I SA/Wr 1532/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacja przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 19 marca 2007 r. Spółka A. w Ł. zwróciła się do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 15 lipca 2003 r. Spółka A. otrzymała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]. Spółka spełniła wszystkie warunki wskazane w zezwoleniu. W kolejno następujących po sobie latach podatkowych, tj. w 2003, 2004 i 2005 r. Spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie tej strefy. Wobec powyższego wnioskodawca wniósł o wyjaśnienie, czy Spółka może odliczyć stratę poniesioną w latach 2003 – 2005 z działalności prowadzonej w strefie ( objętej zezwoleniem ) od dochodu uzyskanego z działalności prowadzonej na terenie strefy ( objętej zezwoleniem ). Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wskazała, że w przypadku gdy Spółka poniosła stratę z działalności prowadzonej w strefie ( objętej zezwoleniem ) w latach poprzedzających rok podatkowy, za który osiągnęła dochód, może ona zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obniżyć powyższy dochód do wysokości 50 % kwoty tej straty za dany rok. W § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej ( Dz. U. Nr 236, poz. 1705 ) podatnikowi przyznano możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego. Z literalnego brzmienia tego przepisu nie wynika natomiast obowiązek postępowania w określony sposób, czyli skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. ) wolne od podatku są dochody ( ... ) uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia ( ... ), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W okresie, w którym podatnik odlicza stratę poniesioną w latach 2003 – 2005 z działalności prowadzonej w strefie od dochodu uzyskanego z działalności objętej zezwoleniem, prowadzonej na terenie strefy, nie dochodzi do uzyskania żadnej pomocy publicznej ( w formie zwolnienia od podatku dochodowego ). Ponadto Spółka wskazała, że art. 7 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przewidujący wyłączenia możliwości uwzględnienia przy ustalaniu straty niektórych przychodów i kosztów uzyskania przychodów, dotyczy rozliczania straty w odniesieniu do dochodu podlegającego opodatkowaniu. Natomiast w art. 7 ust. 2 ustawodawca nie różnicuje dochodów na zwolnione bądź opodatkowane. Dlatego też przepis ten powinno się stosować zarówno do dochodów podlegających opodatkowaniu, jak i zwolnionych. Ustalający sposób rozliczenia straty art. 7 ust. 5 odwołuje się zarówno do straty powstałej w związku z działalnością podlegającą opodatkowaniu, jak i zwolnioną z opodatkowania. Przepis ten stosuje się więc zarówno w przypadku odliczania straty od dochodu podlegającego opodatkowaniu, jak i od dochodu zwolnionego z opodatkowania. Za takim rozumowaniem przemawiają również postanowienia art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, które wprowadzają prawo do pomniejszenia dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy o równowartość strat poniesionych z tej działalności. Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. stwierdził, że stanowisko podatnika odnośnie możliwości rozliczenia straty z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w kolejnych latach podatkowych, w których podatnik osiągnął dochód z działalności strefowej, jest nieprawidłowe. Organ I instancji, powołując się na art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyjaśnił, że przy ustalaniu straty nie można uwzględnić przychodów i kosztów ich uzyskania związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, bowiem dochód uzyskany z tej działalności – w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest zwolniony od opodatkowania. Zatem na gruncie przepisów prawa podatkowego nigdy nie powstanie strata podatkowa z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, a więc także strata, którą można by w przyszłości odliczyć od dochodu na podstawie art. 7 ust. 5. Straty poniesione z tytułu działalności zwolnionej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie podlegają odliczeniu od dochodu uzyskanego z tej działalności. W zażaleniu na postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej z uwagi na niepełne odniesienie się do argumentacji podatnika. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez błędną wykładnię oraz naruszenie § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej przez brak zastosowania. Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia 16 sierpnia 2007 r. nr [...] odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik D. Urzędu Skarbowego nie naruszył art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem przedstawił stosowną argumentację prawną z przytoczeniem przepisów prawa, które miały w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie. Przepisy art. 14a Ordynacji podatkowej nie obligowały organu I instancji do polemizowania w wydanym postanowieniu z argumentami Spółki, w szczególności odniesienia się do przywołanych przez Spółkę przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych i zaprezentowanej wykładni pojęcia "pomoc publiczna". Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przy ustalaniu straty podatkowej nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i odpowiednio kosztów ich uzyskania, jeżeli dochody z tych źródeł są wolne od podatku. Wolne od podatku są dochody wymienione w art. 17 tej ustawy, w tym wymienione w ust. 1 pkt 34 dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Skoro Spółka w latach 2003 – 2005 uzyskiwała wyłącznie przychody i ponosiła koszty uzyskania tych przychodów z działalności prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, to w myśl art. 7 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można było ich uwzględnić przy ustaleniu straty podatkowej. Nie mogła wobec tego wystąpić w Spółce strata podatkowa w tych latach, a tylko strata bilansowa. Skoro straty podatkowe z działalności objętej zezwoleniem w specjalnej strefie ekonomicznej w Spółce w latach 2003 – 2005 nie wystąpiły, nie może znaleźć zastosowania art. 7 ust. 5, który pozwala na obniżenie dochodu o wysokość straty, o której mowa w art. 7 ust. 2. Odrębną kwestią jest możliwość uwzględnienia straty z działalności zwolnionej w kalkulacji wysokości zwolnienia podatkowego ( wysokości przysługującej inwestorowi pomocy publicznej ). Problem ten nie jest unormowany na gruncie prawa podatkowego. Jeśli inwestor uzyskał zezwolenie po 1 stycznia 2001 r., a tak jest w rozpatrywanej sprawie, to w podstawowych aktach prawnych normujących działalność strefową z perspektywy pomocy publicznej brak jest regulacji w tym względzie. Natomiast zapis art. 5 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 188, poz. 1840 z późn. zm. ) dotyczy wyłącznie przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie uzyskane przed 1 stycznia 2001 r., do których Spółka nie zalicza się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia organu I instancji w całości. Spółka zarzuciła naruszenie art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ podatkowy nie odniósł się do interpretacji podatnika odnoszącej się do § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej w związku z ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych i art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ustępie 5 art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca posługuje się ogólnym pojęciem dochodu nie ograniczając go do dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Powyższy przepis nakazuje odwołanie się wyłącznie do definicji straty wskazanej w art. 7 ust. 2 tej ustawy. W art. 7 ust. 2 ustawy nie wprowadzono rozróżnienia na dochody stanowiące podstawę opodatkowania i dochody zwolnione od podatku. Wobec powyższego nie można się zgodzić ze stwierdzeniem organu podatkowego, że przepis art. 7 ust. 5 ustawy należy interpretować w związku z art. 7 ust. 4. W ust. 4 art. 7 ustawy wskazano jedynie sposób ustalania straty, która jest związana z dochodem stanowiącym podstawę opodatkowania, określonym w ust. 3 art. 7 ustawy. Przepis art. 7 ust. 4 stanowi o sposobie ustalenia straty, a nie o zasadach dokonywania odliczeń straty w kolejno następujących latach podatkowych. Według skarżącej organy podatkowe naruszyły też § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej w związku z ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych. Ze wskazanego przepisu rozporządzenia w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej nie wynika obowiązek skorzystania przez podatnika ze zwolnienia podatkowego. W okresie, w którym podatnik odlicza stratę poniesioną w latach 2003 – 2005 z działalności prowadzonej w strefie od dochodu uzyskanego z działalności objętej zezwoleniem, prowadzonej na terenie strefy, nie dochodzi do uzyskania żadnej pomocy publicznej ( w formie zwolnienia od podatku dochodowego ). Odliczanie straty nie mieści się bowiem w pojęciu pomocy publicznej, zdefiniowanym w art. 87 ust. 1 TWE. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpatrujący sprawę stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia prawidłowości interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, dokonanej przez organy podatkowe na tle przestawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. ) stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego ( ... ) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego ( ... ). Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie ( art. 14a § 2 ). Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 14a § 3 ). Interpretacja organów podatkowych, będąca przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu stanowi odpowiedź na zapytanie strony skarżącej, czy Spółka może odliczyć stratę poniesioną w latach 2003 – 2005 z działalności gospodarczej prowadzonej w wałbrzyskiej specjalnej strefie ekonomicznej od dochodu uzyskanego z tej działalności w kolejnych latach podatkowych. Według strony skarżącej przysługuje jej powyższe prawo, ponieważ w art. 7 ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazano jedynie sposób ustalania straty, która jest związana z dochodem stanowiącym podstawę opodatkowania. Jednocześnie strona skarżąca zauważa, że w okresie, w którym podatnik odlicza stratę poniesioną z działalności prowadzonej w strefie, nie dochodzi do uzyskania żadnej pomocy publicznej ( w formie zwolnienia od podatku dochodowego ). Zdaniem organu podatkowego stanowisko podatnika jest nieprawidłowe, albowiem w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w specjalnej strefie ekonomicznej nie mogła wystąpić w Spółce strata podatkowa, a tylko strata bilansowa. Jak wynika z przedstawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego, Spółka prowadzi na podstawie zezwolenia działalność gospodarczą na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] i z tego tytułu korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych. Stosownie bowiem do art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych ( t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ) dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast terminy rozpoczęcia powyższego zwolnienia przysługującego przedsiębiorcy zostały określone w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej ( Dz. U. Nr 236, poz. 1705 ). Z § 5 ust. 1 i 2 wynika również, że zwolnienie od podatku dochodowego przysługuje aż do wyczerpania dopuszczalnej pomocy regionalnej. W zakresie zasad korzystania ze zwolnienia przepisy