I OZ 813/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1027/07 o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Gminy Miasta G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1027/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Gminie Miasta G. przywrócenia terminu do wystąpienia ze skargą na decyzję Ministra Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Wniosek Gminy o przywrócenie uchybionego terminu uzasadniony został wadliwym – zdaniem organu – doręczeniem zaskarżonej decyzji, wpłynęła ona bowiem w jednym egzemplarzu do kancelarii Urzędu Miasta G. w dniu 17 kwietnia 2007 r. i zaadresowana została do Prezydenta Miasta. Tymczasem, według Gminy, Prezydent Miasta występował w postępowaniu administracyjnym w dwóch funkcjach – zarówno jako organ reprezentujący Gminę, jak i podmiot wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Sytuacja taka wywołała wątpliwość co do tego który z organów jest uprawniony do wniesienia skargi i spowodowała uchybienie ustawowemu terminowi do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia. Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu, iż wskazanie jako adresata przesyłki Prezydenta Miasta G. uniemożliwiało skorzystanie Gminie z prawa do wniesienia skargi. Nieruchomości, których dotyczyło postępowanie administracyjne były własnością Gminy, a więc niewątpliwie była ona stroną postępowania. Sąd stwierdził, że Gmina, pomimo prawidłowego doręczenia decyzji, z przyczyn od siebie zawinionych uchybiła terminowi do wystąpienia ze skargą i w związku z tym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Zażalenie na to postanowienie wniosła Gmina Miasta G., reprezentowana przez radcę prawnego W. U., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi lub przekazania sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu Gmina podniosła, iż w niniejszym postępowaniu to ona była stroną i do niej winna być kierowana korespondencja, a nie do Prezydenta Miasta G., bowiem brał on także udział w sprawie jako strona, działając w charakterze organu wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Tymczasem zaskarżona decyzja doręczona została Prezydentowi jedynie w jednym egzemplarzu, co wprowadziło w błąd stronę występującą w postępowaniu w kilku funkcjach, a także uniemożliwiło skuteczne dochodzenie swoich praw. Taka sytuacja nie pozwala bowiem określić, któremu z podmiotów de facto doręczono decyzję i który z nich uprawniony jest do wystąpienia ze skargą, w związku z tym nie można mówić o tym, aby uchybienie terminowi było zawinione przez stronę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przywrócić, na wniosek strony, uchybiony termin do dokonania czynności w postępowaniu, o ile uchybienie nastąpiło bez winy strony. Obowiązek wykazania braku winy spoczywa na wnioskodawcy, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Gmina Miasta G. uchybiła terminowi do wystąpienia ze skargą na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...]. Jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu Gmina wskazała fakt, iż decyzja ta doręczona była jedynie Prezydentowi Miasta G., który występował w postępowaniu administracyjnym zarówno jako organ gminy jak i organ wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Doręczenie nastąpiło bez wskazania funkcji Prezydenta, co wywołało wątpliwość, która ze stron uprawniona jest do wniesienia skargi i uniemożliwiło skuteczne wystąpienie ze środkiem zaskarżenia. Zdaniem Sądu I instancji okoliczności te nie wskazywały na brak winy strony w uchybieniu terminowi. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Niezasadnym jest pogląd wyrażony przez Gminę Miasta G., iż doręczenie decyzji winno nastąpić z dokładnym określeniem funkcji jaką sprawował w postępowaniu administracyjnym Prezydent Miasta G. Organowi temu – mimo, iż rzeczywiście brał udział w postępowaniu zarówno w roli organu reprezentującego Gminę jak i wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej – prawidłowo doręczono decyzję Ministra Budownictwa w jednym egzemplarzu, jako adresata przesyłki określając Prezydenta będącego stroną postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Prezydent był uprawnionym do wystąpienia ze skargą niezależnie od pełnionej przez niego funkcji, zaś fakt niewskazania przy doręczaniu przesyłki Prezydentowi Miasta o jaką konkretnie jego funkcję chodziło organowi wydającemu decyzję powodował jedynie to, że Prezydent otrzymał możliwość wyboru czy wnosi środek zaskarżenia jako organ reprezentujący Gminę, czy też jako organ wykonujący zadania starosty. Niedookreślenie funkcji Prezydenta nie stanowi uchybienia Ministra Budownictwa i nie może stanowić o braku winy Gminy w uchybieniu terminowi. Podkreślić należy także, iż niezasadnym jest stanowisko strony wyrażone w zażaleniu, że Minister Budownictwa winien był doręczyć decyzję bezpośrednio Gminie, bowiem to ona była stroną postępowania, a nie Prezydentowi, gdyż występował on w sprawie także w innej funkcji niż jako organ reprezentujący gminę. Prezydent Miasta G. w myśl art. 31 w zw. z art. 11 a, ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest organem reprezentującym Gminę na zewnątrz. Stosownie do art. 40 § 1 kpa pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Gmina zaś jako osoba prawna zgodnie z art. 30 § 3 kpa i powołanym wyżej przepisem ustawy o samorządzie gminnym działa przez swego ustawowego przedstawiciela, którym jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Doręczenie Prezydentowi Miasta G. decyzji Ministra Budownictwa było więc prawidłowe i – jako zgodne z obowiązującymi przepisami – skuteczne. Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.