II OZ 1264/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Powiatu R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 580/07 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Powiatu R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie Powiat R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], znak [...], w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Razem ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Prezydenta Miasta R. Postanowieniem z dnia 27 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził ponadto, że obowiązek zapłaty renty planistycznej powstaje jedynie wówczas, gdy właściciel nieruchomości zbywa ją odpłatnie w drodze sprzedaży, a więc wyłącznie wtedy, gdy w zamian za przeniesienie własności nieruchomości otrzymuje środki finansowe. Takie rozwiązanie, zdaniem Sądu nie rodzi obaw, że zobowiązany, w celu wykonania nałożonego obowiązku zmuszony będzie do poszukiwania środków finansowych kosztem innych planowanych wydatków. Dodatkowo, Sąd podkreślił, że skutki związane z zapłatą w żadnym wypadku nie mają charakteru nieodwracalnego. Pismem z dnia 12 października 2007 r. strona skarżąca złożyła na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że Prezydent Miasta R. zwlekał z naliczeniem renty planistycznej przez ponad 3 lata od chwili sprzedaży nieruchomości przez Powiat R. W tej sytuacji Powiat nie przetrzymywał środków finansowych na pokrycie w/w opłaty i przeznaczył je na realizację zadań publicznych obejmujących m.in. utrzymanie dróg powiatowych, szkolnictwa i opiekę zdrowotną. W zażaleniu podkreślono, że powiaty nie mają dochodów własnych innych niż uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i uiszczenie w chwili obecnej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości może nastąpić jedynie kosztem realizacji innych zadań publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw . W myśl bowiem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W przedmiotowej sprawie analiza wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta R. potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, które uzasadniałyby uwzględnienie tego wniosku. Przede wszystkim wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Ponadto, strona skarżąca składając wniosek w wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem. W zażaleniu natomiast wskazano wprawdzie, że uiszczenie opłaty może nastąpić kosztem realizacji innych zadań publicznych, jednakże nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających powyższe. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na Powiat R. obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za zasadne. Z tych względów , Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić.