II FSK 885/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Tomasz Zborzyński, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 127/07 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz P. S.A. w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 11 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 127/07, wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi P. S.A. w G., uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 20 listopada 2006 r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 13 września 2006 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku Spółki. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w G., po rozpatrzeniu zażalenia P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz o art. 159 § 2 i 3, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nr [...] z 13 września 2006 r., którym przedłużono do 30 listopada 2006 r. termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 14 grudnia 2005 r. nr [...] znak [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę obowiązku podlegającego zabezpieczeniu stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nr [...] z 14 grudnia 2005 r., którą określono P. S.A., jako następcy prawnemu E. S.A., przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: maj, sierpień i grudzień 2000 r., maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2001 r., oraz kwiecień 2002 r. i dokonano zabezpieczenia na majątku zobowiązanej kwoty różnicy pomiędzy określoną tą decyzją w przybliżeniu kwotą zobowiązania podatkowego za podane okresy rozliczeniowe, a kwotą zadeklarowaną w deklaracjach VAT-7 za te okresy w łącznej kwocie 4.803.965 zł. Odpis zarządzenia zabezpieczenia doręczony został zobowiązanej za pośrednictwem poczty w dniu 19 grudnia 2005 r. Postanowieniem nr [...] z 25 maja 2006 r. organ podatkowy pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku wierzyciela z 24 maja 2006 r., przedłużył termin zabezpieczenia do 31 sierpnia 2006 r. W terminie wskazanym w postanowieniu z 25 maja 2006 r. (tj. do 31 sierpnia 2006 r.) nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Pismem z 13 września 2006 r. wierzyciel wniósł o dalsze przedłużenie terminu zabezpieczenia do 30 listopada 2006 r.; wyjaśnił, że powodem braku wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego było niewydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. decyzji określających zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2000-2002. Organ odwoławczy uznał, że termin zabezpieczenia mógł być przedłużony; podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że nie ziściły się przewidziane w art. 159 § 1 u.p.e.a. przesłanki do uchylenia zabezpieczenia. Skoro więc wierzyciel, pismem z 13 września 2006 r., wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej, to zaistniały przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, tj. 13 września 2006 r., nie wygasła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 14 grudnia 2005 r. o zabezpieczeniu kwoty różnicy pomiędzy określoną tą decyzją w przybliżeniu kwotą zobowiązania podatkowego za wskazane w niej okresy rozliczeniowe, a kwotą zadeklarowaną w deklaracjach VAT-7. Decyzja ta wygasła – stosownie do art. 33a Ordynacji podatkowej dopiero z dniem 30 października 2006 r., tj. z dniem doręczenia pełnomocnikowi Spółki decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G., którymi określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj, sierpień, grudzień 2000 r., maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2001 r. oraz kwiecień 2002 r. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. spółka P. wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu przepisu art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie wynikające z jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że termin zabezpieczenia wyznaczony na podstawie art. 159 § 1 powołanej ustawy może być przedłużany wielokrotnie. Dyrektor Izby Skarbowej w G. w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 159 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy – Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Termin określony w § 1 art. 159 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy (art. 159 § 2 u.p.e.a.). Jak wynika z przytoczony powyżej przepisów termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: wierzyciel zgłosi w tym zakresie wniosek oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W rozpoznawanej sprawie wierzyciel wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej Spółki z uwagi na niewydanie decyzji określających kwoty zobowiązania podatkowego, czyli należności zabezpieczonych na podstawie zarządzenia zabezpieczenia. W przepisie art. 159 § 2 u.p.e.a. ustawodawca nie wskazał, iż trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 159 § 1 tej ustawy, może być przedłużony przez organ egzekucyjny tylko jednokrotnie. W przypadku obowiązków o charakterze pieniężnym przepis art. 159 § 2 u.p.e.a. nie ograniczał możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia. Zabezpieczenie powinno mieć charakter tymczasowy, dlatego w ustawie określono maksymalny termin trwania zabezpieczenia. Zabezpieczenie należności pieniężnej ustalonej w decyzji organu podatkowego w sprawie wysokości zaległości podatkowej lub wysokości należności podatkowej trwa przez okres 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia, a należności o wysokości ustalonej w decyzji organu podatkowego o zabezpieczeniu – 3 miesiące od dnia dokonania zabezpieczenia. Ustawa nie ograniczała możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia co do należności pieniężnej, termin ten powinien jednak być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie może być od niego dłuższy. Mając na uwadze powyższe rozważania skład orzekający w sprawie niniejszej (przy zdaniu odrębnym) uznał, iż podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Działając jednakże na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia obarczone zostały wadą proceduralną, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczony przepis art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a. wskazywał, że uchylenie zabezpieczenia w warunkach określanych w § 1, następuje na żądanie zobowiązanego, zaś przedłużenie terminu zabezpieczenia na wniosek wierzyciela (§ 2). Jeżeli więc przedłużenie terminu następuje w takiej sytuacji, że termin ten został już przedłużony, to istotnym elementem postępowania o przedłużenie terminu zabezpieczenia powinno być złożenie wniosku przez wierzyciela do organu egzekucyjnego w terminie, kiedy to jeszcze nie upłynął wcześniej przedłużony termin (a w każdym bądź razie najpóźniej w ostatnim dniu upływu terminu). Jeżeli bowiem z przepisu art. 159 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny uchyla zabezpieczenia, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminach podanych w powołanym przepisie, to brak jest usprawiedliwionych podstaw do prezentowania stanowiska, że wniosek wierzyciela o przedłużenie terminu zabezpieczenia może być złożony po upływie już przedłużonego terminu zabezpieczenia. Odmienny pogląd sprzeczny byłby – w odpowiednim sensie – z taką sytuacją proceduralną (a może z systemem prawa administracyjnego), kiedy to strona postępowania składa prośbę o przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu po upływie 7 dni od ustania przyczyny powodującej uchybienie terminu (por. art. 58 § 3 K.p.a.). Skoro więc postępowanie egzekucyjne jest w dużej mierze postępowaniem wnioskowym, to nie można uznać za prawidłową sytuację, w której wymogi terminowe obciążają li tylko zobowiązanego, zaś wierzyciel pozbawiony jest oddziaływania dyscyplinującego. Niesporne było w sprawie, na co nie zwrócono uwagi w skardze, że pierwsze przedłużenie terminu zabezpieczenia na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a. nastąpiło do dnia 31 sierpnia 2006 r. Kolejne przedłużenie terminu (zaskarżone skargą) nastąpiło na wniosek wierzyciela z dnia 13 września 2006 r. z powodów uprzednio przytoczonych. Zatem w dniu 1 września 2006 r. poprzednio wydane postanowienie utraciło moc prawną, skoro nie nastąpiło przedłużenie terminu, a przedmiotowe postanowienie cechuje się zakreślonym czasem obowiązywania, nie można zaś byłoby przyjąć, iż złożony wniosek wywiera skutek z mocą wsteczną. Między 1 a 13 września 2006 r. zobowiązany miał podstawy do żądania uchylenia zabezpieczenia, skoro nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, zaś w późniejszym okresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż brak było przedmiotu, który wywierałby skutek w postaci czynności przedłużenia terminu i dlatego za skuteczną należało – z urzędu – uznać wniesioną skargę. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o: 1) jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, 2) zasądzenie od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G., kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Wyrokowi zarzucił: – naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. nr [...] oraz poprzedzającego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 września nr [...], co stanowi podstawę kasacyjną wynikającą z art. 174 pkt 2 P.p.s.a, – naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jak i przepisów art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż zaskarżone postanowienie o przedłużeniu terminu zabezpieczenia narusza prawo, co stanowi podstawę kasacyjną wynikającą z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w G. nie zostały naruszone w postępowaniu egzekucyjnym wskazane w wyroku przepisy, a dokonana przez Sąd wykładnia art. 159 § 2 u.p.e.a. była błędna. Z art. 159 § 2 u.p.e.a. wynikało, że termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela. Użyte sformułowanie "może" oznacza, że to organ egzekucyjny działa według uznania administracyjnego, a więc ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia sprawy, byleby wybór ten nie był dowolny i został należycie uzasadniony okolicznościami sprawy. Ustawodawca w art. 159 § 2 u.p.e.a. zawarł zamknięty katalog granic przedłużenia terminu, tj. jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W konsekwencji odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. uzasadniony był wniosek, że każde postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia jest nową sprawą, nie tylko w sensie formalnoprawnym (procesowym), lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Tym samym trudno podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że istotnym elementem postępowania o przedłużeniu terminu zabezpieczenia powinno być złożenie wniosku przez wierzyciela do organu egzekucyjnego w terminie, kiedy to jeszcze nie upłynął wcześniej przedłużony termin (a w każdym razie najpóźniej w ostatnim dniu upływu terminu). Sprawa pierwszego przedłużenia była przedmiotem odrębnego postępowania, zakończonego wydaniem postanowienia w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia do dnia 31 sierpnia 2006 r. Nowe postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia, zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 września 2006 r. nr [...] z wniosku wierzyciela z dnia 13 września 2006 r. w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia do dnia 30 listopada 2006 r. było postępowaniem odrębnym i niezależnym od wcześniejszego postępowania w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia do 31 sierpnia 2006 r. A zatem Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w sposób nieuprawniony powiązał odrębne, niezależne postępowania, tj. ostatecznie zakończone postępowanie z wniosku wierzyciela z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia do dnia 31 sierpnia 2006 r. z postępowaniem w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia do dnia 30 listopada 2006 r., czym wkroczył w sprawę, która nie była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Jak bowiem wynika z przepisu z art. 134 P.p.s.a. Sąd I instancji nie ma prawa wyjść poza zakres sądowej kontroli. Przedmiotem kontroli w tej sprawie nie jest postanowienie w sprawie przedłużenia zabezpieczenia terminu do dnia 31 sierpnia 2006 r. