. "B" - kontrahent Podatniczki składała deklaracje PIT-4 na zaliczkę na podatek dochodowy od łącznej kwoty dokonanych wypłat oraz deklaracje CIT-2 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (pismo z dnia [...] r.) poinformował, że ostatnią deklarację CIT-2 Spółka złożyła za okres 1.06.2002 -30.04.2003 r., natomiast od maja 2003 roku "B" Sp. z o.o. nie składała deklaracji CIT-2. Od maja 2003 r. Spółka nie składała deklaracji PIT-4, a ostatnia deklaracja PIT-4 wpłynęła do Urzędu skarbowego [....] za miesiąc październik 2002 r. w dniu 20 listopada 2002 r. Organ odwoławczy zwrócił się również do Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z prośbą o przekazanie aktualnych danych z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczących Spółki z o. o. "B". Sąd Rejonowy pismem z dnia [....]r. (sygn. akt [...]) poinformował, że Spółka z o.o. "B" nie została przerejestrowana do Krajowego Rejestru Sądowego, a do akt rejestrowych Spółki zostały złożone sprawozdania finansowe za okres 02.11.1999-31.05.2000 r. i 01.06.2000-31.05.2001 r. Organ podatkowy stwierdził, że Spółka z o.o. "B" jest podmiotem nieistniejącym, a zatem faktury wystawione przez ten podmiot (nieistniejący), które dokumentują sprzedaż towarów, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Organ podatkowy zauważa, że za podmiot fikcyjny występujący w obrocie należy uznać nie tylko podmiot faktycznie nieistniejący, lecz także podmiot formalnie zarejestrowany bądź to w oparciu o nieprawdziwe lub nieścisłe i nieaktualne dane, który nie składa właściwych deklaracji podatkowych i nie wykazuje podatku należnego wynikającego z wystawianych faktur oraz w konsekwencji nie płaci tegoż podatku. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że jeśli nabywca towarów i usług działając we własnym imieniu i na własny rachunek dokonuje wyboru określonego (nawet nieuczciwego) kontrahenta, ponosi konsekwencje związane z tym wyborem. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie wiążą bowiem możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z dobrą lub złą wolą podatnika, który dokonuje takiego obniżenia, ale uzależniają prawo do obniżenia podatku od spełnienia m. in. obiektywnych warunków, jakim powinien odpowiadać kontrahent i faktura, w której podatek został naliczony. W skardze z dnia [...] roku I. A. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie naruszenie art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechania przeprowadzenia niezbędnych dowodów, co doprowadziło do przyjęcia, że faktury zostały wystawione przez spółkę "B" w Ł. w miesiącu maju 2003 roku zostały wystawione przez podmiot nieistniejący, a zatem nie mogą stanowić dla I.A. podstawy do odliczenia podatku naliczonego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z art. 33, art. 35 k.c. w zw. z art. 272 oraz art. 289 § 1 k.s.h. poprzez uznanie, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością niewykreślona z rejestru może być uznana za podmiot nieistniejący. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając treść zaskarżonej decyzji należy wskazać, że organy podatkowe naruszyły przepisy dotyczące gromadzenia i prowadzenia postępowania dowodowego. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego jest przede wszystkim uzależniona od niewadliwych, zupełnych i wszechstronnych ustaleń faktycznych. Zasada ta ma właśnie istotne znaczenie w postępowaniu podatkowym oraz kontrolnym, w których to postępowaniach obowiązuje zasada prawdy materialnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 1997 roku, Nr 137, poz. 926). Jest ona urzeczywistniana poprzez przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Dopiero po zebraniu całego materiału dowodowego w zakresie istotnych okoliczności faktycznych, organ powinien dokonać oceny materiału przy uwzględnieniu zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji pod normy prawa materialnego. Analiza zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania administracyjnego doprowadza do wniosku, że organy nie wywiązały się z wyżej wskazanych obowiązków, gdyż nastąpiło szereg uchybień przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przede wszystkim należy wskazać na naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej, który wskazuje, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten konkretyzuje i rozwija zasadę prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi logiczną spójną całość. Organy podatkowe wskazały, że nie były w stanie przeprowadzić kontroli w zakresie dotyczącym rzetelności dokonywanych transakcji u Spółki z o.o. "B" na rzecz I. A. "A", bowiem nie jest znana ani aktualna siedziba Spółki ani miejsce przechowywania dokumentacji. Ponadto organ stwierdził, że Spółka "B" nie dokonała aktualizacji danych miejsca i siedziby działalności wymaganych przez prawo podatkowe, jak również wysyłana do Spółki korespondencja nie była podejmowana i wracała z adnotacją "adresat nieznany". Powyższe ustalenia poczynione przez organy podatkowe budzą poważne wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Należy również zaznaczyć, że w aktach administracyjnych sprawy (k. [...]) znajduje się notatka służbowa z dnia [....] roku sporządzona przez pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., który w [...] Wydziale Krajowego Rejestru Sądowego Sądu [...] ustalił dane dotyczące Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "B" z siedzibą przy A. W. [...]