I OSK 529/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wrocław od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1433/07 w sprawie ze skargi Gminy Wrocław na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1433/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Wrocław na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], odmawiająca komunalizacji na rzecz Gminy Miejskiej Wrocław własności nieruchomości położonej we Wrocławiu, oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż z zebranego w sprawie materiału, w tym z rejestru gruntów, wynika, że teren w granicach działek, stanowiących przed podziałem działkę nr [...] stanowił w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa i pozostawał we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych, utworzonego na podstawie Zarządzenia nr 34 Wojewody Wrocławskiego z dnia 4 sierpnia 1975 r. i będącego jego jednostką budżetową, a ta okoliczność wskazuje, iż brak jest podstaw do komunalizacji przedmiotowej działki w trybie art. 5 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym, bowiem w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość nie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Podnoszona okoliczność, iż decyzją Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] wykreślono z ewidencji gruntów jako władającego Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi w oparciu o stan prawny na dzień 27 maja 1990 r. - na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy - stwierdził Sąd. Reprezentowana przez radcę prawnego, Gmina Wrocław wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 135 tej ustawy oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy wskutek bezzasadnego tolerowania błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji II instancji w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2007 r., polegającego na nierozpoznaniu wszystkich istotnych okoliczności związanych z ustaleniem stanu władania nieruchomością położoną we Wrocławiu oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...] obręb P. na dzień 27 maja 1990 r., tj. z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. - wskutek czego, z naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) nie została uchylona decyzja organu I instancji odmawiająca stwierdzenia komunalizacji przedmiotowej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność nie zachodzi, a wobec tego może być ona rozpoznana tylko w ramach przytoczonych podstaw. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 P.p.s.a. i zawiera ich dwie - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszej skardze kasacyjnej wskazano tę drugą podstawę, jednak została ona sformułowana w sposób niezbyt odpowiadający art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c/ - przepis ten takiej jednostki redakcyjnej, tj. ppkt nie zawiera - poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 135 tej ustawy oraz przepisami ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i to uchybienie miało mieć istotny wpływ, poprzez tolerowanie błędu organu II instancji, który z naruszeniem przepisów K.p.a. i materialnych dot. komunalizacji - w obu wypadkach wymienionych w podstawach skargi - nie uchylił decyzji organu I instancji. Z tak sformułowanego zarzutu wynikałoby, że błąd Sądu polega na nieuwzględnieniu skargi, choć organy wydały wadliwe rozstrzygnięcia, czy też zarzuty te dotyczą tylko wadliwości postępowania organów. Jeśli jednak w skardze chodzi o to, że Sąd nie dostrzegł błędu organów jeśli idzie o ustalenia faktyczne to z takim zarzutem nie można się zgodzić. Wojewódzki Sąd wyraźnie wskazał jakie dowody przesądziły o jego rozstrzygnięciu, omawiając je i oceniając w ich świetle zaskarżone decyzje. Na tle dokumentacji sprawy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu, który podkreślił, że decydujące w sprawie znaczenie miał stan na dzień 27 maja 1990 r., należy się zgodzić. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.