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie w sprawie przedłużenia zabezpieczenia terminu do dnia 30 listopada 2006 r. Dlatego też w konsekwencji należy uznać, że w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., kwestie związane z utratą mocy, czasem obowiązywania ostatecznego postanowienia z dnia 25 maja 2006 r. nr [...] pozostają poza zakresem kontroli Sądu. W konsekwencji należy uznać, iż ocena mocy prawnej powyższego postanowienia w sposób nieuprawniony wkracza w sprawę, która nie może być przedmiotem kontroli Sądu, a zatem nastąpiła istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – obraza prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 134 P.p.s.a. Naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że wniosek wierzyciela o przedłużeniu terminu zabezpieczenia może być złożony w terminie, kiedy jeszcze nie upłynął wcześniej przedłużony termin. Błędna wykładnia tego przepisu doprowadziła do niewłaściwego zastosowania art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegającego na pominięciu normy prawnej z niego wynikającej. Prawidłowa kontrola zastosowania tego przepisu prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji powinien oddalić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stanął na stanowisku, że w dniu 1 września 2006 r. poprzednio wydane postanowienie utraciło moc prawną, skoro nie nastąpiło przedłużenie terminu, a przedmiotowe postanowienie cechuje się zakreślonym czasem obowiązywania. Stanowisko powyższe w ocenie skarżącego jest niewłaściwe. Ustawa nie ogranicza możliwości przedłużenia trwania zabezpieczenia po upływie już przedłużonego terminu zabezpieczenia, a zatem pozbawione jest podstaw prawnych ograniczanie możliwości przedłużania terminu trwania zabezpieczenia po upływie już przedłużonego terminu zabezpieczenia. Odpowiadając na skargę kasacyjną P. S.A. w G. wniosła o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w G. w sposób oczywisty pozbawiona była uzasadnionych podstaw. Skargę taką można było wnieść w dwu sytuacjach wskazanych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: – naruszenia (przez w.s.a. skarżonym wyrokiem) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), – naruszenia (jw.) przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazane w petitum skargi kasacyjnej postanowienia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego były przepisami prawa procesowego regulującego postępowanie administracyjne, poprzez art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), mającymi również zastosowanie w tym postępowaniu. Zarzut był całkowicie niezrozumiały jeśli wziąć pod uwagę treść wskazanych przepisów: – art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. "Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję...", – art. 144 "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań". Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu nie podjął prób uzasadnienia tego zarzutu. Artykuł 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowił, że "Termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie może być wszczęte..." Termin określony w art. 159 § 1 ustawy "egzekucyjnej" to termin, po którym może nastąpić uchylenie zabezpieczenia na żądanie dłużnika. Skoro art. 159 § 2 ustawy (zacytowany wyżej) wprowadza możliwość przedłużenia terminu z § 1 tego artykułu to znaczy, że nawet przy braku żądania zobowiązanego o uchylenie zabezpieczenia termin jego trwania ograniczony jest przez § 1, chyba że wystąpiły okoliczności z § 2. Nie można przedłużyć terminu, który już wyekspirował. Każde merytoryczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie byłoby bowiem bezprzedmiotowe. Artykuł 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi składał się z dwu jednostek redakcyjnych. Obowiązkiem skarżącego, wynikającym z art. 176 ustawy, było sprecyzowanie i uzasadnienie zarzutu kasacyjnego. Jeśli autor skargi miał na myśli art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu... przywołany w jej uzasadnieniu to przepis ten stanowił, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny należycie wypełnił dyspozycję tego przepisu, ustalając, że termin zabezpieczenia minął przed złożeniem wniosku o jego przedłużenie. Artykuł 183 § 1 Prawa o postępowaniu... stanowił, że "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod uwagę nieważność postępowania..." W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazanych w art. 183 § 2 ustawy. Granice skargi kasacyjnej określił jej autor. Sąd nie był uprawniony do precyzowania zarzutów skargi za stronę postępowania, tak jak nie był uprawniony do zastępowania strony w prawnym uzasadnianiu wywodów skargi. Jej autor nie sprecyzował np., które "odpowiednio zastosowane przepisy w K.p.a. uzasadniały wniosek, że każde postępowanie w sprawie przedłużenia terminu jest nową sprawą nie tylko w sensie formalnoprawnym (procesowym), lecz również w znaczeniu materialnoprawnym" i jaki związek miał ten wywód z treścią uzasadnienia skarżonego wyroku (art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu...). Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.