I OSK 502/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1486/07 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od H. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 280 zł /dwieście osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1486/07 po rozpoznaniu skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 7, art. 17 ust. 13 i 14 i art. 81 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż pismo nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, w wypadku wydania decyzji o: zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz celny może w terminie 14 dni złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Z treści przepisu jednoznacznie wynika, że tylko w przypadkach dotyczących ustania stosunku służbowego, zmiany warunków pełnienia służby, kierownik urzędu zobligowany jest do wydania decyzji administracyjnej. Tymczasem akt "powołania" określony w art. 17 ust. 12 ustawy o Służbie Celnej nie ma charakteru decyzji administracyjnej, jest jednostronnym aktem umocowującym daną osobę, za jej zgodą, na danym stanowisku. Pismo nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., odwołujące H. S. ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] w Warszawie Urzędu Celnego [...] w Warszawie nie zawiera szeregu elementów istotnych dla decyzji, w tym – uzasadnienia faktycznego i prawnego ani pouczenia o środkach zaskarżenia. Nie może być zatem uznane za decyzję. Zgodnie z treścią art. 82 ustawy o Służbie Celnej, spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach niewymienionych w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Rozstrzygnięcie kwestii, czy "odwołanie" ze stanowiska było dopuszczalne, jako zagadnienia niewymienionego w art. 81 ust. 1 powołanej ustawy, należy zatem do sądu pracy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, przyjmując, iż pismo z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], odwołujące funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...]w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie, nie jest decyzją administracyjną. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie czynność "powołania i odwołania" funkcjonariusza ze stanowiska kierowniczego jest decyzją kadrową, niemieszczącą się w pojęciu decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 13 ustawy o Służbie Celnej stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej, są stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Do obsadzania i zwalniania tych stanowisk, jak stanowi art. 17 ust. 14 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Zastępcę naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej na wniosek naczelnika urzędu celnego (art. 17 ust. 12 powołanej ustawy). Do postępowania w tych sprawach, jak wynika z art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd uznał argumentację organu w kwestii obsadzania i zwalniania stanowisk kierowniczych związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych za trafną. Jednak Sąd zauważył, że poza odwołaniem skarżącego ze stanowiska kierownika zmiany, w stosunku do tego funkcjonariusza zostały podjęte także inne wskazane przez niego cząstkowe decyzje, na podstawie których ustalono nowe miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym [...], zmieniono zakres jego uprawnień i zmniejszono uposażenie. W sprawie skarżący wnioskiem o stwierdzenie nieważności objął dwie decyzje Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, tj. decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], odwołującą go ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie i decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], ustalającą funkcjonariuszowi miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym [...] w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ błędnie wywiódł, że nie są to decyzje podlegające, zgodnie z art. 81 ustawy o Służbie Celnej, zaskarżeniu w trybie administracyjnym i w konsekwencji niezasadnie przyjął, iż istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., jako niedopuszczalnego z przyczyn przedmiotowych. W świetle art. 81 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie nowego miejsca pełnienia służby jest w istocie przeniesieniem i zleceniem funkcjonariuszowi wykonywania innych obowiązków służbowych, których zakres został podany funkcjonariuszowi w karcie obowiązków i uprawnień z dnia [...] kwietnia 2006 r. (zadania przydzielone obecnie do wykonywania nie są związane z kierowaniem zespołem ludzkim). Takie działanie organu, polegające na wydaniu w stosunku do skarżącego kilku cząstkowych decyzji zmierzało w istocie do obejścia art. 81 powołanej ustawy. W przedstawionej sytuacji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie mógł się zakończyć niemerytorycznie, odmową wszczęcia postępowania. Organ po wszczęciu postępowania rozstrzygnie, czy są podstawy do stwierdzenia nieważności, czy też do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, zaskarżając go w całości. Organ na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię art. 17 ust. 13 i 14 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej polegającą na przyjęciu, że odwołanie skarżącego ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] Urzędu Celnego [...] w Warszawie stanowi decyzję administracyjną; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 81 ust. 1 powołanej ustawy przez uznanie, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej wynikającej z ww. przepisu. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na błędnym uzasadnieniu faktycznym podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia poprzez twierdzenie, że organ celny stoi na stanowisku, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] ustalająca skarżącemu miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym [...] Urzędu Celnego [...] w Warszawie, nie jest decyzją administracyjną; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku przesłanek wymienionych w ww. przepisie, tj. braku wskazanej przez Sąd przesłanki naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 13 i 14 oraz art. 81 ust. 1 powołanej ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że z art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej wynika, w jakich przypadkach można wydawać decyzje administracyjne regulujące kwestie wynikające ze stosunku służbowego. Wyliczenie enumeratywne oznacza, że postanowień ww. przepisu nie można traktować w sposób rozszerzający, a zatem decyzje administracyjne wydaje się wyłącznie w przypadkach w nim przewidzianych. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] – po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził nieważność swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] – działając na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 81 powołanej ustawy – przeniósł skarżącego do pełnienia służby w Oddziale Celnym [...] w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie. Niezrozumiałe jest zatem twierdzenie Sądu, że organ błędnie wywodzi, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalająca skarżącemu miejsce pełnienia służby, nie jest decyzją podlegającą, zgodnie z art. 81 ustawy o Służbie Celnej, zaskarżeniu w trybie administracyjnym. Z protokołu rozprawy z dnia [...] grudnia 2007 r. wynika, że skarżący oświadczył, iż "Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa". Sąd z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. nie tylko nie odniósł się do kwestii pozytywnego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], ale zarzucił wręcz organowi celnemu, iż "stoi na stanowisku, iż nie jest to decyzja podlegająca – zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej – zaskarżeniu w trybie administracyjnym. Orzeczenie Sądu nie zostało zatem oparte na stanie faktycznym istniejącym w dacie podjęcia rozstrzygnięcia ostatecznego przez organ. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest zatem uzasadniony, bowiem istnieje rozbieżność pomiędzy uzasadnieniem wyroku, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego (stan faktyczny sprawy został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym). Wbrew ustaleniom Sądu, organ stwierdził jedynie, że decyzją administracyjną nie jest pismo z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] o odwołaniu skarżącego ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie. Organ podkreśli, że przepisy ustawy o Służbie Celnej nie regulują w sposób odrębny, trybu postępowania przy obsadzaniu i zwalnianiu stanowisk kierowniczych, odsyłając w tym zakresie do przepisów dotyczących powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego, tj. do postanowień art. 17 ust. 12 ww. ustawy, zgodnie z którymi zastępcę naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej na wniosek naczelnika urzędu celnego (naczelnik urzędu celnego, ponieważ ponosi odpowiedzialność za prawidłowe funkcjonowanie urzędu celnego oraz oddziałów celnych, ma interes prawny we współdecydowaniu o obsadzie kadrowej urzędu celnego, czy też działaniach celnych). Odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego – jak wynika z art. 17 ust. 12 w zw. z art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej – nie powoduje zwolnienia ze służby (chyba że osoba piastująca stanowisko nie została powołana spośród funkcjonariuszy celnych), a wyznaczenie nowego stanowiska, na którym będzie on pełnić służbę po odwołaniu, należy do kompetencji kierownika urzędu. Oznacza to, że po odwołaniu ze stanowiska kierowniczego funkcjonariusz celny nie ma zagwarantowanego automatycznego powrotu na poprzednio zajmowane stanowisko. Ustawodawca nie przewidział bowiem w tym przypadku zastrzeżenia, które jednoznacznie wskazywałoby na konieczność objęcia poprzednio zajmowanego stanowiska. W świetle art. 25 ust. 5 powołanej ustawy nie ma także obowiązku zapewnienia stanowiska równorzędnego z tym, jakie funkcjonariusz celny zajmował przed powołaniem na stanowisko kierownicze. Ponieważ zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, wyznaczenie stanowiska służbowego następuje w akcie mianowania, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie pismem z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] wprowadził zmianę do aktu mianowania poprzez zmianę stanowiska służbowego (a także zmianę uposażenia zasadniczego). Organ podkreślił, że czym innym jest powołanie (odwołanie) funkcjonariusza celnego aktem powołującym (odwołującym) na określone stanowisko, a czym innym jest mianowanie funkcjonariusza celnego do służby celnej aktem normującym jego stosunek pracy, gdzie odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 października 1981 r., sygn. akt II SA 670/81: "akt odwołujący pracownika ze stanowiska, na jakim został on zatrudniony na podstawie powołania, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Dodatkowo organ wskazał, że ponieważ stosunek służbowy funkcjonariusza celnego, stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność oraz podporządkowanie funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Uznanie przez Sąd, że pismo z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], jest decyzją administracyjną (a zatem organ po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2007 r. nie mógł odmówić wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji) narusza art. 17 ust. 13 i 14 oraz art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej przez wadliwą interpretację treści normy prawnej wynikającej z ww. przepisów, bowiem kwestia obsadzania i zwalniania stanowisk kierowniczych związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Sąd uznając, że w sprawie ma zastosowanie art. 81 ust. 1 powołanej ustawy dokonał wadliwej jego subsumcji do stanu faktycznego sprawy. W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wskazał, że w jego przypadku decyzja o odwołaniu ze stanowiska kierownika zmiany w dniu [...] kwietnia 2006 r. jest aktualnie nieodłącznie związana z przeniesieniem na niższe stanowisko w dniu [...] maja 2007 r. za pismem nr [...], co skutkuje koniecznością zastosowania drogi postępowania administracyjnego na podstawie art. 81 ustawy o Służbie Celnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna dyrektora Izby Celnej w Warszawie posiada usprawiedliwione podstawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył wszystkie powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa. Ponieważ skarga kasacyjna w swej podstawie opera się na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji zarówno przepisów prawa materialnego jak i zarzutach naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany był odnieść się do zarzutów natury procesowej, bowiem ocena dokonanej przez sąd administracyjny wykładni prawa materialnego oraz prawidłowości zastosowania konkretnego przepisu możliwa jest wyłącznie na gruncie stanu faktycznego ustalonego w sposób niewątpliwy. Ma rację autor skargi kasacyjnej twierdząc, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne (art. 141 § 4 P.p.s.a.). Przede wszystkim uszła uwadze Sądu I instancji okoliczność, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. [...] ustalająca skarżącemu nowe miejsce pełnienia służby, została wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ decyzją z dnia [...] maja 2007 r. organ stwierdził jej nieważność jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Powyższy fakt został potwierdzony przez H. S. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 10 grudnia 2007 r. Pomimo tego, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenia decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., a więc decyzję nieistniejącą w dacie wyrokowania, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń, skutkujących nieuzasadnionym uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji gdy stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą ustalono skarżącemu nowe miejsce pełnienia służby, Sąd I instancji powinien swoje rozważania ograniczyć do kwestii związanej z odwołaniem H. S. z dniem [...] kwietnia 2006 r. ze stanowiska kierownika zmiany w Oddziale Celnym [...] w Warszawie w Urzędzie Celnym [...] w Warszawie. Ocenie należało poddać przede wszystkim charakter tego odwołania, a więc czy odwołanie stanowi decyzję administracyjną, do której stosuje się art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1541 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w wypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz celny może, w terminie 14 dni złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wykonania decyzji. Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przesądzenie charakteru odwołania miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku H. S. o stwierdzenie nieważności odwołania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 81 ustawy o Służbie Celnej. Odwołanie ze stanowiska kierowniczego osoby powołanej spośród funkcjonariuszy celnych nie powoduje zwolnienia ze służby, a wyznaczenie stanowiska, na którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę po odwołaniu należy do kompetencji kierownika urzędu, w którym poprzednio pełnił służbę – art. 25 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Wyznaczenie stanowiska, o którym mowa w art. 25 ust. 5 ustawy nie stanowi też przeniesienia, dla którego zastrzeżona jest forma decyzji administracyjnej – art. 21, 22 i 22a ustawy o Służbie Celnej. Skoro zatem odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie następuje w postępowaniu, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (także dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji), to trafnie autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji błędne zastosowanie art. 81 i błędnej wykładni art. 17 ust. 13 i 14 ustawy o Służbie Celnej. Sprawa związana z odwołaniem funkcjonariusza celnego nie stanowi sprawy administracyjnej. Z tych względów dokonana w zaskarżonej decyzji odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności odwołania skarżącego ze stanowiska nie narusza obowiązującego prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1, art. 203 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji.