II SA/Op 529/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie sędzia WSA Krzysztof Bogusz sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu Lidii Sieradzkiej sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 12 listopada 2001 r. nr XXV/204/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały wraz z załącznikami w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 1 P / S / UK, obejmującego działki nr 511/2 , 511/3, 513/3, 513/4, 517, 518/3 i 518/4, położonego w Polskiej Nowej Wsi, 2) określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części, w której w pkt 1 wyroku stwierdzono nieważność. Wojewoda Opolski wniósł skargę z dnia 14 września 2007 r., na uchwałę Rady Gminy w Komprachcicach, z dnia 12 listopada 2001 r., nr XXV/204/2001, w sprawie uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego wsi: Dziekaństwo, Domecko, Ochodze, Polska Nowa Wieś, Wawelno. Działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały "w części dotyczącej trybu postępowania" wymaganego ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu podniósł, iż zaskarżony akt stanowi wykonanie ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 26 tej ustawy, uprawniającego Radę Gminy do wydania aktu prawa miejscowego jakim jest uchwała w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 10 i art. 24 ust. 4 ustawy, poprzez wyłączenie procedury wymaganej tą ustawą, zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 27 ustawy, tj. naruszenie trybu postępowania - określonego w art. 18 - powodujące nieważność przedmiotowej uchwały Rady Gminy. Art. 24 ust. 4 ustawy stanowi, iż uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Powołując się na orzecznictwo, Wojewoda podniósł, że nieważna jest uchwała podjęta przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu. Dodał także, że błędne zakwalifikowanie środka wniesionego przeciwko projektowi planu należy do oceny naruszenia prawa. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2795/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził (w części odrzucającej protest skarżących) nieważność uchwały Rady Gminy Komprachcice nr [...] z dnia 28 sierpnia 2001 r., o odrzuceniu protestów dotyczących lokalizacji w projekcie planu istniejącego zakładu drzewnego, wniesionych między innymi przez B. i J. K. W uzasadnieniu sąd uznał, iż pismo skarżących zostało błędnie zaliczone do protestu, co skutkowało niezastosowaniem właściwego trybu, przewidzianego w art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Ponadto zaskarżona uchwała nie zawierała wymaganego przepisami uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie została skarżącym doręczona. Przyjmując ww. ocenę prawną potwierdzoną wyrokiem WSA w Opolu z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 415/04, w którym Sąd stwierdził nieważność także uchwały Rady Gminy Komprachcice z dnia 23 września 2004 r., nr [...] o odrzuceniu zarzutu na projekt planu miejscowego, stwierdzić należy, iż doszło do naruszenia trybu postępowania (art. 27 ustawy), przez błędną kwalifikację środka prawnego wniesionego do projektu planu miejscowego a tym samym wyłączenie części procedury, o której mowa w art. 24 ust. 4 tej ustawy tj. możliwości wyczerpania przez skarżących - przed uchwaleniem planu – drogi postępowania przed sądem administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Gmina Komprachcice wniosła o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Ponadto, z ostrożności procesowej wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tj. w § 1 ust. 2 w zakresie jakim obejmuje działki nr 511/2, 511/3, 513/3, 513/4, 517, 518/3, położone w Polskiej Nowej Wsi. W uzasadnieniu Gmina podniosła, że wniosek Wojewody o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej "trybu postępowania wymaganego ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym" jest bezprzedmiotowy, bowiem skarżona uchwała nie reguluje takiej materii. Przedmiotem uchwały jest natomiast plan zagospodarowania przestrzennego pięciu wsi (Dziekaństwo, Domecko, Ochodze, Polska Nowa Wieś, Wawelno). Gmina zasygnalizowała, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały tj. w dniu 12 listopada 2001 r., nie posiadała wiedzy o zaskarżeniu do NSA we Wrocławiu uchwały z dnia 28 sierpnia 2001r., nr [...], odrzucającej protesty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez skarżących m. in. przez B. i J. K. NSA we Wrocławiu doręczył Radzie Gminy odpis skargi wymienionych osób dopiero w dniu 20 grudnia 2001 r. W tej też dacie Gmina podjęła wiadomość o zaskarżeniu uchwały w sprawie protestu. Zaskarżona uchwała w sprawie planu została natomiast podjęta w dniu 12 listopada 2001r., a więc przed uzyskaniem wiedzy o zaskarżeniu uchwały w sprawie odrzucenia protestu. Gmina dodała, że zaskarżona uchwala w sprawie planu wraz z pełną dokumentacją planistyczną była przedmiotem oceny zgodności z prawem przez organ nadzoru, jakim jest Wojewoda Opolski. Niezwłocznie po jej uchwaleniu została przekazana do publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ponadto Gmina podkreśliła, że organ nadzoru badając dokumentację planistyczna i przekazaną do oceny i publikacji uchwałę w sprawie planu nie dopatrzył się sprzeczności z prawem tej uchwały, uznając, że procedura planistyczna została zakończona. Przedmiotowa uchwała stała się prawem miejscowym z dniem 4 stycznia 2002 r. Zdaniem Gminy, nie bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, że prawomocnymi wyrokami WSA w Opolu, stwierdzona została nieważność uchwały Rady Gminy Komprachcice z dnia 28 sierpnia 2001r., nr [...] odrzucająca protesty skarżących oraz uchwały z dnia 23 września 2004r., nr [...], w sprawie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu planu obejmującego obszar zurbanizowany we wsi Polska Nowa Wieś - dotyczącego przeznaczenia działek nr 511/2, 511/3, 513/3, 513/4 i 517 (położonych w tej miejscowości), na tereny nieuciążliwej działalności gospodarczej - oznaczonego symbolem 1 P/S/UK, wniesionego przez m.in. J. i B. K. Skarżący, co zarzuca Wojewoda w skardze, nie zostali pozbawienie możliwości wyczerpania drogi postępowania przed sądem administracyjnym, uzyskali bowiem dla siebie korzystny wyrok. Powyższe skutkuje związaniem Rady Gminy przywołanymi wyrokami przy uchwalaniu planu w tej części, tak więc, uzasadnione jest stwierdzenie nieważności skarżone uchwały jedynie w tej części, która dotyczy obszaru zurbanizowanego wsi Polska Nowa Wieś, a dotyczącego przeznaczenia działek nr 511/2, 511 /3, 513/3, 513/4 i 517 położonych w Polskiej Nowej Wsi na tereny nieuciążliwej działalności gospodarczej, oznaczonego symbolem 1 P/S/UK. Powołując zatem przepis art. 27 ust.1 ustawy, uzasadnionym w sprawie jest stwierdzenie nieważności uchwały w opisanej części. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej w Opolu poparł skargę Wojewody Opolskiego i wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę, stwierdza nieważność uchwały w całości lub części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie uchwał rady gminy przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stosownie do którego uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru, w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, nie jest jednak dopuszczalne po upływie w/w terminu. Upływ określonego w ustawie terminu, nie wyłącza jednak kontroli legalności takiej uchwały. Organ nadzoru może bowiem zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, który dokona jej kontroli, w zakresie zgodności z prawem. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminem zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 § 1 - 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie, zaskarżona uchwała Rady Gminy w Komprachcicach z dnia 12 listopada 2001 r., nr XXV/204/2001 w sprawie uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego wsi: Dziekaństwo, Domecko, Ochodze, Polska Nowa Wieś, Wawelno - nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym, a skarga wniesiona została do sądu przez właściwy organ, po upływie terminu do stwierdzenia nieważności uchwały w trybie postępowania nadzorczego. Z tego też względu skargę uznać należało za skuteczną. Z uwagi na okoliczność, że od daty podjęcia zaskarżonej uchwały (12 listopada 20001 r.) upłynął okres jednego roku, przed przystąpieniem do oceny uchwały należało zwrócić uwagę na regulację z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który jest przepisem szczególnym, stanowiącym, iż "nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego". W świetle przywołanej regulacji, na przeszkodzie do rozważań w kwestii stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części nie stoi fakt upływy jednego roku od jej podjęcia, albowiem uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego - art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Ponieważ podstawą prawną zaskarżonej uchwały był przepis art. 26 przywołanej wyżej ustawy, stąd oceny i rozważań w przedmiocie zaskarżenia należało dokonać w oparciu o przepisy tej ustawy. Odnotować również trzeba, że poza sporem, między stronami w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP (zob. wyrok SN z dnia 22 lutego 2001, III RN 203/00, OSNP 2001/20/606). Stąd, omawiana uchwała stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Dlatego