III SA/Gl 1003/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. (zwana dalej Spółką) w dniu [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wina gronowe [...] o nazwie handlowej – [...] oraz [...] zakupione we włoskiej firmie "B" w ilości [...] butelek o pojemności [...] litra i zawartości alkoholu do 13%. Dla towaru strona zadeklarowała kod PCN 220421800, stawkę celną 0%, podatek akcyzowy według stawki 136 zł/hl oraz podatek od towarów i usług według stawki 22%. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisu w wymienionych polach SAD i określił je inaczej niż zadeklarował importer. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono u importera certyfikat analizy wina nr [...] z dnia [...] r. zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu w winie [...] wynosi 13,74 %. . Powołując się zatem m.in. na art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) (zwaną dalej O.p.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i 5, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b i c, art. 83 § 1 i 3, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) (zwanej dalej Kodeksem celnym) oraz przepisy wykonawcze Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował importowany towar w zakresie powyższego wina do kodu PCN 220421840 – wina o rzeczywistej mocy alkoholu przekraczającej 13% objętości, ale nieprzekraczającej 15% objętości oraz określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, kwotę podatku od towarów i usług oraz odsetek wyrównawczych. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu naruszenie przepisów postępowania poprzez sprzeczność w treści decyzji; oparcie decyzji na domniemaniach; naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych. Zarzuty te Spółka uzasadniła w następujący sposób: - importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy; - certyfikat został wystawiony kilka miesięcy przed zgłoszeniem celnym i nie miał związku z tym zgłoszeniem; - zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar importowany był tożsamy z towarem badanym przez producenta włoskiego kilka miesięcy przed wysyłką z Włoch; - w załączeniu przedłożono certyfikat analizy nr [...] z daty [...] r. wraz z pismem producenta z dnia [...] r. i tłumaczeniem na język polski, z których wynikało, że wino to posiadało inne parametry i nie przekraczało zawartości alkoholu 13%. Dodatkowo podniesiono, że dokonujący kontroli jakości handlowej wina, będącego przedmiotem odprawy w dniu [...] r., Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej w K., po dokonaniu kontroli i sprawdzeniu wina będącego przedmiotem odprawy celnej, sprawdził wino i w protokole stwierdził prawidłowość oznakowania wina i dopuścił je do wprowadzenia na teren kraju, a jednym z elementów oznakowania na etykiecie była zawartość alkoholu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 233 § 1 pkt 2, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 O.p. art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 Kodeks celny, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), uchylił decyzją organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia stawki celnej, kwoty wynikającej z długu celnego oraz kwoty należnego podatku od towarów i usług a także odsetek wyrównawczych, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że certyfikat nr [...] z dnia [...] r. zawierał informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosiła 13,15 %, a potencjalna 14,20 %. Nadto stwierdził, iż dokument ten towarzyszył dostawie do chwili objęcia tego towaru procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] r. nr [...]. Następnie wino to objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia SAD z [...] r. o nr [...]. Odnośnie nowo przedstawionego certyfikatu nr [...] wyjaśniono, że został on wystawiony w dniu [...] r., gdyż pierwsze 6 cyfr oznacza datę jego wystawienia, a nie w [...] r., jak wynika z certyfikatu dołączonego do akt wraz z pismem strony z dnia [...] r. i pisma producenta z dnia [...] r., ani dnia [...] r., jak wynika z kolejnej wersji certyfikatu dołączonej do odwołania. Dlatego też dokument ten nie uznano za wiarygodny. Następnie uznał za bezzasadne powoływanie się na rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r., bowiem dotyczy ono jedynie strony włoskiej, a Polska w dacie zgłoszenia celnego ([...] r.) nie była członkiem Unii Europejskiej. Analogicznie wskazał, iż art. 220 Kodeksu celnego nie miał w sprawie zastosowania. W końcowej części uzasadnienia stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo określił zobowiązania podatkowe z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W zakresie uchylenia organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął stawkę autonomiczną w wysokości 30 % zamiast 20 %, dlatego też zmienił wysokość długu celnego, podatku od towarów i usług oraz odsetek wyrównawczych. W skardze z dnia [...]r. pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 - 3 i art. 191 O.p.; pominięcie jako niewiarygodnego oświadczenia dostawcy włoskiego co do zawartości alkoholu w winie i przedłożonego certyfikatu; naruszenie art. 187 § 1 - 3 w związku z art. 197 § 1 – 3 O.p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie zawartości alkoholu w importowanym winie, jak również faktów powszechnie