II OSK 373/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 794/07 w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 794/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. B. na uchwałę Nr [..] Rady Miasta G. z dnia [..]. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy C. w G. - Osiedla M. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżący po raz drugi złożył skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta G. z dnia [..] i po raz kolejny skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu powyższego przepisu (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). W konsekwencji przyjęcia, że kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane przez ten sam podmiot jest bezskuteczne, Sąd przyjął, że wniesiona w ślad za nim skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako złożona z uchybieniem ustawowego terminu liczonego od daty dokonania pierwotnego wezwania. Od powyższego postanowienia M. B. złożył skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określone w tym przepisie jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jeden raz i nie może być powtarzana wielokrotnie. Takie stanowisko w ocenie skarżącego narusza prawo, gdyż odrzucenie skargi przez sąd administracyjny nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu danej uchwały przez ten sam podmiot w celu merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący przypomniał, że jego poprzednia skarga na wzmiankowaną uchwałę została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 497/07, bowiem skarga ta została złożona bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem Rady Miasta, co spowodowało uchybienie terminu do jej wniesienia. Po otrzymaniu powyższego postanowienia skarżący po raz drugi wezwał Radę Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa i ponownie złożył skargę do Sądu. Pismem z dnia 15 lutego 2008 r. Rada Miasta G. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, znajdującym odzwierciedlenie w postanowieniu NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02), iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały jednokrotnie. Przyjęcie odmiennego poglądu doprowadziłoby - jak zasadnie podnosi się to w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - do stanu niepewności prawa miejscowego. Nie można podzielić wywodu skargi kasacyjnej, że odrzucenie skargi przez sąd administracyjny nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżaniu tej uchwały przez tę samą osobę. Fakt, iż wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa na podstawie art. 107 ustawy o samorządzie gminnym może być skierowane w każdym czasie, nie oznacza, że może nastąpić wielokrotnie i nie zmienia tego - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - regulacja art. 101 ust. 2 ww. ustawy, odnosząca się przecież do innej kwestii - zakazu ponownego orzekania merytorycznego w sprawie. Stwierdzić zatem należy, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie biegł od dnia złożenia wezwania do usunięcia prawa po raz pierwszy, co nastąpiło pismem z dnia 12 marca 2007 r. Pismo powyższe wpłynęło do Rady Miasta G. w dniu 16 marca 2007 r. i wobec nieudzielenia przez Radę odpowiedzi na wezwanie, termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 15 maja 2007 r. Tym samym skargę złożoną w dniu 22 października 2007 r. należało uznać za złożoną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 tej ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 ustawy wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.