II SA/Kr 366/06

Sygn. akt II SA/ Kr 366/ 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Barbara Pasternak ( spr. ) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Grażyna Firek Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego kwotę 500 ( pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na wniosek K. i N. W. warunki zabudowy dla działek nr [...], [...], [...] w S. pod budowę budynku gospodarczo-garażowego wolnostojącego na działce [...] wraz z urządzeniami budowlanymi: zbiornik na ścieki, przyłącz wodociągowy od budowanego budynku mieszkalnego do projektowanego budynku, przyłącz kanalizacyjny od projektowanego zbiornika na ścieki do projektowanego budynku, przyłącz energetyczny - kablem ziemnym z przyłącza realizowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] i nr [...] do projektowanego budynku gospodarczo-garażowego. Warunki dla nowej zabudowy organ ustalił w sposób następujący : wskaźnik powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania : 33,75, pow. biologicznie czynna ok. 66,25 %, szerokość elewacji frontowej: około 15, 96 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynków : max 4-6 m, geometria dachu: dwuspadowy o układzie symetrycznym o nachyleniu połaci - 45 stopni, maksymalna wysokość kalenicy : 10 m od najniższego poziomu terenu przy wejściu. Organ ustalił także warunki i szczegółowe zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, w zakresie melioracji wodnych, w zakresie ochronny przyrody, w zakresie obszaru przyległego do pasa drogowego - zgodnie z postanowieniami znajdującymi się w aktach sprawy, oraz wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz przyrody, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Jako załącznik nr 1 do decyzji organ wskazał mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1:500 . Odnośnie wyników analizy części opisowej i graficznej organ wskazał, że dotyczą one inwestora i znajdują się w aktach sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 59 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznał, że ustalenia decyzji są zgodne z art. 61 ust. 1 ustawy o pzp., a projekt decyzji uzyskał pozytywne uzgodnienia w formie w/w postanowień. Odnosząc się do uwag zgłaszanych przez strony w toku postępowania organ podkreślił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich., bowiem jej głównym celem jest stwierdzenie zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o pzp, oraz z przepisami szczególnymi, w związku z brakiem planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S. Odnośnie uwag stron dotyczących wprowadzenia ewentualnych funkcji usług w planowanym budynku, wymagałoby to odrębnego postępowania wynikającego przepisów Prawa budowlanego, Prawa ochrony środowiska, czy innych przepisów, w zależności od rodzaju usług. Wniosek wszczynający postępowanie dotyczył budowy budynku gospodarczo-garażowego, a nie usług. Po doręczeniu powyższej decyzji stronom, na wyraźne żądanie A. G. i R. G. organ doręczył w/w załącznik nr 1 do decyzji, oraz część opisową i graficzną wyników analizy i poinformował w/w, że w związku z powyższym termin do wniesienia odwołania biegnie od daty doręczenia załączników. Od powyższej decyzji odwołał się A. G. zarzucając naruszenie przez organ przepisu § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezgodne z tym przepisem określenie granicy obszaru analizowanego, naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o pzp, oraz art. 28 i art. 10 kpa Według odwołującego się analiza została przeprowadzona nieprawidłowo, ponieważ na analizowanym obszarze nie ma - wbrew twierdzeniom analizy - budynku o podobnej a nawet zbliżonej funkcji, oraz cechach i parametrach jak budynek projektowany. Są natomiast dobudowane garaże jednostanowiskowe i niewielkie budynki gospodarcze. Zarzucił, że analiza została przeprowadzona nieprawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r. SKO. