V SA/Wa 2264/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Anna Lew-Starowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi N. S.M. A. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga N. S. M. A. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia czerwca 2006 r. Nr [...] ,utrzymująca w mocy decyzję Wojewody[...] z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] grudnia 2006 r .N. S. M. A. poprzez swego pełnomocnika I. J. B. A. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku Zainteresowany stwierdził, iż pozostaje w związku małżeńskim z obywatelka polska –. I. J. B. A. zamierza zamieszkać razem z Nią oraz ze wspólnym dzieckiem- małoletnią L. B. –A. w Polsce. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] Wojewoda [...] powołując się na przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r., o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 Nr 234, poz. 1694 .) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji stwierdził, iż w stosunku do zainteresowanego zachodzi przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawarta w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda [...] wskazał, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi ,jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ zaznaczył, iż w przypadku wnioskodawcy okoliczność taka nie zachodzi, gdyż wykonuje on pracę za granica i przyjeżdża do Polski tylko raz w okresie urlopowym. Od decyzji organu I instancji cudzoziemiec poprzez pełnomocnika wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania podniesiono , iż przebywanie jej męża jest konieczne ze względu na dobro rodziny , w tym małoletniego dziecka ,które ma prawo mieć nieograniczony kontakt z ojcem. Z uzasadnienia odwołania wynika, iż zaskarżona decyzja organu I instancji zmusza cudzoziemca i jego rodzinę do prowadzenia dwóch oddzielnych domów, bądź do przeprowadzki jego rodziny do [...] j, gdzie wykonuje on pracę. Przekroczenie czasu pobytu określonego w wizach pobytowych ,na podstawie których cudzoziemiec przebywa w Polsce podczas urlopów wypoczynkowych, wiąże się z zastosowaniem wobec cudzoziemca restrykcyjnych sankcji prawnych. Prezes Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż strona od dnia [...] lutego2004 r. pozostaje w związku małżeńskim z I. J. B. A. obywatelką polską .Małżonkowie posiadają córkę – małoletnia L. M. B. – A. ur. [...] 01.1996 r. Organ zaznaczył, iż cudzoziemiec przez okres dwóch lat, czyli do 2009 r. będzie wykonywał prace w [...] natomiast przedmiotowe zezwolenie ma mu umożliwić częstsze niż raz do roku, odwiedziny żony i małoletniego dziecka zamieszkujących w Polsce. Organ wskazał także, iż żona cudzoziemca podczas przeprowadzonych przesłuchań do protokołu stwierdziła, iż zainteresowany przyjeżdża do Polski raz do roku przeważnie w okresie grudzień – styczeń. Ponadto zeznała, iż kontrakt na podstawie którego jej mąż wykonuje pracę [...] będzie trwał jeszcze około dwóch lat Cudzoziemic nie może przyjeżdżać do Polski częściej niż raz do roku ze względu na trudności z uzyskaniem urlopu wypoczynkowego. Cudzoziemiec przyjeżdżając do Polski jest tutaj przez około 45 dni wykorzystując cały urlop. Ponadto oświadczono, iż powodem tak rzadkich odwiedzin cudzoziemca są problemy z wydaniem wizy pobytowej. Organ podkreślił, iż w małżonkowie nie zamieszkują razem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w najbliższym czasie sytuacja ta nie ulegnie zmianie. Prezes Urzędu przyznał, iż związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polska mógłby uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jednakże w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Organ podkreślił, iż sam fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie stanowi podstawy do udzielenia przez właściwe organ administracji publicznej zezwolenia na zamieszkane na czas oznaczony. Prezes Urzędu podkreślił, iż związek taki musi przede wszystkim uzasadniać zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W przypadku cudzoziemca taka sytuacja nie zachodzi, gdyż nie planuje on w najbliższym czasie zamieszkiwania w Polsce na okres dłuższy niż 3miesiące. Organ stwierdził ,iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony służyłoby jedynie ułatwieniu wnioskodawcy, zamierzającemu w ciągu dwóch najbliższych lat zamieszkiwać poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, odwiedzin żony i dziecka, poprzez pominięcie procedury związanej z uzyskiwaniem wiz pobytowych, które w takich okolicznościach powinny być wydawane. Prezes Urzędu zaznaczył, iż chwili obecnej nie jest możliwe udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony , gdyż nie zamierza on w najbliższej przyszłości zamieszkiwać na terytorium naszego kraju przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a jedynie przyjeżdża do Polski okazjonalnie w celu odwiedzin żony i małoletniego dziecka. Organ II instancji zaznaczył, iż z konstrukcji przepisu art. 57ust.1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej, .Prezes Urzędu podkreślił, iż w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w/w przepisie organ zobowiązany jest do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony . W związku z powyższymi ustaleniami Prezes Urzędu skorygował podstawę prawną na jakiej oparł się organ I instancji, wskazując iż właściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma przepis art. 57 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt. 6 wymienionej ustawy o cudzoziemcach. Pismem z dnia 4 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] . Skarżący wskazał, iż urodził się w P. gdzie nie ma prawa powrotu z powodu okupacji [...]