dotyczące działalności w specjalnych strefach ekonomicznych odsyłają do przepisów zawartych w ustawach o podatkach dochodowych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. ), dalej u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych ( ... ), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy ( art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p.). Obowiązki podatnika w przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej zostały uregulowane w art. 17 ust. 5 i 6 u.p.d.o.p. Należy też zauważyć, że ani przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych ani przepisy rozporządzenia w sprawie wałbrzyskiej strefy ekonomicznej nie zawierają rozwiązań dotyczących możliwości obniżenia dochodu osiągniętego przez podatników z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy o wysokość strat poniesionych w związku z tą działalnością. Dlatego też, w razie poniesienia straty, w sytuacji zwolnienia z mocy prawa od podatku dochodowego dochodów z działalności na terenie stref, możliwość jej odliczenia należy oceniać stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. o wysokość straty, o której mowa w ust. 2, poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. Celem tego uregulowania jest umożliwienie podatnikom obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w danym roku podatkowym o wysokość strat poniesionych w latach ubiegłych, a więc w konsekwencji potraktowanie na równi z kosztami uzyskania przychodów danego roku podatkowego również ujemnej różnicy pomiędzy przychodami i kosztami uzyskania przychodów z lat ubiegłych i co się z tym wiąże obniżenie wysokości lub uniknięcie zapłaty należnego Skarbowi Państwa podatku dochodowego, skoro zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód. Definicję dochodu i straty zawiera art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., zgodnie z którym dochodem jest ( ... ) nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Zasady ustalania dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania oraz straty podatkowej uregulowano w art. 7 ust. 3 i 4 u.p.d.o.p. Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania oraz straty podatkowej nie uwzględnia się przychodów i kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Jeżeli więc podatnik osiąga przychody ze źródeł przychodów wolnych od opodatkowania i ponosi związane z nimi koszty, to nie powstanie zarówno dochód do opodatkowania, jak i strata w rozumieniu art. 7 u.p.d.o.p. Mając na uwadze powyższe rozważania nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, że sposób ustalania straty przewidziany w art. 7 ust. 4 u.p.d.o.p. nie dotyczy sytuacji, gdy podatnik korzysta ze zwolnienia podatkowego. W rozpoznawanej sprawie Spółka korzysta ze zwolnienia podatkowego i nie ma obowiązku wykazywania dochodu do opodatkowania, ale co się z tym także wiąże - nie może obniżać dochodu o wysokość strat powstałych w okresie zwolnienia, skoro nie jest wówczas obciążona obowiązkiem podatkowym wobec Skarbu Państwa z tytułu prowadzenia działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Strata poniesiona w okresie zwolnienia podatkowego w związku z prowadzeniem działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej jest stratą bilansową w znaczeniu ekonomicznym z tytułu ponoszenia przez podatnika ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej, a nie stratą w rozumieniu prawa podatkowego. Funkcją zwolnienia od podatku nie jest przejęcie ryzyka gospodarczego podatnika przez Skarb Państwa i jak sugeruje Spółka zwiększanie wysokości przyznanej pomocy publicznej ( regionalnej ) z tytułu zwolnienia podatkowego o wysokość strat bilansowych. Należy bowiem zauważyć, że Spółka niezgodnie z celem uprawnienia z art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. przez obniżenie dochodu zwolnionego zamierza w istocie zmniejszyć wysokość udzielonej z tytułu przyznania zwolnienia podatkowego pomocy publicznej ( regionalnej ), a nie obniżyć dochód do opodatkowania. Nie znajduje więc usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 u.p.d.o.p. oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie wałbrzyskiej specjalnej strefy ekonomicznej w związku z ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych i art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, możliwość uwzględnienia straty bilansowej z działalności zwolnionej od opodatkowania przy ustalaniu wysokości przysługującej inwestorowi pomocy publicznej nie jest przewidziana w przepisach prawa podatkowego. Jeśli inwestor uzyskał zezwolenie po 1 stycznia 2001 r., a tak jest w rozpatrywanej sprawie, to w podstawowych aktach prawnych normujących działalność strefową z perspektywy pomocy publicznej brak jest regulacji w tym względzie. Nie uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny prawnej stanowiska strony skarżącej z przytoczeniem znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego i należycie ustosunkowały się do kwestii przedstawionej we wniosku o interpretację tych przepisów. Należy również wyjaśnić, że Sąd rozpatrujący sprawę nie uwzględnił wniosku złożonego na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej E. O. – M. o odroczenie rozprawy z powodu niestawiennictwa drugiego pełnomocnika S. Z. z przyczyn losowych. Stosownie do art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć ( ... ). Natomiast stosownie do art. 99 cyt ustawy sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W niniejszej sprawie nie wskazano usprawiedliwionych, ważnych przyczyn niestawiennictwa pełnomocnika Sł. Z., a strona skarżąca prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy i reprezentowana przez drugiego pełnomocnika nie została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.