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt. 1 kpa, oraz art. 59 ust. 1 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 56 i art. 64 ustawy o pzp nie można odnowić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja została wydana w oparciu o analizę architektoniczno-urbanistyczną sytuacji przestrzennej w otoczeniu działki objętej wnioskiem, oraz przepisy ustawy o pzp i rozporządzenia z dnia 26.08.2003. W kwestii zarzutów dotyczących niewłaściwego określenia funkcji proponowanego do realizacji obiektu Kolegium uznało ten zarzut za niesłuszny. Czym innym jest funkcja gospodarczo-garażowa w praktyce projektowania architektonicznego i urbanistycznego, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w jakimkolwiek budynku, także gospodarczo-garażowym. Prowadzenie działalności gospodarczej wymaga sprecyzowania jej rodzaju i uzyskania decyzji wz dla obiektu o funkcji usługowej, lub produkcyjnej, względnie uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania już istniejącego obiektu budowlanego, ew. decyzji zezwalającej na przebudowę i adaptację. Zamierzona inwestycja dotyczy pomocniczego obiektu gospodarczo-garażowego powszechnie występującego w zespołach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Świadczy o tym uprzednio wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na tych samych działkach, jak również stwierdzony w analizie charakter zabudowy na działkach sąsiednich. Próba uruchomienia w takim obiekcie już po zrealizowaniu jakiejkolwiek działalności gospodarczej bez uzyskania wcześniejszej decyzji o zmianie sposobu jego użytkowania byłaby samowolą budowlaną podlegającą sankcjom wynikającym z art. 71 a Prawa budowlanego. Kolegium uznało za niesłuszny zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej, w szczególności dotyczący określenia obszaru analizowanego, ponieważ kontynuacja funkcji dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej zagrodowej, której integralną częścią są dobudowane lub wolnostojące obiekty gospodarcze lub garażowe - jest oczywista. Wielkość obiektu mieści się w granicach "zewnętrznych uwarunkowań architektonicznych dla przeciętnych budynków występujących w zagrodach wiejskich na obszarze tej miejscowości. Nie można także kwestionować prawa inwestora do posiadania i przechowywania na swojej nieruchomości trzech pojazdów kołowych a wywodzenie z tego faktu wniosku, że będzie on prowadził działalność usługową związaną z Naprawą samochodów byłoby nadużyciem interpretacyjnym. Za niezasadny uznało Kolegium zarzut skargi dotyczący pominięcia w postępowaniu wszystkich stron, nawet jeżeli twierdzenie takie byłoby prawdziwe, bowiem brak upoważnienia ze strony takich osób do działania w ich imieniu. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. G. Starzący zarzucił naruszenie § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 Kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż projektowany obiekt nie spełnia warunków przewidzianych tym przepisem, naruszenie przepisów techniczno-budowlanych w/w rozporządzenia w zakresie dotyczącym minimalnego czasu nasłonecznienia budynku skarżącego, brak ustalenia przez organy wpływu planowanej inwestycji i ewentualnego prowadzenia w przedmiotowym budynku działalności gospodarczej w postaci warsztatu samochodowego na warunki higieniczno-sanitarne, oraz bezpieczeństwo p-poż sąsiednich nieruchomości, w szczególności nieruchomości skarżącego, niezweryfikowanie przez organy, czy parametry projektowanej inwestycji nie wykraczają poza warunki niezbędne dla tego typu zabudowy, oraz naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa poprzez zaniechanie dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza podstaw prawnych i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, że z treści skargi wynika, iż skarżący myli zapewne decyzję o warunkach zabudowy z decyzją o pozwoleniu na budowę. Twierdzenia i obawy skarżącego odnośnie ewentualnego prowadzenia w przyszłości przez inwestorów działalności gospodarczej, oraz naruszenia przepisów techniczno-budowlanych są przedwczesne. Kolegium podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na badaniu legalności zaskarżonego do sądu aktu, czyli badaniu jego zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną - art. 134 ppsa. Skargę należało uwzględnić, jednak tylko częściowo w uwzględnieniu podnoszonych w niej zarzutów. Art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 2003 r. Nr 80, poz. 717) zawiera pięć warunków, których łączne spełnienie warunkuje wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu. Ust. 1 tego przepisu stanowi, że wydanie takiej decyzji jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy, oraz intensywności wykorzystania terenu. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej a określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Charakterystyce tej powinny odpowiadać podobne cechy planowanej zabudowy, (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2005 r. wyd. 2, kom. do art. 61). W wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy o pzp Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem. Cechy, do których trzeba dostosować nową zabudowę, zostały w sposób szczegółowy prawnie uregulowane, wiążąc organy wydające decyzję. § 3 rozporządzenia nakazuje organowi orzekającemu w sprawie ustalenia warunków zabudowy wyznaczenie wokół terenu inwestycji obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o pzp. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wobec takiego brzmienia przepisu należy uznać, że sposób wyznaczenia obszaru analizowanego uwidoczniony w załączniku nr 1 do decyzji organu l instancji nie odpowiada treści § 3, ponieważ nie spełnia warunku odległości od terenu inwestycji . Jak wynika z treści mapy i zaznaczonego na niej obszaru analizowanego odległość, o której mowa w § 3 ust. 2 (zgodnie z § 2 pkt. 5 rozporządzenia) nie stanowi wielkości określonej jako niezbędne minimum odległości granic obszaru analizowanego od terenu inwestycji. Granice te zostały wyznaczone w odległości mniejszej, niż wymagana przepisem. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego powinno nastąpić w odległości nie mniejszej niż 50 metrów , wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, z każdej jej strony, co wynika z treści § 3 rozporządzenia ( "wyznacza wokół"). Uchybienie to należało uznać za mające wpływ na wynik sprawy, biorąc pod uwagę nadto pozostałe wady analizy, na której oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję. Analiza ta została przeprowadzona pobieżnie i w sposób wybiórczy. Należy w tym miejscu podkreślić, że wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 i ust. 6 i 7 ustawy o pzp. Wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy.(tak wyrok WSA z 25.01.2005 r., IISA/Bk 677/04, ONSAiWSA 2006/2/54). § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że organ przeprowadza analizę na obszarze analizowanym, a nie na jego dowolnie wybranej części. Wynika to z założenia ustawodawcy, na którym oparte zostały zasady ustalania warunków nowej zabudowy, czyli tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest ukształtowanie przestrzeni w harmonijną całość, z zagwarantowaniem ładu przestrzennego. Temu ma służyć wyznaczenie wokół terenu przyszłej inwestycji obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy, z uwzględnieniem warunków, o których mowa w art. 61 ustawy o pzp, w sposób, do którego zobowiązują szczegółowe przepisy rozporządzenia. W świetle jego przepisów brak możliwości odstąpienia od obowiązków organu w nim określonych. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją analizie e poddano tylko trzy spośród działek znajdujących się w błędnie zresztą wyznaczonym obszarze analizowanym, co narusza powyższy przepis. Nie wiadomo także czy informacje zawarte w części tekstowej warunków analizy dotyczą tylko trzech działek uznanych za sąsiednie, czy też wszystkich znajdujących się w obszarze analizowanym. Z treści analizy wynika, że na działkach sąsiednich znajdują się budynki mieszkalne z dobudowanymi garażami oraz dobudowaną częścią gospodarczą, podczas gdy organ ustalił, że planowana zabudowa stanowi kontynuację funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, jednak bez konkretnego uzasadnienia takiego stanowiska, tj wskazania dlaczego i w odniesieniu do jakiej zabudowy planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, o których mowa w art. 61 pkt. 1 ustawy o pzp. Sporządzona analiza została przyjęta przez organ całkowicie bezkrytycznie, co skutkuje błędnym uzasadnieniem zarówno decyzji organu l instancji, jak i decyzji zaskarżonej. Błędne - niezgodne z § 6 rozporządzenia jest określenie w decyzji organu l instancji szerokości elewacji frontowej budynku stanowiącego zamierzenie inwestycyjne. Przepis ten nie dopuszcza ustalenia szerokości elewacji przez użycie określenia "około". Decyzja błędnie określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. § 7 rozporządzenia stanowi, że parametr ten wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, gdy