I SA/Wa 1391/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: sędzia WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007 r. sprawy ze skarg Miasta P. i Prezydenta Miasta P. – wykonującego zadania starosty na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących Miasta P. i Prezydenta Miasta P. – wykonującego zadania starosty kwoty po 440 (czterysta czterdzieści) złotych na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosków Prezydenta Miasta P. oraz P. [...] w P. i R. [...] w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1968 r. nr [...] dotyczącego nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej Nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydium Rady Narodowej Miasta P. Urzędu Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] września 1968 r. wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa, za odszkodowaniem, przedmiotową nieruchomość o powierzchni [...] m2, stanowiącą hipoteczną własność M.R., a faktyczną jego spadkobierców. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 310/99, I SA 327/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] listopada 1998 r. dotycząca stwierdzenia nieważności wyżej wymienionego orzeczenia wywłaszczeniowego z 1968 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie B.N., jako nabywca w drodze cywilnoprawnej praw do spadku po M.M.R., nie jest osobą uprawnioną do skutecznego złożenia wniosku w trybie art. 156 kpa dotyczącego orzeczenia wywłaszczeniowego. W tej sytuacji dnia 10 kwietnia 2000 r. B.N. już jako pełnomocnik następców prawnych byłego właściciela B.P.-K., G.M., J.P., M.N., J.S., M.A., H.K., C.P., M.P., L.S. i M.T. wystąpiła w ich imieniu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia wywłaszczeniowego. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] października 2000 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego z 1968 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 617/01, I SA 631/01 uchylił obie te decyzje. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego orzeczenia wywłaszczeniowego z 1968 r. Następnie decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r. Jednakże wyrokiem z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA 1736/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę organ naruszył art. 7 oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ pominął w nim stronę postępowania, czyli W.K.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] marca 2006 r. stwierdził nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1968 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Prezydent Miasta P. oraz P. [...] w P. i R. [...] w P., złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ich uzasadnieniu wnioskodawcy podnieśli, że wadliwość postępowania wywłaszczeniowego nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ przedmiotem postępowania w trybie art. 156 § 1 kpa jest samo orzeczenie administracyjne. Za nieprawidłowy uznali również zawarty w uzasadnieniu decyzji pogląd, że przedmiotowa nieruchomość nie była niezbędna ubiegającemu się o jej wywłaszczenie i odpowiednia, cel wywłaszczenia nie został wskazany a nieobecność biegłego na rozprawie wywłaszczeniowej stanowiła rażące naruszenie prawa. Ponadto wnioskodawcy uznali, że rozpatrując sprawę organ naczelny nie odniósł się do zebranego materiału dowodowego i nie ocenił jego znaczenia, a wydana decyzja zawiera całkowicie odmienne rozstrzygnięcie, niż wcześniejsze decyzje wydane w sprawie. Po rozpatrzeniu złożonych wniosków Minister Budownictwa stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ stanął na stanowisku, że w zaskarżonej decyzji Minister Transportu i Budownictwa stwierdził rażące naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94, ze zm.) w oparciu o akta archiwalne oraz wydane wyroki w sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądowe Minister wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w trybie art. 156 § 1 kpa jest nie tylko samo orzeczenie administracyjne, ale także zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydaniu. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie wskazał celu wywłaszczenia, czyli nie spełnił jednej z przesłanek z art. 3 ustawy z 1958 r. stanowiących o dopuszczalności wywłaszczenia, nie uzasadnił też konieczności nabycia nieruchomości na którykolwiek z celów wymienionych w art. 3 tej ustawy, a samo powołanie się na bliżej nieokreślony plan zagospodarowania przestrzennego oraz zapisy decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] marca 1967 r. nr [...], którymi wnioskodawca uzasadniał cel wywłaszczenia nie mogło stanowić dowodu na zaistnienie przesłanek z art. 3 tej ustawy. Ponadto faktyczne i prawne przesłanki oceny dokonanej w sprawie przez organ wywłaszczeniowy powinny znaleźć następnie wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, a fakt, że organ prowadzący postępowanie wywłaszczeniowe nie zrealizował obowiązku dokonania oceny prawnej zasadności wywłaszczenia wymaganej przepisami prawa materialnego, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Minister Budownictwa uznał również, że w sprawie rażąco naruszono art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość powinno być ustalone na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu opinii biegłych, która powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Z protokołu rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia 7 sierpnia 1968 r. nie wynika, aby organ powołał biegłych. Nie wynika również, aby na rozprawie wysłuchał ich opinii. Odszkodowanie przyznano natomiast na podstawie opinii z dnia 30 sierpnia 1966 r. (poprawionej w dniu 28 czerwca 1968 r.) sporządzonej przez rzeczoznawcę inż. G.K. na wniosek Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w P. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, a więc wnioskodawcę wywłaszczenia, co należy uznać za niezgodne z wyżej wskazanym przepisem. Organ wywłaszczeniowy miał bowiem ustawowy obowiązek powołać we własnym zakresie biegłych do spraw wyceny po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, a nie posługiwać się opiniami opracowanymi przed wszczęciem postępowania. Minister podkreślił także, że podana w operacie szacunkowym wartość odszkodowania została następnie istotnie zmieniona, a strony nie miały możliwości zapoznania się z tą zmianą i ewentualnego ustosunkowania się do niej. Niedopełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. powoduje, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. P. Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1968 r. dotknięte jest, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wadą rażącego naruszenia prawa również w zakresie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Mając na uwadze, że orzeczenie z dnia [...] września 1968 r. jest, zdaniem Ministra, obarczone wadami w rozumieniu art. 156 § 1 kpa, obligującymi organ nadzoru do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Ministra Budownictwa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Prezydent Miasta P., Prezydent Miasta P. wykonujący zadania starosty powiatu oraz P. [...] w P., którego jednak skarga postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. została przez Sąd odrzucona (sygn. akt I SA/Wa 1393/06). W obszernych uzasadnieniach złożonych skarg skarżący podtrzymali zarzuty przedstawione we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucili decyzji Ministra Budownictwa oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2006 r. m.in.: - nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę materiału dowodowego, - prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów Państwa, tj. naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa, - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia wywłaszczeniowego mimo braku ku temu podstaw, - naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] marca 2006 r. W odpowiedziach na skargi Minister Budownictwa wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Regulacja ta oznacza, że sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu stwierdzone w sprawie uchybienia obowiązującym przepisom. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa po raz czwarty jest przedmiotem rozpoznawana przez sąd administracyjny, który orzeczeniami z dnia 22 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 310/99, I SA 327/99, z dnia 23 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 617/01, I SA 631/01 oraz z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA 1736/03 uchylił zapadłe wcześniej decyzje organów nadzoru. Podkreślić też należy, że zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tych orzeczeniach są wiążące w niniejszej sprawie zarówno dla sądu, jak i organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Obecnie podlegające kontroli postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek złożenia w dniu 10 kwietnia 2000 r. przez B.P.-K., G.M., J.P., M.N., J.S., M.A., H.K., C.P., M.P., L.S. i M.T. wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1968 r. dotyczącego nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. W postępowaniu tym w imieniu wnioskodawców w obu instancjach, jako ich pełnomocnik, występowała B.N.. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, zadaniem organu administracji publicznej jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w celu ustalenia stanu sprawy zgodnie z rzeczywistością. Oznacza to, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z obowiązkiem zgromadzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi uchybienie przepisom postępowania administracyjnego i skutkuje wadliwością decyzji. Stosownie do art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z treścią art. 157 § 2 kpa wszczyna się na żądanie strony (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) lub z urzędu. Z tych regulacji wynika, że żądający stwierdzenia nieważności decyzji powinien wykazać swój interes prawny w sprawie o wyeliminowanie z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji. Obowiązany jest zatem wykazać, że ma legitymację strony, a to oznacza konieczność wykazania, iż jego prawa, jako strony postępowania administracyjnego, wynikają z przepisów prawa materialnego. Niewątpliwie do kręgu osób uprawnionych do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości należy jej poprzedni właściciel. Ze względu zaś na upływ czasu od wydania orzeczenia wywłaszczeniowego, postępowanie o stwierdzenie jego nieważności wszczyna z reguły wniosek następcy prawnego poprzedniego właściciela, który ma takie same prawa jak poprzedni właściciel. Następstwo prawne powinno być jednak wykazane odpowiednim dokumentem. Będzie nim z reguły wydane przez sąd powszechny postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. W tej sytuacji po wpłynięciu wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności, organ nadzorczy obowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu jednoznacznego ustalenia kręgu osób, które w rozumieniu art. 28 kpa mają przymiot strony tego postępowania, a także ustalenia, czy w sprawie nie występują okoliczności wyłączające możliwość wszczęcia postępowania nadzorczego. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest niebudzący wątpliwości pogląd, że stronami postępowania nadzorczego są strony postępowania zwykłego zakończonego ocenianą w tym postępowaniu decyzją (bądź ich następcy prawni) oraz inne podmioty, jeżeli wykażą, że ich udział w tym postępowaniu uzasadnia interes prawny. Udział w postępowaniu nadzorczym dotyczącym orzeczenia wywłaszczeniowego byłych właścicieli tej nieruchomości lub ich następców prawnych jest oczywisty. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie właśnie w aspekcie prawidłowego ustalenia przez organ nadzoru kręgu stron postępowania nadzorczego już trzykrotnie wypowiadał się sąd administracyjny w przywołanych wyżej orzeczeniach. Rozpatrując po raz kolejny przedmiotową sprawę organ nadzoru i tym razem nie zbadał należycie przedstawionej kwestii, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych znajdują się kserokopie pełnomocnictw udzielonych B.N. przez następców prawnych M.R. Jednakże zgodnie z treścią art. 101 § 2 Kodeksu cywilnego, śmierć mocodawcy lub pełnomocnika jest samoistnym powodem wygaśnięcia udzielonego pełnomocnictwa, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa (w niniejszej sprawie taka sytuacji nie zaistniała). Ponadto zgodnie z treścią art. 106 Kodeksu cywilnego pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Oznacza to, że zasadą jest niedopuszczalność przenoszenia umocowania (pełnomocnictwa) przez pełnomocnika na inną osobę (substytucja), ale dopuszczalne jest ustanowienie przez pełnomocnika innych pełnomocników. Wynikać może to z treści pełnomocnictwa, ustawy lub ze stosunku będącego podstawą pełnomocnictwa. W złożonych skargach zarówno Prezydent Miasta P. jak i P. [...] podnieśli zarzut skierowania zaskarżonych decyzji do osób już nieżyjących, czyli M.A. i H.K.. W odpowiedzi na skargi organ nadzoru stwierdził, że "do momentu otrzymania ww. skarg nie uzyskał dokumentów na potwierdzenie tego twierdzenia, ani żadnych informacji o śmierci ww. osób." W tej sytuacji na rozprawie z dnia 17 października 2007 r. skarżący Prezydent Miasta P. został zobowiązany do przedstawienia dowodów potwierdzających fakt zgonu M.A. i H.K. (k-215 akt sądowych). Przy piśmie z dnia 6 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał trzy odpisy aktów zgonu: L.E.A. zmarłej w dniu 29 grudnia 2005 r., H.J.R. zmarłej w dniu 16 czerwca 2001 r. oraz M.S.A. zmarłego w dniu 20 grudnia 2000 r. Dokumenty te potwierdzają, że wszystkie te osoby zmarły jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji z dnia 20 marca 2006 r. W tej sytuacji zarzuty zawarte w złożonych skargach dotyczące pominięcia przez organ nadzoru stron postępowania i naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd uznał za zasadne. W świetle powyższego uznać należało również, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, który to przepis ustanawia zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Realizacja tej zasady należy do obowiązków organów administracji, a odstąpienie od jej realizacji nastąpić może tylko w przypadkach wskazanych w art. 10 § 2 kpa, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wznowienia na wniosek strony postępowania. Jeśli bowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, naruszona została przez organ zasada ogólna gwarantująca czynny udział strony w postępowaniu i możliwość obrony swych interesów prawnych. Sąd administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji obwiązany jest ją uchylić, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z powyższych względów koniecznym stało się uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji w celu ponownego rozpatrzenia wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia wywłaszczeniowego z udziałem wszystkich stron postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Stwierdzenie takich wad proceduralnych zwalnia Sąd od oceny pozostałych zarzutów zawartych w skargach. Ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru w pierwszej kolejności jednoznacznie ustali aktualny krąg stron niniejszego postępowania. Ponadto organ bezspornie ustali kogo obecnie reprezentuje B.N. biorąc pod uwagę przepisy Kodeksu cywilnego przywołane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu oraz oświadczenie złożone przez jednego z pełnomocników B.N. adwokata A.J. nadesłane na żądanie Sądu dnia 3 listopada 2006 r. (k-67 akt sądowych), w którym oświadczył, że nie jest i nigdy nie był pełnomocnikiem innych uczestników postępowania, poza W.K. i B.N., a także wyjaśnienia drugiego z pełnomocników B.N. adwokata J.Z. (k-109 i k-118 akt sądowych). Dodatkowo ustalając krąg stron postępowania nieważnościowego organ uwzględni skutki wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z powództwa Miasta P. i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta P. przeciwko B.N. i W.K., w którym Sąd ten orzekł, że umowa zawarta w formie aktu notarialnego, którą B.N. przeniosła na W.K. własność nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] o pow. [...] ha jest nieważna. Wszystkie zaś poczynione ustalenia organ, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, zawrze w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego. Z wyżej wyjaśnionych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, b, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.