. Z informacji tam zamieszczonych wynika skład Zarządu Spółki, a mianowicie: K. R. S. jako Prezes Zarządu oraz Z. K. B. – Wiceprezes Zarządu wraz podanymi numerami PESEL oraz adresami zamieszkania. Dodatkowo wskazano, że siedzibą Spółki jest A. W. [...] w Ł., jak również adres na czas prowadzenia remontu - ul. S. [...] i adres do korespondencji – A. K. [...] w Ł. (również prowadzenie księgowości – główny księgowy B. P.). Powyżej wskazane dane jednoznacznie świadczą o tym, że organ miał duże możliwości, jeśli chodzi o możliwość doręczenia korespondencji i co za tym idzie przeprowadzenia postępowania kontrolnego. Z akt administracyjnych wynika, że organ kontroli skarbowej wysłał pisma z prośbą o udostępnienie faktur sprzedaży z 2003 roku dokumentujących transakcje z "A" I. A. na adres Prezesa Zarządu Spółki K. S. oraz na adres Spółki podany na czas remontu przy ul. A. [...]. Obydwie przesyłki wróciły z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Dlatego też nieuprawnionym jest twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że korespondencja kierowana do Spółki wracała z adnotacją "adresat nieznany". Zwrot "nie podjęto w terminie" a "adresat nieznany" ma zupełnie odmienne znaczenie. W tym zakresie organy podatkowe niewłaściwie przeprowadził postępowanie. Poza tym z notatki służbowej z dnia [...] roku wynika, że Spółka posiada adres do korespondencji, a żadne z pism nie zostało wysłane na ten adres. Okoliczność ta jest niezrozumiała dla Sądu. Poza tym przesyłki można było również wysłać na adres Wiceprezesa Zarządu Z. B. lub na adres głównego księgowego. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy podatkowe powinny przede wszystkim zadbać o prawidłowe doręczenie przesyłek listowych i wyczerpać wszelkie możliwości ich doręczenia. Kolejnym problemem, który w ocenie Sądu, pojawił się w przedmiotowej sprawie jest kwestia określenia pojęcia "podmiot nieistniejący". Organ podatkowy powołał się § 48 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm. ), z którego wynika, że w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami i lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiana faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Uznano, że Spółka "B" po dacie wystawienia spornych faktur nie dokonywała rozliczeń we właściwym ze względu na adres siedziby Urzędzie Skarbowym. Organ podatkowy uznał, że Spółka z o.o. "B" jest podmiotem nieistniejącym, a zatem faktury wystawione przez ten podmiot , które dokumentują sprzedaż towarów, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Za podmiot nieistniejący należy uznać nie tylko podmiot fikcyjny, lecz również podmiot formalnie zarejestrowany bądź to w oparciu o nieprawdziwe lub nieścisłe i nieaktualne dane, który nie składa właściwych deklaracji podatkowych i nie wykazuje podatku należnego wynikającego z wystawianych faktur. Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim należy zważyć na okoliczność, że organy podatkowe zwróciły się do [...] Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego Sądu [...] w Ł. z prośbą o nadesłanie aktualnych danych dotyczących Spółki "B". Na podstawie uzyskanej informacji organ ustalił, że Spółka "B" nie została przerejestrowana do Krajowego Rejestru Sądowego (sygn. akt [...]). Fakt nieprzerejestrowania Spółki z rejestru Handlowego do KRS nie oznacza, że Spółka jest podmiotem nieistniejącym. Dopóki istnieje wpis w rejestrze handlowym, dopóty nie można mówić, że podmiot wpisany nie istnieje. Dla przyjęcia, że fakturę wystawił podmiot nieistniejący koniecznym jest wykazanie przez organ podatkowy tego faktu (por. wyrok z dnia 9 listopada 1999 roku I SA/Wr 1495/07 LEX nr 40540). W niniejszym postępowaniu organy podatkowe tego faktu nie wykazały. Uznały jedynie, że skoro Spółka nie została przerejestrowana to oznacza to, że de facto nie istnieje. W świetle przepisów prawa handlowego przez zarejestrowanie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nabywa osobowość prawną (dawny art. 171 k.h. Dz. U. z 1934 roku, Nr 57 poz. 502 ze zm.). Obecnie obowiązujący Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 94, poz. 1037 ze zm.) wskazuje sytuacje, w których następuje rozwiązanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , czyli sytuacje, w których spółka przestaje istnieć. Jednak nie opisuje sytuacji, w której spółka nie została przerejestrowana do KRS z rejestru handlowego. Powyżej wskazane rozważania potwierdzają słuszność stanowiska prezentowanego w niniejszej sprawie przez Sąd orzekający. Nieprawidłowe postępowanie organów podatkowych Sąd upatruje również w ocenie składanych deklaracji VAT-7. Spółka złożyła deklaracje VAT-7 za marzec 2003 roku w dniu 22 kwietnia 2003, natomiast za kwiecień 2003 roku w dniu 26 maja 2003 roku. Nawet jeśli uznać by za prawidłowe stanowisko organu podatkowego o tym czy podmiot istnieje czy też jest podmiotem nieistniejącym, to zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych, należy podkreślić, że niewątpliwie Spółka "B" uczestniczyła w 2003 roku w obrocie prawnym, co wynika z deklaracji VAT-7 za kwiecień 2003 roku, którą Spółka złożyła w dniu 26 maja 2003 roku. Deklaracja ta została złożona w terminie. Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o prawidłowym funkcjonowaniu Spółki w obrocie. Mając na uwadze powyższe rozważania należało, na podstawie art.145 § 1 pkt1 lit. a i c ppsa uchylić zaskarżona decyzję. Na podstawie art.152 tej ustawy określono, że do chwili uprawomocnienia wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art.200 ppsa, w związku z § 14 ust.2 pkt.1 lit.a i § 6 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) ( Dz. U. 163 poz.1348 z późniejszymi zmianami). D.T.