też, uchwała w sprawie planu nie różni się od innych przepisów uchwalanych przez radę gminy na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, poza tym, że szczegółową procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sformalizowanie przez ustawodawcę procesu legislacyjnego przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego jest uzasadnione charakterem podejmowanej uchwały, stąd niezbędne jest rygorystyczne przestrzeganie etapów przygotowania takiej uchwały, które stanowią także gwarancję dla podmiotów uczestniczących w procesie tworzenia prawa lokalnego. Naruszenie natomiast procedury planistycznej, o której mowa w art. 18 ustawy powoduje, z mocy art. 27 tej ustawy, nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Warto odnotować także, iż z uwagi na charakter prawny omawianej uchwały, ustalenia planu zagospodarowania, mimo że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. "W tym ujęciu plan miejscowy jest jakby zbiorem aktów indywidualnych, ustalających warunki zabudowy konkretnych nieruchomości, podjętych w drodze uchwały." (zob. Z. Niewiadomski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 140). Przechodząc do rozważań merytorycznych, przypomnieć trzeba, że organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy w Komprachcicach z dnia 12 listopada 2001 r., nr XXV/204/2001 w sprawie uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego wsi: Dziekaństwo, Domecko, Ochodze, Polska Nowa Wieś, Wawelno, z powodu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 10 ustawy, gdyż plan dla tych miejscowości został podjęty przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny zarzutów, dotyczących lokalizacji w projekcie planu istniejącego zakładu drzewnego, wniesionych miedzy innymi przez B. i J. K. WSA w Opolu bowiem wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2795/2001 stwierdził (w części odrzucającej protest skarżących) nieważność uchwały Rady Gminy Komprachcice nr [...] z dnia 28 sierpnia 2001 r. Po tym wyroku, podjętą uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 23 września 2004 r., nr [...] o odrzuceniu zarzutu, tut. Sąd wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 415/04 stwierdził jej nieważność, wskazując na projekt planu, w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1P/S/UK, który zawiera zapisy tylko pozornie uwzględniające interesy właścicieli nieruchomości położonych na obszarach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Stąd, w praktyce zapis ten dotyczy istniejącego tartaku i "potwierdza tezę o zaakceptowaniu istnienia tartaku, bez uwzględnienia interesów innych osób." Odnotować można, że instytucja zarzutów, pomimo, że wpływała na przedłużenie procesu opracowywania planu, to przede wszystkim zapewniała osobom zainteresowanym możliwość wykazywania już na tym etapie, ich uzasadnionych interesów prawnych. Dlatego też, w ramach etapów przygotowywania planu, w sposób bardzo szczegółowy należało przestrzegać z art. 18 ustawy kolejnych faz obwarowanych sankcją. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy stanowił bowiem, iż naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Mając na uwadze przyjęty stan faktyczny (przedstawiony przez organ nadzoru), ze wskazaniem przywołanych wyżej dwóch wyroków tut. Sądu oraz regulację z art. 27 ust. 1 ustawy, należało rozważyć zastosowanie sankcji z mocy tego przepisu w rozpoznawanej sprawie. W tym miejscu niezbędną okolicznością do wskazania jest fakt, iż zaskarżona uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, obejmowała część terytorium Gminy. Uchwała ta bowiem dotyczyła pięciu wsi tj. Dziekaństwa, Domecka, Ochódz, Polskiej Nowej Wsi i Wawelna. Przywołane wyżej dwa wyroki tut. Sądu odnoszą się do uchwał w sprawie zarzutów co do wskazanego w projekcie planu terenu, obejmującego określone działki w konkretnej miejscowości. Skoro zaskarżona uchwała podjęta została zanim Sąd rozpoznał skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu tego planu, dotyczącego terenu położonego w Polskiej Nowej Wsi, zatem zachodzi pytanie, czy skutki tej wadliwości procedury rozciągają się na całą uchwałę czy na jej część. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy przewiduje bowiem sankcję nieważności uchwały w całości lub w części, nie precyzując przesłanek stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności w całości lub w części. Przepis ten zatem przewiduje, z mocy prawa - art. 27 ust. 1 – alternatywne sankcje w postaci stwierdzenia nieważności, a zatem nie ogranicza się tylko do jednej formy w postaci stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, zasadnym staje się rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu objętego zarzutami, gdyż w tym zakresie obszarowym plan został przyjęty z naruszeniem procedury planistycznej, o której mowa w art. 18 ust. 2 pkt 10 i art. 24 ust. 4 ustawy. Wyeliminowanie, poprzez stwierdzenie nieważności tej części uchwały, która odnosi się do wskazanego terenu w danej miejscowości, który był objęty zarzutem, nie niweczy w skutkach prawnych pozostałej części planu, która jako stanowiąca przepisy gminne może funkcjonować w obiegu prawnym. Zauważyć również trzeba, że na gruncie przepisów omawianej ustawy, plany zagospodarowania mogły obejmować część lub całość obszaru działania jednostki samorządu terytorialnego, a zatem uchwała w sprawie planu mogła obejmować również część miejscowości, zakreślając granice obszaru objętego planem. Przyjęcie w rozpoznawanej sprawie konstrukcji nieważności uchwały w całości, która swoim zasięgiem obejmowała pięć miejscowości, bez dokonania oceny stanu faktycznego w tej konkretnej sprawie i z pominięciem przedstawionych wyżej rozważań prawnych, byłoby posunięciem daleko idącym i prowadziłoby do wybiórczego stosowania prawa, przy przewidzianych i możliwych do zastosowania sankcji wynikających z art. 27 ust. 1 ustawy. Skutków opisanej wadliwości podjęcia uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, co do oznaczonego terenu w jednej miejscowości, nie można automatycznie przenosić na obszar wszystkich miejscowości objętych tym planem. Naruszenie procedury planistycznej, potwierdzonej przywołanymi wyżej dwoma wyrokami tut. Sądu w przedmiocie zarzutu na projekt planu miejscowego, dotyczącego terenu oznaczonego symbolem 1/P/S/UK, obejmującego działki nr 511/2, 511/3, 513/3, 513/4, 517, 518/3 i 518/4, położonego w Polskiej Nowej Wsi, w ocenie składu orzekającego, miało wpływ na treść rozstrzygnięcia planistycznego w tym obszarze, a nie do całego obszaru objętego zaskarżoną uchwałą. Przyjęte ustalenia planistyczne opisanego wyżej terenu, mogły być odmienne, gdyby nie naruszono - w tym przypadku - trybu związanego z rozpatrzeniem zarzutu, który został bezskutecznie przeprowadzony dopiero po uchwaleniu planu. Działania organu z naruszeniem rygoru procedury uchwalania planu, nie usprawiedliwia okoliczność powzięcia wiadomości o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego w przedmiocie zarzutu do projektu planu, w dacie, gdy plan został już podjęty, a nawet opublikowany w dzienniku urzędowym województwa. Gmina nie może również usprawiedliwiać swojego działania sprzecznego z procedurą planistyczną tym, iż organ nadzoru nie wniósł zastrzeżeń do przeprowadzonej procedury, czego następstwem było niekwestionowanie uchwały w sprawie planu i jej publikacja. Stąd podnoszona w odpowiedzi na skargę przez Gminę okoliczność braku winy w niedochowaniu sformalizowanego etapu dotyczącego zarzutów, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, bowiem zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 1 ustawy jest wynikiem naruszenia prawa, z pominięciem kwestii winy. Rada Gminy Komprachcice podjęła zaskarżoną uchwałę, obejmując nią również zakwestionowaną część projektu planu dotyczącego obszaru objętego zarzutami, nie czekając na rozstrzygnięcie Sądu, a zatem należało podzielić stanowisko Wojewody Opolskiego, że przedmiotowa uchwała została podjęta z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 10 i art. 24 ust. 2 ustawy. Zaś skutki tego naruszenia wynikają wprost z art. 27 ust. 1 ustawy, przy czym uchybienie procedurze planistycznej miało wpływ na treść planu w kwestionowanym w zarzutach obszarze, które z kolei były rozpoznane przez tut. Sąd. W niniejszej sprawie Sąd dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego, wskazując na okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały w części, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy. Powtórzyć trzeba, że w przepisie tym brak jest ustawowych wskazań w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały w części i dlatego Sąd rozważał i oceniał tę zaskarżoną uchwałę pod względem rodzaju i zakresu naruszenia ustawowej procedury planistycznej i jej wpływu na akt, jak również możliwość funkcjonowania uchwały w przypadku jej częściowej utraty mocy. Za dopuszczalnością stwierdzania częściowej nieważności aktu prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego przemawia też treść przepisu art. 147 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wobec powyższego należało, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części. Orzeczenie o niewykonywaniu uchwały w części, w której stwierdzono jej nieważność wynika z art. 152 przywołanej ustawy proceduralnej.