II FZ 107/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Grzelak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 595/07 w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2007 r. uchylił zaskarżoną przez I. D. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 11 kwietnia 2007 r., a w punkcie drugim, powołując się na art. 223 § 2 w związku z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) nakazał ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – kwotę 500 zł tytułem wpisu od skargi, od uiszczenia, którego skarżąca była zwolniona. WSA stwierdził, że w dwuinstancyjnym postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej, w którym organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, jest on także stroną. Obciążenie obowiązkiem uiszczania kosztów sądowych tylko strony przeciwnej, a więc kwestionującej legalność działań organów administracji publicznej byłoby naruszeniem zasady równości stron tego postępowania. Konsekwencją tej zasady jest uznanie, że organ niezadowolony z orzeczenia, wnosząc skargę kasacyjną lub zażalenie do NSA obowiązany jest uiścić należne z tego tytułu opłaty sądowe. Znajduje to również potwierdzenie w art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchylenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 223 § 1 w związku z art. 239 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 223 § 2 w związku z art. 239 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, a to on był podstawą do orzekania w sprawie z uwagi, że nie została uiszczona należna opłata sądowa przez skarżącą z tytułu wpisu od skargi, ponieważ zostało jej przyznane prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a pomimo tego WSA nakazał ściągnąć od organu kwotę w wysokości 500 zł tytułem wpisu od skargi. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w związku z powyższym w niniejszej sprawie zasadne jest przejęcie na Skarb Państwa uiszczenia kwoty wpisu sądowego od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zasadność postanowienia zawartego w wyroku WSA w Lublinie, którym WSA nakazał ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 500 zł tytułem wpisu od skargi, od uiszczenia którego skarżąca była zwolniona. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powołał się na art. 223 § 2 w związku z art. 200 p.p.s.a. Przepis art. 223 § 2 p.p.s.a. nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż zgodnie z tym uregulowaniem jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. Przyjmuje się, że w pierwszej instancji "inną stroną", o której mowa w tym przepisie, w wypadku uwzględnienia skargi będzie organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności, na którym spoczywa obowiązek zwrotu kosztów postępowania skarżącemu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005 r., s. 550). W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. WSA w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, więc nie można przyjąć, że na organie spoczywał obowiązek zwrotu nie poniesionych przez stronę kosztów. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy są przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., albowiem dotyczą zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, ograniczył się tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie zachodzi potrzeba ponownego orzekania w tej samej kwestii.