II SA/Ol 597/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie egzekucji administracyjnej - oddala skargę. Zawiadomieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działający w sprawie z upoważnienia Prezydenta Miasta, poinformował "A" spółkę z o.o. o zakończeniu czynności egzekucyjnych w drodze wykonania zastępczego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", nr "[...]" oraz o wykonaniu egzekwowanego obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia "[...]", nr "[...]", orzekającej o przywróceniu do stanu poprzedniego pasa drogowego ulic A i B w O. - naruszonego przez spółkę przez umieszczenie bez zezwolenia pawilonu "A" i podał wykaz kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 122.747,76 zł, wzywając jednocześnie do jej zapłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Na żądanie pełnomocnika zobowiązanej spółki z dnia 12 lipca 2006 r., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", ustalił spółce z o.o. "A" koszty egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie powołanego wyżej tytułu egzekucyjnego na łączną kwotę 122.747,76 zł. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że w toku postępowania poniesione zostały koszty w całości obciążające zobowiązaną spółkę z tytułu: opłat za wydanie postanowień z dnia "[...]", nr "[...]" i z dnia "[...]", nr "[...]" o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia oraz z dnia "[...]", nr "[...]" o zastosowaniu wykonania zastępczego, opłaty za opróżnienie pięciu pomieszczeń, wydatków na opłacenie wykonania zastępczego i opłacenie notariusza za sporządzenie w formie aktu notarialnego protokołu z czynności Komisji powołanej przez Prezydenta Miasta zarządzeniem nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie powołania Komisji do spraw przeszukania i zabezpieczenia mienia. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, że organ pierwszej instancji uwzględnił w zażaleniu postanowienie nr "[...]", które zostało wcześniej uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Powyższe uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Za takim rozstrzygnięciem przemawiał również w ocenie Kolegium fakt, że spółka będzie mogła zapoznać się z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" , Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, ustalił spółce z o.o. "A" koszty egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu egzekucyjnego nr "[...]" , na łączną kwotę 122.679,76 zł, na którą składały się: opłaty za wydanie postanowień z dnia "[...]", nr "[...]" o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia – 68,00 zł i z dnia "[...]", nr "[...]" o zastosowaniu wykonania zastępczego – 6,80 zł, opłaty za opróżnienie pięciu pomieszczeń – 34,00 zł, wydatki na opłacenie wykonania zastępczego – 122.000,00 zł oraz opłacenie notariusza za sporządzenie w formie aktu notarialnego protokołu z czynności Komisji do spraw przeszukania i zabezpieczenia mienia – 570,96 zł. W uzasadnieniu organ egzekucyjny przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu realizacji nałożonego na spółkę decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego ulic A i B, naruszonego przez umieszczenie bez zezwolenia pawilonu "A". Wskazał ponadto, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy pełnomocnik zobowiązanej pismem z dnia 21 listopada 2006 r. wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Prezesa Zarządu Spółki "A", jednakże wniosek ten został oddalony pismem z dnia "[...]", nr "[...]". W złożonym zażaleniu pełnomocnik "A" Spółki z o.o. wniósł o zmianę powyższego postanowienia i orzeczenie o kosztach bez opłat za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz wydatków na opłacenie wykonania zastępczego i opłacenie czynności notariusza, gdyż kwoty te zostały niezasadnie naliczone, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zarzucił, że zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z prawem, gdyż nie powołano w nim podstawy prawnej uzasadniającej nałożenie konkretnych opłat za wykonane czynności egzekucyjne. Wskazał, że Prezydent Miasta postanowieniem "[...]", umorzył grzywnę w celu przymuszenia nałożoną postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", wobec czego niezasadnie uwzględniono kwotę 68 zł za wydanie tego postanowienia. W ocenie pełnomocnika żalącej się spółki faktura VAT nr "[...]", dokumentująca wydatki na opłacenie notariusza, w której wskazano jako odbiorcę usług Urząd Gminy, jest wadliwa i nie mogła stanowić podstawy do wypłaty środków przez Gminę – Miasto. Wobec powyższego nie może ona stanowić podstawy do wypłaty środków przez Gminę i tym samym kwota z niej wynikająca nie może być zaliczona do kosztów postępowania egzekucyjnego. Za rażące naruszenie prawa uznał obciążenie zobowiązanej kosztami wykonania zastępczego, gdyż wadliwie wybrano spółkę, która wykonała czynności rozbiórkowe pawilonu. Pełnomocnik podkreślił ponadto, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie wskazano, jakoby żaląca się spółka była dwukrotnie obciążana grzywną w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, podczas gdy obciążono ją skutecznie tylko raz. Stanowi to istotny błąd w ustaleniu stanu faktycznego, gdyż jednorazowe nałożenie grzywny nie uprawniało organu do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. W zażaleniu podniesiono również zarzut braku umocowania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni do oddalenia wniosku dowodowego strony oraz niewłaściwej formy i braku logicznego uzasadnienia odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia i orzekło o ustaleniu kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" na łączną kwotę 122.611,76 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wywiódł, że skoro postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", to koszty tego postanowienia nie powinny zostać zaliczone do kosztów postępowania egzekucyjnego. Kolegium stwierdziło ponadto, że niepowołanie w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej poszczególnych kosztów egzekucji nie stanowi przyczyny jego uchylenia, szczególnie, że Kolegium konwalidowało to naruszenie. Za niezasadny uznało także zarzut niewłaściwej reprezentacji organu pierwszej instancji wskazując, że z pełnomocnictwa z dnia "[...]" wynika, iż Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni został upoważniony przez Prezydenta Miasta do załatwiania i występowania m. in. w sprawach egzekucyjnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu niewłaściwej formy odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego organ drugiej instancji stwierdził, że pismo z dnia "[...]" można uznać za postanowienie, gdyż zawiera wszelkie niezbędne elementy postanowienia. Wyjaśnił także, że z mocy art. 64b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) zobowiązany ponosi wydatki faktycznie poniesione. Organ egzekucyjny poniósł wydatek w kwocie 570,96 zł, gdyż czynność potwierdzona kwestionowaną fakturą została wykonana. Powyższego faktu nie zmienia podanie w tym dokumencie błędnej nazwy odbiorcy. Kolegium oceniło ponadto, że bez związku miedzy ustaleniem kosztów postępowania egzekucyjnego a treścią uzasadnienia jest kwestia błędnego stwierdzenia, że na spółkę dwukrotnie nałożono grzywnę w celu przymuszenia oraz wyjaśniło, że przedmiotem tego postępowania nie jest ocena trybu wyboru podmiotu wykonującego prace rozbiórkowe. W złożonej skardze "A" spółka z o.o. zarzuciła naruszenie: art. 7 w związku z art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na błędnym przyjęciu, iż brak powołania podstawy prawnej poszczególnych składników kosztów egzekucyjnych nie stanowi przyczyny do uchylenia postanowienia; art. 7 w związku z art. 78, art. 123 i art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego wyrażające się błędnym przyjęciem, że pismo "[...]", zostało wydane przez uprawniony organ, w odpowiedniej formie oraz rozstrzyga merytorycznie wniosek dowodowy; art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niezasadnym zaliczeniu kwoty 570,97 zł z tytułu wydatków na opłacenie notariusza na poczet kwoty kosztów egzekucyjnych w wysokości 122.611,76 zł; art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 130 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7, art. 10 i art. 91 ustawy Prawo zamówień publicznych, wyrażające się pominięciem faktu, iż organ egzekucyjny nie zachował należytej staranności przy wyborze wykonawcy, czym naraził spółkę na niepowetowane koszty oraz naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 § 2 oraz z art. 64c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy faktu, że organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącej uciążliwy środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, co doprowadziło do powstania nieuzasadnionych wydatków egzekucyjnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o orzeczenie kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto za niesłuszny uznało zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wywiodło, że skoro na skarżącej ciążył obowiązek o charakterze niepieniężnym, a wcześniej zastosowany środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia nie przyniósł rezultatu, orzeczenie wykonania zastępczego było uzasadnione. Wskazało przy tym, że organ egzekucyjny nie był zobowiązany przed orzeczeniem wykonania zastępczego do kilkukrotnego uprzedniego nakładania grzywny w celu przymuszenia. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium powołało się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w podobnych sprawach. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego wyboru niewłaściwego podmiotu, któremu powierzono wykonanie prac rozbiórkowych wywiodło, że jest on gołosłowny i spóźniony. Wskazało ponadto, że spółka może dochodzić roszczeń bezpośrednio od wykonawcy, który odpowiada wobec zobowiązanego za rzetelne wykonanie robót, celowe zużycie materiałów dostarczonych przez zobowiązanego oraz prawidłowe korzystanie z jego środków przewozowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Akt taki jest zgodny z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 powołanej ustawy. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie ostatecznemu postanowieniu. W skardze nie podniesiono żadnych argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego bądź procedury administracyjnej. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]", którym Kolegium uchyliło postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, z dnia "[...]" i orzekło o ustaleniu kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" na łączną kwotę 122.611,76 zł. Przypomnieć należy, że za koszty egzekucji na mocy art. 64c § 1 zd. drugie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) odpowiada zobowiązany. Na koszty te, stosownie do art. 64c § 1, składają się opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 i w art. 64a oraz faktyczne wydatki poniesione przez organ egzekucyjny. W egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny za dokonane czynności egzekucyjne pobiera opłaty w wysokości ustalonej w art. 64a § 1 powołanej wyżej ustawy. Wysokość wydatków natomiast w myśl art. 64b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zależy od rzeczywistych kosztów poniesionych przez organ egzekucyjny związanych z prowadzeniem egzekucji. W otwartym katalogu wydatków egzekucyjnych, określonym w powołanym wyżej art. 64b mieszczą się koszty m.in. sporządzenia dokumentów (pkt 6) i wykonania zastępczego (pkt 10). Należy mieć również na uwadze, że z zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego (art. 7 i nast.) wynika, że zobowiązany ponosi koszty celowe, niezbędne do przeprowadzenia egzekucji. Nieuzasadnione wydatki egzekucyjne, koszty powstałe w wyniku nieprawidłowego działania organu egzekucyjnego lub pracowników tego organu nie mogą obciążać zobowiązanego. Będą one obciążały organ egzekucyjny, a niekiedy wierzyciela (zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2005, str. 185). W stanie faktycznym sprawy bezsporne jest, że organ egzekucyjny doręczył w dniu 2 czerwca 2006 r. zobowiązanej spółce postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działającego w sprawie z upoważnienia Prezydenta Miasta, "[...]" o zastosowaniu wykonania zastępczego. Zasadnie więc na podstawie art. 64a § 1 pkt 2 lit. a tej ustawy obciążono spółkę kwotą 6 zł 80 gr. Z treści protokołu z prac Komisji powołanej zarządzeniem nr "[...]" z dnia "[...]" Prezydenta Miasta w sprawie przeszukania pomieszczeń i zabezpieczenia mienia ruchomego znajdującego się w pawilonie "A" spółki z o.o. zlokalizowanego w pasie drogowym ulic A i B, wynika, że organ egzekucyjny dokonał opróżnienia pięciu pomieszczeń przedmiotowego pawilonu. Fakt powyższy potwierdza również § 2 aktu notarialnego "[...]". Tym samym istniały również podstawy do ustalenia opłaty za opróżnienie pomieszczeń w łącznej kwocie 34 zł, zgodnie z art. 64a § 1 pkt 6 powołanej ustawy. Nie może też być kwestionowany fakt poniesienia wydatku w kwocie 122.000 zł na wykonanie zastępcze obowiązku o charakterze niepieniężnym nałożonym na skarżącą się decyzją "[...]", tj. rozbiórkę pawilonu "A" spółki z o.o., który wynika z faktury VAT nr "[...]", wystawionej przez "B" spółkę jawną M. i R. C.. Podobnie organ egzekucyjny poniósł wydatki z tytułu udziału notariusza przy czynnościach bezpośrednio poprzedzających rozbiórkę przedmiotowego pawilonu, co stwierdzono fakturą VAT nr "[...]" z dnia "[...]". Oba koszty były związane z prowadzoną egzekucją. Powyższe uzasadnia, w ocenie Sądu, obciążenie spółki tymi wydatkami, stosownie do art. 64b pkt 6 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prawidłowo zatem w zaskarżonym postanowieniu ustalono wysokość kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" na łączną kwotę 122.611,76 zł. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 7 w związku z art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego należy przyznać, że faktyczne organ pierwszej instancji wbrew regulacji art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w postanowieniu z dnia "[...]", nr "[...]" nie podał pełnej podstawy prawnej. Błąd ten jednak dostrzegł organ odwoławczy, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przytoczył przepisy stanowiące postawę prawną ustalenia wysokości poszczególnych kosztów postępowania egzekucyjnego. Ponadto należy podnieść, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, iż decyzja (postanowienie) rzeczywiście nie posiada takiej podstawy, nie zaś to, że jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 951 i nast., B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, str. 739 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Nie można zatem skutecznie zarzucić Kolegium naruszenia powołanych wyżej przepisów skoro realnie istniała podstawa wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 78, art. 123 i art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne w ocenie skarżącej przyjęcie, że pismo z dnia "[...]", nr "[...]", zostało wydane przez uprawniony organ, w odpowiedniej formie i rozstrzyga merytorycznie wniosek dowodowy. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia "[...]", udzielone przez Prezydenta Miasta "[...]" – Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni do załatwiania w imieniu Prezydenta spraw w zakresie statutowych zadań MZDMiZ, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, występowania w sprawach sądowych i egzekucyjnych oraz udzielania dalszych pełnomocnictw. Tym samym nie można zarzucać, że Dyrektor MZDMiZ oddalając wniosek dowodowy spółki działał bez upoważnienia. Należy podnieść, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 189/99 (OSNP 2001/8/248), stwierdził, że: "Prezydent miasta jest uprawniony do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 39 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, jednolity tekst: Dz. U. z 1996r., Nr 13, poz. 74 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji). Zgodnie z art. 39 ust. 2 tej ustawy może on upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników do wydawania w jego imieniu tych decyzji administracyjnych. Podobną regulację zawiera art. 268a KPA. Przepisy postępowania administracyjnego (...) nie zawierają wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację), o posiadanym upoważnieniu. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 107 § 1 KPA wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". Sąd Najwyższy podziela pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96 (OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 144, OSP 1997 z. 10, poz. 190 z glosą B. Adamiak), według którego decyzja administracyjna nie jest nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby". Przyznać natomiast należy rację skarżącej, że odmowa przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez pełnomocnika spółki pismem z dnia 21 listopada 2006 r. powinna mieć formę postanowienia, co wynika z art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej jednak kwestionowane pismo "[...]" zawiera elementy, które pozwalają zakwalifikować je jako postanowienie. Oznaczono w nim bowiem organ administracji publicznej, który wydał ten akt, podano datę jego wydania, oznaczono stronę i zawarto rozstrzygnięcie. Brak powołania podstawy prawnej, jak już wyżej wyjaśniono, nie stanowi wadliwości, która skutkowałaby obowiązkiem organu odwoławczego uchylenia postanowienia kończącego postępowanie, w toku którego odmówiono przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Postanowienie to, jako niezaskarżalne, zgodnie z art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie musi natomiast zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie Sądu stwierdzona wadliwość odmowy przeprowadzenia dowodu nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Nadto należy stwierdzić, że fakty, których zamierzał dowodzić pełnomocnik były albo stwierdzone innymi dowodami (termin rozpoczęcia prac rozbiórkowych), albo bez znaczenia w sprawie ustalenia kosztów przeprowadzonej egzekucji w drodze wykonania zastępczego (termin zwalniania pracowników spółki, rozwiązania umów z podnajemcami, poinformowanie Prezydenta Miasta i jego przedstawicieli o rozpoczęciu prac rozbiórkowych oraz kwestionowanie trybu i wyboru wykonawcy). Tym samym odmawiając przesłuchania prezesa spółki nie naruszono przepisów art. 7 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przez zaliczenie kwoty 570,97 zł z tytułu wydatków na opłacenie notariusza do kosztów postępowania egzekucyjnego tylko z tego względu, że w fakturze dokumentującej poniesienie tego kosztu wystawca wskazał jednostkę pomocniczą – Urząd Gminy, a nie Gminę – Miasto. Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, iż w tej kwestii istotny jest bezsporny fakt poniesienia tego wydatku, co uprawnia organ egzekucyjny do obciążenia zobowiązanej spółki jego kosztem, a nie błędne określenie w fakturze nabywcy, co może zostać skorygowane w trybie przewidzianym w § 18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 z późn. zm.). Nie można też zarzucić, że wydatek ten był nieuzasadniony, gdyż jego poniesienie usprawiedliwione było kontrowersyjnym charakterem przedmiotowej sprawy. Odnosząc się natomiast do wywodów zmierzających do zakwestionowania prawidłowości wyboru przez organ egzekucyjny wykonawcy rozbiórki pawilonu spółki oraz wykazania, że zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, Sąd stwierdza, że pozostają one bez wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych. Na tym etapie postępowania egzekucyjnego nie rozstrzyga się już bowiem powyższych kwestii. Należy tez zauważyć, że dobrowolnie przywracając do stanu poprzedniego naruszony pas drogowy ulic A i B spółka uniknęłaby ponoszenia tak wysokich kosztów. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).