III SA/Łd 535/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Agnieszka Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. W., C. J. i J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowej za udział w pracach Rady Miejskiej w D. oddala skargę. III SA/Łd 535/07 UZASADNIENIE W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga radnych Rady Miejskiej w D. B. W., J. B. i Cz. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Dz. Nr [...] z dnia [...]. w sprawie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowej za udział w pracach Rady Miejskiej w D. oraz na pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. [...] stanowiące odpowiedź na wniosek siedmiu radnych w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. Skarżący wskazali, iż podstawą wniesienia skargi jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zarzucili naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), art. 20 ust. 2, art. 24, art. 25 ust. 4 i 8 ustawy o samorządzie gminnym oraz §11 ust. 6 statutu gminy D. W obszernym uzasadnieniu skargi radni argumentowali, że w konsekwencji naruszenia prawa przy podejmowaniu uchwały Nr [...]. w sprawie zmian w składach osobowych komisji oraz uchwały [...]. w sprawie zmiany w składzie osobowym Komisji Rewizyjnej doszło do odwołania ich udziału w pracach dwóch komisji, co następnie spowodowało, iż jako członkowie tylko jednej komisji otrzymali diety o 50% niższe od pozostałych radnych - członków dwóch komisji. Uchwale [...]. w sprawie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowej za udział w pracach Rady Miejskiej w D. skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r., art. 20 ust. 2, art. 24, art. 25 ust. 4 i 8 ustawy o samorządzie gminnym oraz §11 ust. 6 statutu gminy Dz. Podnieśli, że treść zaskarżonej uchwały ustalająca wysokość diety radnych z uwagi na ilość komisji, w których radny jest członkiem jest sprzeczna z art. 24, art. 25 ust. 4 i ust. 8 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie skarżących treść tych przepisów nie upoważniała Rady Miejskiej w D. do takiego uregulowania wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowej za udział w pracach Rady, które znalazło odzwierciedlenie w postanowieniach zaskarżonej uchwały. Skarżący uzasadniali, że przepis art. 25 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, nie różnicuje wysokości diety w zależności od ilości komisji, których radny jest członkiem. Również interpretacja ust. 8 art. 25 nie pozwala na przyjęcie, że liczba komisji, których radny jest członkiem decyduje o pełnieniu funkcji. W opinii skarżących naruszeniem praw jest również ustalenie diety oraz zwrotu kosztów podróży służbowej w formie jednego ryczałtu obejmującego powyższe składniki. Dyskryminujący charakter działań Rady Miejskiej w D. stanowi w ocenie skarżących naruszenie art. 32 Konstytucji RP. Skarżący opisali również przebieg postępowania w związku z zaskarżeniem przedmiotowej uchwały [...] do Wojewody [...] oraz wątpliwości dotyczące zaprezentowanego przez organ nadzoru w piśmie z dnia [...] stanowiska. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wyjaśniła, iż w dniu [...]. podjęła uchwałę [...], na którą siedmiu radnych Rady wniosło skargę do Sądu, podnosząc, że została ona podjęta z naruszeniem prawa, bowiem różnicuje wysokość diet radnych w zależności od ilości komisji, których radni są członkami. W świetle postanowień zaskarżonej uchwały radni, którzy są członkami jednej komisji otrzymują dietę o 50% niższą niż radni, którzy pracują w dwóch komisjach. Pomimo, iż zaskarżona uchwała była przedmiotem postępowania nadzorczego, po przeprowadzeniu, którego Wojewoda [...] nie stwierdził naruszenia prawa, skarżący podtrzymali swoje stanowisko, czego wyrazem było wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rada wniosła o odrzucenie skargi, argumentując, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym legitymowanym czynnie do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały uchwałą naruszone. Zdaniem Rady zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał, iż wykształcone orzecznictwo sądowoadministracyjne prezentuje pogląd, iż pełnienie funkcji radnego nie daje samoistnej legitymacji do zaskarżania wszystkich uchwał organów w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powołał, iż w wyroku z dnia 10 stycznia 2003r. (sygn.akt IV SA 1785/02) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie uprawnia radnego do skarżenia uchwały podjętej przez radę gminy, jeżeli nie legitymuje się on własnym interesem prawnym jako osoby fizycznej, a jedynym uzasadnieniem skargi jest działanie w interesie ogólnym. Organ dodał, również za orzecznictwem, iż interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszących skargę. Jako dodatkowy argument przemawiający za odrzuceniem skargi organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lipca 2005r. sygn. akt SAB/LU 8/05 podniósł, iż spór pomiędzy radnym a organem gminy, dotyczący przysługiwania temu radnemu diety, o której mowa w art. 25 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. W ocenie organu skarżący nie uzasadnili swojego interesu prawnego wskazując jedynie, iż działania podejmowane przez Radę Miejską są dyskryminujące w stosunku do nich i dotyczą zasad sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 4 i 8 ustawy o samorządzie gminnym Rada Miejska w Dz. uznała go bezzasadnym. Z treści art. 25 ust. 4 wynika, iż radnemu przysługuje dieta i zwrot kosztów podróży służbowych, a zapis ten daje organowi dużą swobodę w określaniu wysokości diety. Jedyne ograniczenie dotyczy maksymalnej wysokości diety, co zostało szczegółowo uregulowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000r. w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu gminy. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 8 w/w ustawy rada powinna brać pod uwagę funkcje pełnione przez radnego, co oznacza, ze ustawodawca wręcz nakazuje zróżnicowanie diet w zależności od funkcji pełnionych przez radnego. Reasumując Rada uznając, że określenie zasad na jakich przysługują radnym gminy diety oraz zróżnicowanie ich wysokości w zależności od pełnionych przez radnych funkcji, jest wyłączną kompetencją rady gminy, uchwała podjęta przez Radę Miejską w D. w dniu [...] jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i brak jest podstaw do jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej dalej jako p.p.s.a.( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. ( art. 3 § 2 pkt 5, 6, 7 p.p.s.a.) orzekanie w sprawach skarg na: 1) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 2) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wymienione w pkt. 1), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 3) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że skarga na pismo Wojewody Ł. Nr [...] została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 25 września 2007r., sygn. akt III S.A./Łd 536/07. Również poza zainteresowaniem Sądu pozostają argumenty dotyczące naruszenia prawa przy podejmowaniu uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian w składach osobowych komisji oraz uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany w składzie osobowym Komisji Rewizyjnej z uwagi na fakt, iż jak wynika z treści skargi powyższe uchwały Rady Miejskiej w D. nie są przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi . W przedmiotowej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowej za udział w pracach Rady Miejskiej w D. została wniesiona przez trzech radnych w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Skarżący wskazali na naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 20 ust. 2, art. 24, art. 25 ust. 4 i 8 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W motywach zaskarżenia podniesionych w skardze i jej uzupełnieniu z dnia 20 sierpnia 2007r. radni wskazywali na niedopuszczalny i niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa tryb postępowania oraz bezprawne metody działania Rady Miejskiej w D., które doprowadziły do odwołania składających skargę trzech radnych z dwóch komisji Rady, a następnie powołania ich tylko do jednej komisji w celu zmiany zasad otrzymywania i wysokości diet. Skarżący uznali takie działanie Rady za dyskryminujące radnych, którzy w efekcie otrzymali dietę o połowę niższą aniżeli pozostali radni - członkowie dwóch komisji. W ocenie skarżących treść zaskarżonej uchwały wskazuje na naruszenie art. 24 ust. 4 i ust. 8 ustawy o samorządzie gminnym zarówno w zakresie ustalenie wysokości diet radnych, które zostały bezprawnie zróżnicowane z uwagi na ilość komisji, w których radny jest członkiem jak również ze względu na ich ryczałtowe określenie uwzględniające dietę i zwrot kosztów podróży służbowych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wnosiła o odrzucenie skargi argumentując, że spór nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej oraz z uwagi na fakt, iż radni wnoszący skargę nie wykazali naruszenia interesu prawnego o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przechodząc do oceny stawianych zarzutów w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że analiza nadesłanych do Sądu przez organ dokumentów dotyczących X Sesji Rady Miejskiej w D. z dnia [...]. (załączniki do pisma Rady Miejskiej w D. z dnia [...]) pozwala na uznanie, że zaskarżona uchwała Nr [...] została podjęta przy zachowaniu odpowiedniego trybu glosowania i wymaganej liczby radnych. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (t.j. Dz. U. z 2001 r, Nr 142 poz. 1591 ze zm.) "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Przed ewentualnym rozpoznaniem takiej skargi sąd administracyjny jest zobowiązany do zweryfikowania przesłanek jej dopuszczalności. Ze względu na przedmiot uchwały ustawa wprowadza ograniczenie dopuszczalności skarg, postanawiając, że mogą nimi być objęte uchwały podjęte "w sprawie z zakresu administracji publicznej". W tym względzie Sąd nie podziela stanowiska Rady Miejskiej w D., że wniesiona skarga podlega odrzucenia z uwagi na fakt, iż dotyczy sprawy nie posiadającej przymiotu sprawy z zakresu administracji publicznej. Stanowisko to Rada wyraziła powołując się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 lipca 2005r. sygn. akt SAB/Lu 8/05, w którym Sąd wyraził pogląd, że spór pomiędzy radnym, a organem gminy, dotyczący przysługiwania temu radnemu diety, o której mowa w przepisie art. 25 ust. 4 powołanej ustawy, nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. W tym miejscu godzi się podnieść, że zaprezentowany przez WSA w Lublinie pogląd, został wyrażony przy okazji rozstrzygania sprawy na tle zupełnie innych okoliczności faktycznych, a Sąd stawiając powyższą tezę nie rozwinął jej i nie podał żadnych argumentów uzasadniających przedstawiony pogląd. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawi stoi tymczasem na stanowisku, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadzie art. 101 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy podlegają uchwały zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, a także wszelkie inne uchwały regulujące wykonywanie przez organy samorządu ich zadań administracyjnych, przy czym dopuszczalność zaskarżenia obejmuje również normy organizacyjno-kompetencyjne (por. wyrok NSA z dnia 27 września 1990r. sygn. SA/Wr 952/90 , ONSA 1990/4/4). W uchwale z dnia 14 września 1994r. w sprawie W 5/94 Trybunał Konstytucyjny wskazał zaś, że te uchwały organów gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej, które nie są w swej treści decyzjami indywidualnymi w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym jako przepisów odrębnych, są zaskarżalne do sądu administracyjnego przez osobę zainteresowaną, gdy brak innych procedur gwarantujących skuteczną ochronę jej prawnych interesów. Radny jest przedstawicielem powołanym do reprezentowania swoich wyborców w radzie gminy . Przepisy prawa powszechnie obowiązującego określają reguły powołania radnego oraz cały jego status prawny. Przysługujące radnemu z tytułu pełnionej funkcji przywileje i uprawnienia są wyczerpująco uregulowane w art. 25 ustawy o samorządzie gminy. W świetle ust. 4 tego artykułu zasady ustalania diet oraz zwrotu kosztów podróży ustawodawca pozostawił uznaniu rady, która reguluje powyższe kwestie podejmując w tym względzie uchwałę. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2002r. w sprawie K 23/01, OTK-A 2002/2/19Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "Ponieważ w świetle art. 16 ust. 2 i art. 163 Konstytucji samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej i wykonuje zadania publiczne w oparciu o ukształtowane ustawowo instytucje prawne, dopuszczalne jest ustawowe uregulowanie wszelkich aspektów związanych ze statusem funkcjonariuszy publicznych poprzez których te zadania są realizowane, w tym też problematyki szeroko pojmowanego ich wynagradzania". Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania dopuszczalności zaskarżenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...]. ze względu na jej przedmiot. Przechodząc do badania legitymacji procesowej skarżących należy wyjaśnić, że stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć tę uchwałę do sądu administracyjnego, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia praw. Przepis ten daje zatem prawo skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ze sformułowania przepisu wynika, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Uprawnienia przysługujące w tym zakresie obywatelowi nie sięgają tak daleko, jak uprawnienia organu nadzoru nad działalnością gminną (art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), czy prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Jeżeli tak to warunkiem uznania legitymacji skarżących w niniejszej sprawie nie mógł być sam fakt posiadania przez nich interesu prawnego czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale niebudzące wątpliwości naruszenie ich interesu prawnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna, albo ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny), albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Uchwały organów samorządowych, mieszcząc się w zakresie "administracji publicznej", mogą przecież ograniczać uprawnienia ze sfery prawa cywilnego (na przykład prawo własności). Nie można wyłączyć, iż prawne umocowanie owych interesów lub uprawnień tkwić będzie bezpośrednio w przepisach ustawy samorządowej, a nawet Konstytucji. W rozumieniu bowiem art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy samorządowej interes prawny skarżącego może być naruszony także uchwałą, która negatywnie wpływa na jego status prawny jako mieszkańca gminy. Ponieważ skarga złożona na podstawie art. 101 ustawy samorządowej nie ma charakteru actio popularis, przeto do wniesienia takiej skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Należy zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu albo uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Dlatego badanie legitymacji procesowej następuje na rozprawie, a wykazanie braku legitymacji nakazuje oddalić skargę, a nie odrzucić jak wnioskowała Rada Miejska w D. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednocześnie pogląd, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje radnemu prawa do zaskarżenia każdej uchwały gminy, gdyż jego intencją nie jest uczynienie z sądu organu odwoławczego, z którego mógłby zawsze korzystać radny w razie podjęcia przez radę uchwały wbrew jego stanowisku wyrażonemu podczas głosowania. Radny musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia go jego własnych uprawnień chronionych prawem.(por. wyrok NSA z dnia 20 marca 1997r. sygn. akt II SA 8/97, Wspólnota 1997/41/26, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995r. sygn. akt II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170, postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2003r. sygn. akt VSA 1785/02 , niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia chronionego prawem, podjęciem przez Radę Miejską w D. zaskarżonej uchwały. W treści skargi skarżący w ogóle nie podnoszą argumentu naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia. Zwracając się do Sądu o zbadanie legalności zaskarżonej uchwały wskazują, że narusza ona przepisy obowiązującego prawa i została podjęta w wyniku dyskryminującego i bezprawnego działania Rady Miejskiej w D. Tymczasem należy jeszcze raz podkreślić, że na zasadzie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy wnosząc skargę należy wykazać naruszenie interesu prawnego rozumianego w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako zindywidualizowany interes faktyczny chroniony konkretną norma prawną ( vide np. wyrok NSA z dnia 18 września 2003r. sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699). W skardze skarżący nie wskazali przepisu prawa gwarantującego im konkretne uprawnienia naruszone zaskarżoną uchwałą. Wręcz przeciwnie powoływany przez skarżących przepis m.in. art. 25 ustawy o samorządzie gminnym pozostawia uznaniu rady gminy ustalenie zasad przyznawania diet i zwrotu kosztów podróży służbowych radnym (ust. 4), przewidując jednocześnie, że przy ustalaniu wysokości diet radnych rada gminu bierze pod uwagę funkcje pełnione przez radnego (ust.8). Należy jednocześnie podkreślić, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały radni nie zostali pozbawienie uprawnienia do pobierania diety, a znaleźli się w grupie radnych, którym w oparciu o ustalone przez Radę zasady otrzymywania diet i zwrotu kosztów podróży służbowych przyznano dietę w niższej wysokości. W tym miejscu godzi się przytoczyć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w orzeczeniu z dnia 15 kwietnia 2002r. w sprawie K 23/01, OTK-A 2002/2/19, w którym TK zwrócił uwagę na to, że "wysokość diet radnych w poszczególnych (tzn. tych samych) jednostkach samorządu terytorialnego nie zawsze jest jednakowa. Przepisy prawne uzależniają bowiem wysokość diet od odpowiedniej kategorii zaszeregowania, dodatków funkcyjnych, a także zajmowanego stanowiska. Przy ich ustalaniu bierze się pod uwagę funkcje pełnione przez radnego. Nie jest więc możliwe ustawowe zrównanie diet przysługujących radnym, skoro nawet w obrębie tej samej jednostki samorządu terytorialnego, radni a także członkowie zarządów jednostek samorządu terytorialnego, mogą faktycznie otrzymywać wynagrodzenie w różnej wysokości. Wysokość ta uzależniona jest od szeregu czynników i nie budzi zastrzeżeń potrzeba ich uwzględniania". Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu składającego skargę, a obiektywna wadliwość prawna uchwały jak wykazano wyżej nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przedstawione stanowisko zyskało aprobatę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005r., sygn. akt I OSK 715/05, niepubl. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1563/04 niepubl., wyrok NSA z dnia 20 września 2007r. sygn. akt II GSK 255/07 niepubl.). Stanowisko to podziela także skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi orzekającego w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe wywody, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. T.P.