znanych co do zachowania wina, a zwłaszcza zawartości alkoholu na skutek poddania procesom filtracji i przelewu po upływie dłuższego okresu czasu, pominięcie jako niewiarygodnego oświadczenia producenta i przedłożonego certyfikatu oraz obrazę art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego z powodu braku nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych. Uzasadniając zarzuty Spółka podtrzymała co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej zgłoszenie celne było prawidłowe, a dokumenty do niego dołączone kompletne, co potwierdziła rewizja celna towaru, a sporny certyfikat z dnia [...] r. nie miał związku z przedmiotową dostawą; sporne wino jest produkowane przez włoskiego dostawcę w dużych ilościach, badania są przeprowadzane w różnych okresach produkcji i nie można wykluczyć pomyłki; wskutek reklamacji dostawca wyjaśnił, iż certyfikat z dnia [...] r. nie dotyczył partii wina, które było przedmiotem odprawy celnej w dniu [...] r., a nadesłany nowy certyfikat z daty [...] r. określał zawartość rzeczywistą alkoholu do 13 %; organ celny uznał bezpodstawnie ten dokument za niewiarygodny, gdyż tylko biegły mógłby stwierdzić, czy procesy jakim poddawane jest wino mogły podważać oświadczenia producenta. Zauważono, że podczas obróbki ilość alkoholu może ulec zmianie w zależności od procesów, którym jest poddawane wino bazowe. Podniesiono też, że Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej w K., po dokonaniu kontroli i sprawdzeniu wina będącego przedmiotem odprawy celnej, w protokole stwierdził prawidłowość oznakowania wina i dopuścił je do wprowadzenia na teren kraju, a jednym z elementów oznakowania na etykiecie była zawartość alkoholu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, akcentując zasady klasyfikacji towarów w Scalonej Nomenklaturze oraz potwierdzenie związku ujawnionego certyfikatu z przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Zaakcentował też, iż kolejna dostarczona przez stronę wersja certyfikatu o nr [...] nie został wystawiony w [...] r., gdyż pierwsze 6 cyfr wskazuje na datę jego wystawienia dnia [...] r. Zatem nie mógł dotyczyć przedmiotowego towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W tej sprawie do naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. W przedmiotowej sprawie organy celne prawidłowo zastosowały przepisy Kodeksu celnego na mocy przepisu przejściowego art. art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623). Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy Kodeks celny jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że "Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 2 i 8 dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt. 1 i § 2 dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny (art. 21). Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Równocześnie Kodeks celny wprowadził do prawa celnego konstrukcję prawną samoobliczenia należności celnych ze wskazaniem w art. 65 przypadków, w których następuje to w drodze wydania decyzji przez organy celne. Z konstrukcji prawnej szeroko rozumianego postępowania celnego wynika, że strona kwestionująca prawidłowość zgłoszenia celnego dokonanego w formie samoobliczenia, swój wniosek wszczynający postępowanie administracyjne winna oprzeć na ustaleniach, których dokonała po dniu zgłoszenia celnego, a przed upływem trzech lat od jego przyjęcia. Z kolei, organy celne we wskazanym okresie są uprawnione do kontroli zgłoszenia celnego (art. 83 § 1 Kodeks celny), a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej mają obowiązek właściwego zastosowania przepisów prawa celnego z uwzględnieniem nowych danych. Należy podkreślić, że pojęcie nowych danych dotyczy również zgłaszającego. Chodzi w tym wypadku bowiem o ustalenie (po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego) przez stronę lub przez organ celny, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Mając na uwadze tę konstrukcję należy zatem stwierdzić, że organy celne w pełni wykazały, iż przepisy regulujące procedurę celną wszczętą zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Jak to już wskazano, zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 Kodeksu celnego). Mając na uwadze prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, w myśl których klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została przez nią zadeklarowana prawidłowo w SAD, że odpowiadała ona faktycznym cechom towaru (rzeczywista zawartość alkoholu w objętości, potencjalna zawartość alkoholu w objętości importowanego wina). Bezspornym bowiem w tej sprawie jest, że strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu certyfikatu analizy wina nr [...] z dnia [...] r., jednak nie przedstawiła tego dokumentu organom celnym. Z dokumentu tego wynika, że strona skarżąca sprowadziła na polski obszar celny wino, w ilościach oraz o cechach w nim określonych, a zatem bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru są okoliczności, które podnosi strona skarżąca. Należy przy tym podkreślić, iż sporny certyfikat towarzyszył importowanemu produktowi i był przedstawiany zarówno w toku kontroli zdrowotnej, jak kontroli jakości. Natomiast argument o ulotnieniu się alkoholu nie został poparty żadnymi dowodami. Tak więc mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że importowany towar winien być klasyfikowany według kodu PCN wskazanego przez organy celne, a nie według kodu, który w zgłoszeniu celnym zadeklarowała strona skarżąca. Ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. leżakowania, winno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wystąpić o jego weryfikację ze względu na sprzeczność - co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowania badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego, które co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym od chwili dokonania zgłoszenia celnego. Przeradza się ono bowiem w postępowanie administracyjne dopiero z chwilą złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe przez osobę, która dokonała zgłoszenia celnego lub, też z inicjatywy organu celnego, który zgłoszenie celne wcześniej przyjął i posiada wątpliwości, co do jego prawidłowości na skutek uzyskania nowych danych. Obowiązująca w prawie celnym zasada samoobliczenia należności celnych oraz analiza zasad wypełniania Deklaracji wartości celnej (DWC) zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) prowadzą do wniosku, że importer ponosi nie tylko ryzyko handlowe związane z importowanym towarem, lecz również odpowiada za prawdziwość danych dotyczących towaru. Zasady zawarte w tym rozporządzeniu wyraźnie zobowiązują do podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Przepis § 233 ust. 1 tego rozporządzenia określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (dokumentu SAD), a w § 218 ust. 2 i 3 również przykładowo określono elementy treści, jakie powinna zawierać faktura lub inny dokument służący ustaleniu wartości celnej towaru. Oznacza to, że nie ma (co wydaje się oczywiste) jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Stosownie do okoliczności każdego indywidualnego przypadku zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej. W tym więc przypadku należy zgodzić się z organem, że skarżąca była zobowiązana zarówno do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będącego w jej posiadaniu certyfikatu z dnia [...] r. Znamiennym jest również, że certyfikat o nr [...] dostarczony został dopiero w trakcie postępowania. Dowody zgromadzone w toku tego postępowania zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia prawidłowości klasyfikacji taryfowej oraz deklarowanej kwoty długu celnego, a tym samym wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że stawka celna towaru jest taka jaka została wskazana w SAD. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej trafnie podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, sporny certyfikat z dnia [...] r. dotyczył towaru importowanego na polski obszar celny w dniu [...] r.. Skoro zatem organy celne ustaliły inną wartość długu celnego, niż deklarowała to strona skarżąca, który z kolei podwyższa podstawę opodatkowania, to zostały spełnione przesłanki do określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Wydanie decyzji reformatoryjnej przez organ odwoławczy, co do wysokości stawki, było zgodne z prawem. Ponadto, Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte są na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. W istocie strona skarżąca nie wskazuje dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego. Wyjaśnień strony które, zawierają ocenę dowodów i wykładnię znajdujących zastosowanie przepisów prawa, organ administracyjny nie ma obowiązku podzielić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji rozpatrzył ją ponownie merytorycznie. Rozpatrzył zatem wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Zaakcentować przy tym trzeba, iż w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o powołanie biegłego w sprawie, a zatem zarzut skargi w tym zakresie jest bezzasadny. W szczególności należy zgodzić się z organem odwoławczym, że wyjaśnień producenta wina z dnia [...] r. i późniejszych z dnia [...] r. nie można było uznać za wiarygodne jako dotyczących przedmiotowego towaru, ponieważ opierały się na "nowym" certyfikacie, którego numer świadczył o innej dacie jego wystawiania ([...] r.) a nie w "[...]" lub w "[...]r.". Ponadto strona przedkładała kila wersji tego dokumentu, jeśli chodzi o jego datę. Najpierw do pisma z dnia [...] r. dołączyła "nowy" certyfikat z "[...]r.", by później przedłożyć do odwołania ten certyfikat z dnia "[...] r." i w końcu do skargi z dnia "[...] r.". Nie wpływa to na wiarygodność twierdzeń strony. Analiza innych certyfikatów wystawianych przez tego producenta, wymienionych w protokole kontroli (k. 31 akt administracyjnych), potwierdza wnioski organów, gdyż ich początkowe numery odpowiadają ich datom czytanym w kolejności rok-miesiąc-dzień). W związku z tym wątpliwości budzą też daty określone jako "[...] r.", "[...] r." i "[...] r." dla certyfikatu o nr [...]. Dopuszczenie do wprowadzenia na terenie kraju oznakowanego wina przez organ sanitarny a także organ kontroli jakości, jakim był Wojewódzkiego Inspektor Jakości Handlowej w K., nie świadczy o tym, że badany towar posiadał zawartość alkoholu poniżej 13 %. Organy te badają inne cechy towaru, a klasyfikacji taryfowej, w oparciu o przedłożone i zgromadzone dowody, dokonuje organ celny. Tym samym nie zostały również naruszone przepisy art. 83 § 2 i 3 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.