III SA/Gl 830/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi ,,A’’ S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego. oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. w dniu [...] na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino czerwone i białe. W poz. 3 dokumentu SAD nr jw. strona zgłosiła towar w postaci wina gronowego czerwonego o nazwie handlowej – "B" w ilości [...] butelek o pojemności 0,75 litra, pochodzące z Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA). Natomiast w poz. 7 tegoż dokumentu SAD strona zgłosiła m.in. towar w postaci wina gronowego czerwonego o nazwie handlowej – "B" w ilości [...] butelek o pojemności 0,75 litra, pochodzące z Republiki Południowej Afryki (RPA). Dla zgłoszonych w poz. 3 i 7 towarów zadeklarowano kod PCN [...] (pozostałe wino o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nie przekraczającej 13% objętości) ze stawką celna wysokości 20%; stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22% oraz stawkę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł/hl. Naczelnik Urzędu Celnego w B. przyjął w/w zgłoszenie jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm; dalej powoływana jako Kodeks celny), co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony. W dniach od [...] do [...] dokonano czynności kontrolnych w siedzibie Spółki "A", ujawniono dokumenty VI 2 nr [...] i nr [...] z [...] i nr [...] z dnia [...] Z dokumentu VI 2 nr [...] wynika, że towar w postaci wina o nazwie handlowej "C", pochodzący ze Stanów Zjednoczonych Ameryki posiada zawartość alkoholu na poziomie 14,04 % i rzeczywista zawartość alkoholu na poziomie 13,81 %. Natomiast z dokumentów VI 2 nr [...] wynika, iż towar w postaci wina o nazwie handlowej "D", pochodzący z Republiki Południowej Afryki posiada ogólna zawartość alkoholu na poziomie 13,97 % i 13.98 % i rzeczywistą zawartość alkoholu na poziomie 13,92 % i 13,93 %. Decyzją z dnia [...]nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie celne dokonane w poz. 3 i 7 na dokumencie SAD nr jw. z dnia [...]za nieprawidłowe i określił kwotę wynikająca z długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Organ I instancji zaklasyfikował ww. wina ujęte w poz. 3 i 7 w decyzji z dnia [...]. do kodu PCN [...] – obejmującego pozostałe wina w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 13 %, ale nie przekraczającej 15 % objętości – pozostałe: z pozostałych. Dla towaru klasyfikowanego do kodu PCN [...] ustanowiona została stawka celna autonomiczna w wysokości 30% i stawka podatku od towarów i usług 22% oraz podatku akcyzowego w wysokości [...] zł/hl. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu: - naruszenie przepisów postępowania poprzez sprzeczność w treści decyzji; - oparcie decyzji na domniemaniach; - bezzasadne pominięcie oświadczenia dostawcy niemieckiego o zawartości alkoholu w winie po rozlewie, - naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych. Zarzuty te spółka uzasadniła w następujący sposób: - importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy; - dokumenty VI 2 nie miały związku z tym zgłoszeniem; - brak związku pomiędzy winami importowanymi przez niemieckiego producenta, a winami przedstawionymi do odprawy celnej przez polskiego importera, które posiadało inne parametry; - dokumentów VI 2 polski importer nie przedłożył organowi celnemu, ponieważ nie miały one związku z odprawą i nie zostały przesłane przez dostawcę niemieckiego; - zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar odprawiany w cysternach z RPA i z USA do Niemiec, kilka miesięcy wcześniej, był tożsamy z towarem odprawiany w dniu [...]przez "A", po jego imporcie z Niemiec, - organ celny wszczął postępowanie dopiero po kilku miesiącach od ujawnienia dokumentów VI 2, co oznacza, że przekroczono terminy wynikające z art. 219 i art. 220 Kodeksu celnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa), art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy Kodeks celny, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa o VAT 1993 r.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro podczas kontroli ujawniono nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Tymi nowymi danymi były dokumenty VI 2 o: nr [...], nr [...] i nr [...] z [...] i [...]wystawione na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2001 z 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina (Dz. U. WE L128/1 z 10.5.2001 r.) dotyczący towaru importowanego do Polski. Jako dokumenty urzędowe, te dowody w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowiły zatem o faktach urzędowo w nim potwierdzonych. Organ I instancji prawidłowo też zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 30%, która jest niższa niż konwencyjna – stwierdził organ odwoławczy przedstawiając sposób wyliczenia cła. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dalej powołując się na ORINS, że organ I instancji dokonał prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych przez stronę towarów. Na końcu, odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy przedstawił argumentację wskazującą na to, iż wina będące przedmiotem importu do Polski były tymi, których dotyczą dokumenty sporządzone przez właściwe organy krajów eksportu na teren UE – RPA i USA, co oznacza, że importowane na polski obszar celny towary posiadały cechy wskazane w tych dokumentach. W skardze z dnia [...] skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Zarzuciła przy tym: - naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1-3 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa; - naruszenie przepisów art. 24-26 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 z 24 kwietnia 2001 r. poprzez błędną interpretację treści dokumentów VI 2 ; - pominięcie oświadczenia dostawcy niemieckiego o zawartości alkoholu w winie po poddaniu obróbce – filtracji i rozlewie; - naruszenie art. 197 § 1–3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie zawartości alkoholu w importowanym winie; - naruszenie art. 83 § 3 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego poprzez wszczęcie postępowania weryfikacyjnego w sytuacji braku nowych dowodów. Uzasadniając zarzuty spółka "A" podtrzymała co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącej: - zgłoszenie celne z dnia [...] było prawidłowe, a dokumenty do niego dołączone kompletne, co potwierdziła rewizja celna towaru, - dokumenty VI 2 zawierające zapisy z dokumentów bazowych VI 1 nie mają związku z tą sprawą, ponieważ dotyczą wina sprowadzonego z RPA do Niemieć i z USA do Niemiec w cysternach, a importowany do Polski towar był winem butelkowanym, - oświadczenie producenta – eksportera niemieckiego jednoznacznie wskazuje na to, że zawartość alkoholu obniża się podczas rozlewania, czemu organy celne nie dały wiary i nie ustosunkowały się do tego dowodu w uzasadnieniu decyzji, - tylko biegły mógłby stwierdzić, czy leżakowane kilka miesięcy wino, filtrowane i przelewane mogło zmienić swoje parametry w zakresie zawartości alkoholu, - ujawnione przez organ celny dokumenty VI 2 tylko pozornie stanowiły przesłankę do wszczęcia postępowania weryfikacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, a odnosząc się do zarzutów stwierdził, że: - dokumenty VI 2 nosiły datę wystawienia [...] i [...], a więc nie były wystawione kilka miesięcy od daty odprawy celnej, bowiem objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym miało miejsce [...], - nie naruszono przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) z 24 kwietnia 2001 r. , ponieważ pomiędzy dokumentami VI 1 i VI 2 istnieje ścisły związek, treść tego drugiego zawiera jedynie wyciąg z pierwszego, do wystawienia którego są uprawnione jedynie uprawnione władze kraju eksportu, - oświadczenie dostawcy niemieckiego w świetle regulacji zawartych we wskazanym Rozporządzeniu nie ma znaczenia dla określenia zawartości alkoholu w importowanym winie. Na końcu, organ odwoławczy uznał za bezzasadne pozostałe zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W tej sprawie do naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że: Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 i 8 tegoż Kodeksu dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny (art. 21 Kodeksu celnego). Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Równocześnie Kodeks celny wprowadził do prawa celnego konstrukcję prawną samoobliczania należności celnych ze wskazaniem w art. 65 przypadków, w których następuje to w drodze wydania decyzji przez organy celne. Z konstrukcji prawnej szeroko rozumianego postępowania celnego wynika, że strona kwestionująca prawidłowość zgłoszenia celnego dokonanego w formie samoobliczenia, swój wniosek wszczynający postępowanie administracyjne winna oprzeć na ustaleniach, których dokonała po dniu zgłoszenia celnego, a przed upływem trzech lat od jego przyjęcia. Z kolei organy celne we wskazanym okresie są uprawnione do kontroli zgłoszenia celnego (art. 83 § 1 ustawy Kodeks celny), a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej mają obowiązek właściwego zastosowania przepisów prawa celnego z uwzględnieniem nowych danych. Należy podkreślić, że pojęcie nowych danych dotyczy również zgłaszającego. Chodzi w tym wypadku bowiem o ustalenie (po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego) przez stronę lub przez organ celny, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Mając na uwadze tę konstrukcję należy zatem stwierdzić, że organy celne w pełni wykazały, iż przepisy regulujące procedurę celną wszczętą zgłoszeniem celnym z dnia [...] zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Jak już wskazano, zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 ustawy Kodeks celny). Mając na uwadze prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, w myśl których klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została przez nią zadeklarowana prawidłowo w SAD, że odpowiadała ona faktycznym cechom towaru (ogólna zawartość alkoholu w objętości, faktyczna zawartość alkoholu w objętości importowanego wina). Bezspornym bowiem w tej sprawie jest, że strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu dokumentów VI 2 o numerach seryjnym wystawiającego państwa członkowskiego [...], stanowiącym wyciągi z dokumentów dla przywozu wina (...) do Wspólnoty Europejskiej. Wyciąg [...] i [...] Niemcy (potwierdzenie przez niemieckie służby celne deklaracji jako prawdziwej), natomiast dokumenty VI 1 zostały wydane przez państwa trzecie - RPA i USA dla importera niemieckiego. To ustalenie ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, ponieważ Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami wina w sektorze wina (Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich z 10.5.2001 L.128/1) w (26) Preambuły stanowi o tym, że przywożonym produktom (...) towarzyszy zaświadczenie oraz raport z analizy wydany przez jednostkę lub służby określone przez państwa trzecie, z których produkt pochodzi. Określone są wymogi, które powinien spełniać raport z analizy. Jednocześnie w (6) Preambuły stwierdzono, że Rozporządzenie w swojej treści uwzględnia zmiany w zawartości alkoholu, które wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku danego produktu, dopuszczając dodatkową tolerancję ponad margines błędu określony w metodach analitycznych. W art. 2 Rozporządzenia dopuszczono ową tolerancję na poziomie 0,4% objętości w stosunku do specyfikacji, do celów określonych w pozwoleniu na przywóz i wywóz, które powinno zawierać zapis o tolerancji 0,4% (w jednym z jedenastu języków krajowych). Ta regulacja prawna oznacza, że niemiecki importer w zezwoleniu na przywóz wina z RPA i USA w rubryce 20 posiadał zapis o wskazanej tolerancji. Wydany przez właściwe władze RPA i USA raport z analizy dotyczącej partii wina przywożonego do Wspólnoty towarzyszył tej partii do momentu umieszczenia jej pod kontrolą Wspólnoty (32). Na pozwoleniu na przywóz zawarto opisy produktów oraz kody CN podane we wniosku o to pozwolenie. Zaświadczenie oraz raport z analizy wina (...) zostały wydane przez jednostkę państwa trzeciego – RPA i USA, według reguł określonych w art. 20 i art. 21 Rozporządzenia na dokumencie VI 1 dla partii produktu przewożonej przez jednego komitenta do jednego odbiorcy, którym był "E" Ten dokument został poświadczony przez wspólnotowy urząd celny (niemiecki), sporządzono z niego wyciąg VI 2, który towarzyszył produktowi podczas przemieszczania na terytorium Wspólnoty (art. 25 Rozporządzenia). Zgodnie z art. 28 Rozporządzenia, te dokumenty przekazano do właściwych władz (niemieckich) po zakończeniu formalności celnych wymaganych do skierowania partii produktu do wolnego obrotu, następnie władze celne (niemieckie) potwierdzając odwrotną stronę dokumentów VI 1 lub wyciągu VI 2 zwróciły oryginał zainteresowanej osobie oraz przechowują kopie przez przynajmniej pięć lat. Władze te zweryfikowały również, czy informacje umieszczone na dokumentach VI 1 lub (...) zgadzały się z tymi, które zostały umieszczone w sukcesywnie wypełnianym formularzach VI 2. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie dokument formularza VI 2 będący wyciągiem z dokumentu VI 1 towarzyszył produktowi – w tym wypadku, partii [...] butelek i [...]butelek oznaczonych w dokumentach VI 2 jako czerwone – Rot, do czasu wyeksportowania towaru poza granice Wspólnoty. Należy zauważyć, iż omawiane Rozporządzenie w sposób kazuistyczny reguluje sprawy dotyczące handlu z państwami trzecimi w sektorze wina w ramach Wspólnoty. W szczególności operuje się tutaj pojęciem partii przywożonego produktu, do której zaświadczenie i raport z analizy są dokumentami, które towarzyszą produktowi w czasie, kiedy pozostaje on na terenie Wspólnoty. Bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru są zatem okoliczności, które podnosi strona skarżąca. To, że eksporter niemiecki wskazał na etykietach butelkowanego wina zawartość alkoholu 13%, wbrew danym wynikającym z dokumentów VI 2 nie oznacza, że taka była zawartość alkoholu w tej partii wina. Do czasu wyeksportowania przedmiotowej partii wina poza obszar Wspólnoty decydujące znaczenie dla klasyfikacji taryfowej tego towaru miały bowiem dane – kody CN zawarte we wniosku niemieckiego importera o pozwolenie na przywóz oraz zaświadczenie i raport z analizy. Sąd podziela zdanie organu, iż zarzut strony skarżącej, że zaskarżona decyzja została oparta na domniemaniach związanych z danymi importowanego wina co do zawartości alkoholu nie pochodzącymi od jego dostawcy, od którego "A" S.A. zakupiła przedmiotowe wina a wynikającymi z innego dokumentu nie związanego bezpośrednio z dostawcą, tj. z dokumentu VI 1 z [...]. ,o nr: [...] i [...]oraz VI 1 z [...], nr [...], stanowiących dowody wysłania wina bazowego przez dostawcę z RPA i z USA do producenta do Niemiec tj. sprzed kilku miesięcy, licząc od daty odprawy celnej - tj. od [...], a z których dane zgodnie z swoim obowiązkiem producent z Niemiec był zobowiązany przepisać do rubryki - pola nr 9 dokumentów VI 2 z dnia [...]i [...] , należy uznać za niezasadny, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o stwierdzone w trakcie kontroli dokumenty VI 2 z [...]. i [...]. Dokumenty te nie były wystawione kilka miesięcy od daty odprawy celnej, ponieważ ta miała miejsce w dniu [...]. Należy podkreślić, iż w przedmiotowych dokumentach wskazane są numery [...] i [...], które są zgodne z numerami faktur załączonych do zgłoszenia nr jw., obejmującego importowany towar. Dokumenty VI 2 zostały wystawiony przez dostawcę wina firmę "E", która widnieje w polu 1 jako eksporter, a w polu 2 jako odbiorcę wskazano nazwę, adres i numer identyfikacji podatkowej firmy "A" S.A. Ten sam podmiot sprzedał przedmiotowy towar Spółce "A" na podstawie faktur o nr: [...] z [...]., stanowiących załączniki zarówno do zgłoszenia celnego, będącego podstawą wprowadzenia towaru na skład celny, jak i dopuszczenia towaru do obrotu. Nr faktury [...] wskazany został w rubryce 5 dokumentów [...] i [...]a nr faktury [...] w rubryce 5 dokumentu [...]. W piśmie z dnia [...]. eksporter informuje, że wino "C" i "D" dostarczone za faktura nr [...] z dnia [...]zostało poddane procesowi filtracji i przepompowywania, tak aby produkt posiadał zawartość alkoholu 12 %. W dalszej części pisma eksporter podaje, że do firmy "A" został wysłany produkt z zawartością alkoholu do 13 %. Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji treść pisma wskazuje na to, iż eksporter sam nie potrafił jednoznacznie podać jaka zawartość alkoholu posiadało wino wysłane do Polski. Oświadczenie to (oraz wcześniejsze, złożone w toku postępowania przed organem I instancji), na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, zostało zatem uznane przez organ odwoławczy za niewiarygodne. Jednocześnie organ w zaskarżonej decyzji zauważył, iż filtracja polega na statecznym usunięciu niepotrzebnych składników wina, jak: drożdże, bakterie czy osady. Poprzez ten proces można uzyskać wina klarowne i trwałe. Z definicji filtracji nie wynika natomiast aby w czasie procesu filtracji