I OZ 513/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1738/07 dotyczące zasądzenia kosztów postępowania w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1738/07 – wydanym w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego – w pkt 1 zasądził od Organu na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; w pkt 2 oddalił w pozostałej części wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1738/07 umorzył postępowanie w tej sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a." ), gdyż organ w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W takiej sytuacji, stosownie do art. 201 § 1 cytowanej ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Jednakże Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do przyznania wnioskowanej przez stronę kwoty tj. 1220 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, stanowiącej niemalże sześciokrotność stawki minimalnej ustalonej stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze. zm.) i dlatego oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w części powyżej kwoty minimalnej. Jednocześnie podkreślono, że Sąd I instancji został związany w kwestii zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w postanowieniu z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 114/08. Sąd II instancji wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie kosztów uwzględnić, że postępowanie w tej sprawie zostało umorzone przed Sądem I instancji, nie odbyła się żadna rozprawa ani nie zostały podjęte żadne rozstrzygnięcia, które nakładałyby na pełnomocnika konieczność podjęcia innych czynności. Dlatego zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w minimalnej wysokości stawki wydaje się być prawidłowe. P. B. złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, gdy uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 201 § 1, art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...), gdy rodzaj i stopień zawiłości sprawy, jej charakter oraz znaczny nakład pracy pełnomocnika uzasadniał przyznanie skarżącemu wyższych niż minimalne kosztów zastępstwa procesowego, realizowanego przez ustanowionego z wyboru radcę prawnego. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż to właśnie dzięki nakładowi pracy i przyczynieniu się pełnomocnika do wyjaśnienia sprawy doszło do umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z treścią pisma pełnomocnika z dnia 17 września 2007 r. Dlatego w ocenie skarżącego Sąd I instancji zbyt zawężająco zinterpretował pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w zakresie należnych kosztów zastępstwa, wziąć pod uwagę fakt, iż w sprawie nie została wyznaczona żadna rozprawa. Ponadto, pełnomocnik powołał się na koszty postępowania zasądzone w toku odrębnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że skarżący wnosząc środek odwoławczy od postanowienia Sądu I instancji z dnia 6 maja 2008 r., w istocie nie kwestionuje samego faktu zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania od Organu, lecz podaje w wątpliwość wysokość tych kosztów zasądzonych tytułem zastępstwa procesowego, wnosząc o zasądzenie wielokrotności stawki minimalnej. Tymczasem stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawny (...) sąd zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu podstawę zasądzenia wymienionej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł jak wskazuje sam skarżący. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości sprawy. W świetle zatem powołanych wyżej przepisów, Sąd ustosunkowując się do wniosku strony o zasądzenie kosztów ponad stawkę minimalną, zobowiązany jest ocenić zawiłość sprawy oraz wkład pracy reprezentującego stronę pełnomocnika. Konieczne jest zatem uwzględnienie etapu postępowania na jakim znajduje się sprawa, gdyż oczywistym jest, że nieporównywalnie większy będzie nakład pracy pełnomocnika reprezentującego stronę i stawiającego na rozprawy przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym przygotowującego pisma procesowe, z pełnomocnikiem, który jedynie sporządził skargę. Znaczenie ma bowiem faktyczny wkład pracy pełnomocnika. Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, będąc związanym wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, że czynności rzeczywiście dokonane przez radcę prawnego w imieniu strony w toku niniejszego postępowania, pozwalają wyłącznie na zasądzenie stawki minimalnej, tj. kwoty 240 zł. Bowiem wbrew argumentacji strony, fakt, iż postępowanie sądowoadministracyjne zostało umorzone na skutek uwzględnienia skargi przez Organ w trybie autokontroli, nie oznacza konieczności zasądzenia kosztów w wysokości niemalże sześciokrotności stawki minimalnej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.