II OSK 622/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1860/07 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję , oraz poprzedzająca ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r., nr. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1860/07, oddalił skargę R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 20 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) zwanej dalej ustawą o broni i amunicji, oraz art. 104 § 1 i 268a K.p.a., cofnął R. M. posiadane przez niego pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu organ podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko R. M. toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Katowicach o popełnienie przestępstw: 1) z art.13 § 1 K.k. (usiłowanie) w zw. z art. 286 § 1 K.k. (oszustwo) i art. 294 § 1 K.k. i art. 230 § 1 K.k. (płatna protekcja) przy zastosowaniu art. 11 § 2 K.k.; 2) art. 18 § 2 K.k. w zw. z art. 233 § 1 K.k. (fałszywe zeznania); 3) z art. 286 § 1 K.k. i art. 13 § 1 K.k. w zw. z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zw. z art. 12 K.k.; 4) z art. 278 § 2K.k. (kradzież programu komputerowego), 5) z art. 278 § 3 K.k. (kradzież przypadek mniejszej wagi) w zw. z art. 278 § 2 K.k.; 6) z art. 278 § 3 K.k. w zw. z art. 278 § 2 K.k. (część stanowi przestępstwa przeciwko mieniu). Powołując się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ wskazał, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Ponieważ przeciwko R. M. toczy się postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu nie jest on osobą w pełni wiarygodną i organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń. R. M. w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał, że została ona wydana przed zakończeniem postępowania o zwieszenie postępowania i organ był zobligowany do powstrzymania się od działania do czasu rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania od dnia 28 czerwca 2007 r. było ostateczne i wykonalne, zatem organ był zobligowany kontynuować postępowanie. Organ odwoławczy wskazał, że samo prowadzenie postępowania o popełnienie czynów zabronionych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadnia obawę sprzecznego z prawem użycia broni. Strona została oskarżona o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, a z takim postępowaniem ustawodawca związał obawę sprzecznego z prawem użycia broni. Cofnięcie pozwolenia na broń jest w takiej sytuacji obligatoryjne. Skargę na powyższą decyzję złożył R. M. wnosząc między innymi o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem czy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz z art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej protokołami 3, 5, 8 i uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę R. M. na powyższą decyzję uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że niespornym jest, iż przeciwko skarżącemu R. M. w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji, toczyło się postępowanie karne o popełnienie szeregu czynów stypizowanych w Kodeksie karnym jako przestępstwa przeciwko mieniu. Fakt ten znajduje potwierdzenie w akcie oskarżenia znajdującym się w aktach sprawy. Sąd uznał, że ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Powołując treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji Sąd uznał, że ma ona charakter jednoznaczny, a użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Sąd stwierdził, że pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy co do konkretnej osoby, w konkretnej sytuacji istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Sąd uznał, że skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego, co do cech osobowych skarżącego, nie było potrzebne, a zarzut dotyczący tej kwestii jest nieuzasadniony. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie był także zasadny zarzut przedwczesnego wydania rozstrzygnięcia o cofnięciu pozwolenia na broń oraz odmowy zawieszenia postępowania. Sąd wskazał, że postanowienie organu II instancji o odmowie zawieszenia postępowania zapadło dnia [...] czerwca 2007 r., zaś decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń zapadła później, tj. dnia [...] lipca 2007 r., zatem w czasie kiedy administracyjny tok instancji w kwestii zawieszenia był już wyczerpany, a postanowienie o odmowie zawieszenia było wykonalne. Sąd zaznaczył również, że skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem WSA z dnia 13 listopada 2007 r. Sąd odnosząc się do zarzutu sprzeczności z Konstytucją samych uregulowań prawnych będących podstawą zaskarżonej decyzji podniósł, że obowiązuje domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją. Domniemanie to może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a sędzia jest związany ustawą dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jest niesporne, że nie ma orzeczenia TK, w którym stwierdzono by niezgodność z Konstytucją przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 ze zm.) zasadą jest, że każdy sąd może przedstawić pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd stawia takie pytanie, kiedy wbrew domniemaniu zgodności ustawy z Konstytucją (umową międzynarodową) poweźmie w tej kwestii wątpliwość, zaś w sprawie niniejszej Sąd takiej wątpliwości nie powziął. W ocenie Sądu priorytet interesu społecznego, którym jest podyktowane pozbawienie prawa do posiadania broni osób, którym postawiono określone zarzuty karne, jest zgodny z zasadami Państwa prawa i zasadą domniemania niewinności oraz Europejską Konwencją Ochrony Praw Człowieka. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest potwierdzeniem winy, tylko odebraniem uprawnienia, które w szczególnych okolicznościach toczącego się postępowania karnego, może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa społecznego. Sąd wskazał, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", złożył R. M., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę przez uwzględnienie skargi, celem przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w zakresie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, a więc mającego ustalić, czy istnieje co do skarżącego uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zmienionej protokołami 3, 5, 8 i uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd błędnie zinterpretował przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez ustalenie, że wymienienie w art. 15 ust. 1 pkt 6 po słowie "... w szczególności..." kategorii przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, pozwala na odstąpienie od wymogu badania uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem skarżącego, naruszenie zasady domniemania niewinności skodyfikowanej w art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nastąpiło zrównanie osoby prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z pozycją osoby wobec której postępowanie karne o popełnienie wymienionych przestępstw dopiero się toczy. W skardze kasacyjnej podnosi się, że dotychczasowa praktyka orzekania organów administracji w zakresie objętym skargą kasacyjną nie tylko nie jest jednolita, ale niejednokrotnie wręcz sprzeczna w zależności od regionalnego poglądu prawnego właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącego zakresu stosowania wymienionych powyżej przepisów. Również orzecznictwo WSA w sprawach dotyczących postępowań administracyjnych w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną lub gazową nie wydaje się jednolite, skoro obok rozstrzygnięć, w których Sądy prezentują pogląd prawny, że w przypadku gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w toku którego w sposób nie budzący wątpliwości zostanie ustalone, że konkretna osoba należy do kręgu osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej skrótowo P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oraz broń palną oparta została na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Oceniając zgłoszone zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ich zasadność. Podnieść należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i ich ocenę prawną winien skonfrontować z całokształtem materiału dowodowego zebranego w sprawie, i na podstawie tej oceny całościowej dopiero winien badać wyprowadzone przez organy wnioski urzeczywistniane w treści decyzji kontrolowanej. Zauważyć należy, że zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z treścią ww. przepisów "organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Z dyspozycji tej normy wynika, że pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się wydanie) osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przesłanką cofnięcia skarżącemu R. M. pozwolenia na broń myśliwską i broń palną było wszczęcie postępowania karnego o przestępstwa przeciwko mieniu. Postępowanie karne toczy się przed Sądem Rejonowym od stycznia 2007 r. i do chwili obecnej nie zapadł wyrok skazujący (pismo informacyjne Komendanta Głównego Policji). Z treści przytoczonego wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika jednoznacznie, iż cofnięcie pozwolenia na broń, może nastąpić tylko wówczas, gdy co do osoby, która takie pozwolenie na broń już otrzymała zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taką uzasadnioną obawę może stanowić fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi i mieniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 P.p.s.a. "ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą Sąd administracyjny". Zasady tej nie można stosować w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy wszczęto dopiero postępowanie karne przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń, lecz nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu – o których mowa we wskazanym przepisie. Nie można bowiem stawiać znaku równości co do skutków między istnieniem prawomocnego wyroku skazującego za wymienione w przepisie przestępstwa a wszczęciem dopiero postępowania karnego za takie przestępstwa. Zgodnie z brzmieniem art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu". Wynikiem tej konstytucyjnej zasady jest treść art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który stanowi, iż oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem Sądu. Wobec treści powyższych przepisów Konstytucji RP i ustawy – Kodeks postępowania karnego za niedopuszczalne należy uznać stanowisko organów wg którego przyjmuje się, iż wszczęcie postępowania karnego przeciwko skarżącemu R. M. o przestępstwo przeciwko mieniu pozwalało na ocenę, iż z woli