. Ponadto wskazano, iż dysponuje paszportem J. bez prawa pobytu stałego ze względów politycznych. Zaś w A. S. ma pobyt czasowy, przedłużany co rok prze firmę w której jest zatrudniony. Zdaniem skarżącego decyzje Organów godzą w podstawowe prawa rodziny i oraz w Prawa dziecka. Podkreślono, iż blokowane jest scalenie jej rodziny które zagwarantowane są w Konstytucji i prawie UE. Skarżący podkreślił, iż jako głowa rodziny nie ma prawa przebywania i zamieszkiwania z rodziną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej , zaś pozostanie w Polsce wiąże się z zastosowaniem sankcji prawnych, co będzie godziło w niego i jego rodzinę. Skarżący wniósł o zmianę decyzji Organów obu instancji i oświadczył, iż ma zamiar osiedlić się w Polsce i starać się o polskie obywatelstwo. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi .. Jednocześnie organ zaznaczył, iż związku z wejściem w życie w dniu 20 lipca 2007 r. ustawy z dnia 24maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 120, poz. 8181) w oparciu o art. 20 w/w ustawy kompetencje Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w zakresie dot. postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zostały przeniesione na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu pisma organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze wskazując, iż negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawie nie odbiera skarżącemu prawa ubiegania się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia ,jeżeli przyjedzie on do Polski z zamiarem pozostania przez okres dłuższy niż 3miesiące. \ Organ zaznaczył również, iż negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawie nie pozbawia cudzoziemca możliwości kontaktu z rodzina i przyjazdu o Polski na podstawie wizy pobytowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] maja 2007 r. jest zgodna z prawem. Zgodnie z treścią przepisu art. 57 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r., o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53. Stosownie do treści art. 53 ust.1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach ,zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach Organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy wynika, iż skarżący od dnia [...] lutego 2004 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską I. J. B. A. Małżonkowie posiadają córkę małoletnią L. M. B.– A. Jednakże małżonkowie nie zamieszkują razem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z powodu wykonywania przez cudzoziemca pracy w K. A. S. Z zeznań złożonych do protokołu przez żonę cudzoziemca zainteresowany nie może przyjeżdżać do Polski częściej niż raz do roku ze względu na trudności z uzyskaniem urlopu wypoczynkowego. Cudzoziemiec przyjeżdżając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest tutaj przez około 45 dni wykorzystując cały urlop. Należy wskazać, iż sam fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie stanowi podstawy do udzielenia przez właściwe w sprawie organy administracji publicznej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Związek taki musi uzasadniać zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zainteresowany nie zamierza w najbliższej przyszłości zamieszkiwać na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a jedynie przyjeżdża w czasie urlopu wypoczynkowego w celu odwiedzin żony i małoletniej córki. W ocenie Sądu organ II instancji słusznie uznał, iż nie jest możliwe udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślenia wymaga fakt, iż wydana w sprawie decyzja jest tzw. decyzją wiążącą z uwagi na użyte w treści przepisu art. 57 ustawy o cudzoziemcach sformułowanie "odmawia się". Powyższe oznacza, że ustawodawca nie pozostawił swobody organom orzekającym, lecz zobligował je – w przypadku spełnienia określonych cytowanym przepisem przesłanek – do wydania konkretnego, przewidzianego przepisem rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zobowiązany został, mocą przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia N. S. M. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na spełnienie jednej z negatywnych przesłanek - w przedmiotowym przypadku braku okoliczności uzasadniającej zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze dotyczących naruszenia praw zagwarantowanych w Konstytucji RP należy wskazać, iż Zgodnie z art. 37 Konstytucji RP, który stanowi, iż kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa. Art. 1. ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach. W związku z powyższym chybione są zarzuty naruszenia przepisów konstytucji, a w szczególności art. 18 Konstytucji oraz art. 23 i 27 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ( Dz.U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm.). Chybiony jest zarzut, wprost nie wyartykułowany w skardze, dotyczący nierozważenia przez organy orzekające życia rodzinnego cudzoziemca w Polsce, a tym samym naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjętej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. podpisanej przez Polskę dnia 26 listopada 1991r. ( Dz.U 1993r. Nr 61 poz 284 ze zm.) należy zauważyć, iż Konwencji nie gwarantuje nieograniczonej ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a prawa jednostki winny być wyważone w kontekście interesu ogólnego. Wobec powyższego zarzuty naruszenia obowiązujących Polskę norm międzynarodowych nie zasługują na uwzględnienie. Oceny tej nie podważa sytuacja rodzinna, na którą powołuje się pełnomocnik cudzoziemca, bowiem nie ma ona wpływu na trafność przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wymaga wskazania, iż zgodnie z treścią art. 26 pkt 4 lit. b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi można wydać wizę pobytową w celu odwiedzin. W związku z powyższym cudzoziemiec i jego rodzina nie jest pozbawiona możliwości utrzymywania ze sobą kontaktu. Ponadto należy wskazać, iż negatywne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie odbiera skarżącemu prawa ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przyjedzie on do Polski z zamiarem pozostania przez okres dłuższy niż 3miesiące. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] października 2006r., o nr [...]jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.