wina miała się zmniejszać rzeczywista objętościowa moc alkoholu. Sąd podziela konkluzję organu, który podkreślił, że dokumenty VI 2 były jedynymi dokumentami, które określały rzeczywistą objętościową moc alkoholu zawartą w importowanych winach. Nadto Sąd orzekający w tej sprawie zgadza się również z argumentami organu odwoławczego, przywołanymi w odpowiedzi na zarzut skarżącej Spółki naruszenia przez niego przepisów art. 24-26 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy stwierdzić, że importowany towar winien być klasyfikowany według kodu PCN wskazanego przez organy celne, a nie według kodu, który w zgłoszeniu celnym wskazała strona skarżąca. To zaś oznacza, że eksporter niemiecki związany treścią zaświadczenia i raportu z analizy nie mógł bez naruszenia prawa zawrzeć na etykietach informacji o innej zawartości alkoholu w eksportowanym przez siebie towarze. Ewentualne zmniejszenie tej zawartości w wyniku np. rozcieńczenia wina, winno być zatem znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wystąpić o jego weryfikację ze względu na sprzeczność co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowania badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego, które co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym od chwili dokonania zgłoszenia celnego. Przeradza się ono bowiem w postępowanie administracyjnego dopiero z chwilą złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe przez osobę, która dokonała zgłoszenia celnego lub, też z inicjatywy organu celnego, który zgłoszenie celne wcześniej przyjął i posiada wątpliwości, co do jego prawidłowości na skutek uzyskania nowych danych. Obowiązująca w prawie celnym zasada samoobliczania należności celnych oraz analiza zasad wypełniania Deklaracji wartości celnej (DWC) zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) prowadzą do wniosku, że importer ponosi nie tylko ryzyko handlowe związane z importowanym towarem, lecz również odpowiada za prawdziwość danych dotyczących towaru. Zasady zawarte w tym rozporządzeniu wyraźnie zobowiązują do podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Przepis § 233 ust. 1 tego rozporządzenia określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (dokumentu SAD), a w § 218 ust. 2 i 3 również przykładowo określono elementy treści, jakie powinna zawierać faktura lub inny dokument służący ustaleniu wartości celnej towaru. Oznacza to, że nie ma (co wydaje się oczywiste) jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Stosownie do okoliczności każdego indywidualnego przypadku zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej. W tym więc przypadku należy zgodzić się z organem, że skarżąca była zobowiązana zarówno do ujawnienia nie tylko faktur ale również będącego w jej posiadaniu dokumentów VI 2. Dowody zgromadzone w toku tego postępowania zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia wartości celnej towaru wskazanej przez importera. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem: Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, wskazana w JDA SAD. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej trafnie podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dokumenty VI 2 dotyczyły towaru importowanego na polski obszar celny [...] Skoro zatem organy celne ustaliły inną wartość długu celnego, niż deklarowała to strona skarżąca, podwyższającego jednocześnie podstawę opodatkowania, to zostały spełnione przesłanki do określenia kwoty podatku od towarów i usług oraz kwoty podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte są na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. W istocie strona skarżąca nie wskazuje dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego. Wyjaśnień strony które, zawierają ocenę dowodów i wykładnię znajdujących zastosowanie przepisów prawa, organ administracyjny nie ma obowiązku podzielić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji rozpatrzył ją ponownie merytorycznie. Rozpatrzył zatem wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Zaakcentować przy tym trzeba, iż w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o powołanie biegłego w sprawie, a zatem zarzut skargi w tym zakresie jest bezzasadny. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.