ustawodawcy należy go zaliczyć do osób, które budzą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, i w konsekwencji tego założenia należy zastosować przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji traktujący o obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie znajduje akceptacji w świetle wskazanej wyżej zasady konstytucyjnej "domniemania niewinności" każdego skarżonego, jak i zasady tej samej treści wynikającej z ustawy – Kodeks postępowania karnego, także wyżej wskazanej. Zaprezentowana argumentacja organów jest błędna i wynika z wadliwej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, sprowadzającej się do stosowania automatyzmu cofnięcia pozwolenia na broń nawet w sytuacji gdy tylko toczy się postępowanie karne o przestępstwa wyszczególnione w tym przepisie. Zauważyć bowiem należy, iż cofnięcie pozwolenia na broń uzasadnia dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Co zaś do uzasadnionej obawy, o której mowa w ww. przepisie, to dotyczyć musi przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych, cech charakteru jak: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i stosownym badaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie takiego pozwolenia winna więc poprzedzać również wnikliwa procedura, a przemawia za tym ochrona nabytego prawa (vide wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt OSK 128/05, niepubl.). Tych okoliczności nie miały w ogóle na uwadze organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje. Także nie miał na uwadze Sąd pierwszej instancji dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji. Akceptując wadliwą interpretację wskazanych przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o amunicji i broni – Sąd pierwszej instancji także zaprezentował stanowisko, iż do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy stwierdzenie, iż toczy się postępowanie karne przeciwko osobie posiadającej takie pozwolenie, i postępowanie to dotyczy przestępstw określonych w tym przepisie. Nie ma potrzeby wykazania, z czego wynika uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to stanowisko wadliwe, sprzeczne ze wskazanymi zasadami domniemania niewinności, prowadzące do orzekania merytorycznego bez wyjaśnienia istoty sprawy – czy rzeczywiście osoba podejrzana w postępowaniu karnym jest faktycznie osobą zagrażającą bezpieczeństwu i porządku publicznemu, mogącą w takim celu użyć broni. Taka sytuacja w ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie orzeczono w decyzjach o cofnięciu pozwolenia na broń skarżącemu R. M. bez ustalenia i wykazania związku przyczynowego między zarzucanymi czynami, o które toczy się postępowanie karne, a postępowaniem strony, które stwarzałoby obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ani organu Policji, ani w ocenie swej Sąd pierwszej instancji nie wskazały żadnej konkretnej przesłanki jaki i przyczyny na podstawie, której powzięły uzasadnione obawy, że skarżący R. M. może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oparcie takiej obawy tylko na fakcie toczącego się postępowania karnego – na co wskazuje uzasadnienie decyzji oraz stanowisko Sądu pierwszej instancji, stanowi naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację i zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji. Uzasadnione są zatem zarzuty skargi kasacyjnej, skutkujące jej uwzględnieniem. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie administracyjnym wyrażany był pogląd, iż przy cofaniu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania prawomocnym wyrokiem (vide wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, niepubl.). W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie związku przyczynowego między czynem a cechami charakteru i postępowaniem, które stwarzałoby obawy podnoszone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Tym samym uzasadnione jest stanowisko jakie zajmuje skład orzekający w niniejszej sprawie, iż nie można powoływać się tylko na prowadzone postępowanie karne przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń, nawet jeśli postępowanie to obejmowałoby czyny, o których mówi wskazany przepis o broni i amunicji. W wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt SA 746/02 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "w razie gdy posiadacz broni nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie «uzasadnionej obawy» musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego". Postępowanie takie w rozpatrywanej sprawie nie zostało przeprowadzone, a orzeczenie oparto na błędnej interpretacji wskazanych przepisów prawa materialnego. W podsumowaniu powyższych rozważań podzielając w pełni zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę – wobec braku zarzutów skargi kasacyjnej o naruszenie przepisów postępowania. Z mocy art. 188 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Przeprowadzając postępowanie na nowo organy Policji wezmą pod uwagę podniesione rozważania i przeprowadzą wnikliwe postępowanie wyjaśniające oraz dokonają oceny całego materiału zebranego w sprawie w aspekcie regulacji przepisów ustawy o broni i amunicji z uwzględnieniem zaprezentowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie niniejszej.