tymczasem decyzja określa go : max. 4-6m, nie wiadomo na jakiej podstawie. Z danych zawartych w analizie nie wynika, aby wysokość ta była wyznaczona w sposób, o którym mowa w § 7 rozporządzenia. Uzasadnienie decyzji organu l instancji nie zawiera oprócz powtórzenia treści przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o pzp i wskazania przepisów odrębnych żadnych ustaleń dotyczących spełnienia warunków dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia, co narusza art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że kontynuacja funkcji (...) jest "oczywista" - nie wiadomo z czego ta oczywistość dla organu wynika, a "wielkość projektowanego obiektu odpowiada uwarunkowaniom architektonicznym dla przeciętnych budynków występujących w zagrodach wiejskich na obszarze tej miejscowości" Jest to ustalenie nie mające żadnego odniesienia w przepisach ustawy o pzp decydujących o możliwości ustalenia warunków dla nowej zabudowy. oraz sposobu określenia jej cech i gabarytów, o których mowa .w rozporządzeniu Nieuprawnione i nie mające oparcia w przepisach prawa jest ocenianie przez organ cech nowej zabudowy w odniesieniu do "przeciętnie istniejącej zabudowy w danej miejscowości". Badanie przesłanek decydujących o wydaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy winno być dokonywane w odniesieniu do obszaru analizowanego. Powyższe upoważnia do uznania, że organy prowadzące postępowanie nie dokonały należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, zgodnie z regułami zawartymi w art. 7 i 77 kpa, co stanowi naruszenie tych przepisów. Nie można bowiem stwierdzić, czy przy prawidłowym przeprowadzeniu analizy decyzja ostateczna byłaby identyczna w treści jak decyzja zaskarżona. Trzeba podkreślić, że wady decyzji pierwszoinstancyjnej nie zostały w ogóle dostrzeżone przez organ drugiej instancji, którego uzasadnienie - oprócz wady wskazanej wyżej, zawiera całkowicie błędne stanowisko, iż niesłuszne są zarzuty odwołania w przedmiocie nieprawidłowego przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej, oraz, że nie ma znaczenia fakt objęcia analizą tylko terenu określonego zasięgiem podkładu geodezyjnego. Z powyższych ustaleń wynika, że zarzuty te zasługiwały na uwzględnienie. Takie stanowisko organu pozwala na przyjęcie, iż organ całkowicie zignorował wskazane wyżej przepisy rozporządzenia. Kontynuując kwestię niegodnego z treścią art. 107 § 3 kpa uzasadnienia, zupełnie niezrozumiałym jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące prawidłowego ustalenia stron postępowania. Świadczy ono o nieprzeprowadzeniu przez organ drugiej instancji-który jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę- samodzielnych ustaleń co do ustalenia stron postępowania, nadto stwierdzenia takiego nie można w żadnym razie uznać za wyjaśnienie zarzutu odwołania dotyczącego tej kwestii. Wniosek o ustalenie warunków budowy powinien odpowiadać regulacji zawartej w art. 52 ustawy o pzp. w szczególności powinien zawierać określenie terenu objętego wnioskiem na mapie, o której mowa w ust. 2 pkt. 1 tego przepisu. Wniosek wszczynający postępowanie warunkowi temu nie odpowiada. Żadna z map załączonych do wniosku (karty zawierające wniosek wraz z załącznikami: 1-19 akt adm.) nie jest mapą, o jakiej mowa w powyższym przepisie. Nadto wniosek został podpisany przez N. W., natomiast organ wydał decyzję na wniosek K. i N. W. K. W. nie była wnioskodawcą w kontrolowanym postępowaniu ani N. W. nie działał jako jej pełnomocnik, gdyż brak jakiejkolwiek wzmianki w tym przedmiocie jak i pełnomocnictwa do działania w imieniu K. W. przez męża. Złożenie przez jednego z małżonków wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości stanowiącej majątek wspólny małżonków, nie oznacza, że drugi z małżonków "automatycznie" może być uznany za wnioskodawcę w takim postępowaniu. Przyjąć więc należy, że skoro K. W. nie była w sprawie wnioskodawcą, mogła być w tym stanie rzeczy jedynie uczestnikiem postępowania. Wada ta jest naruszeniem art. 7 i art. 61 § 1 kpa. Przepis § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stanowi, że wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja przepis ten narusza. Jak wynika z treści decyzji organu l instancji załącznik do decyzji stanowi "mapa sytuacyjno wysokościowa w skali 1:500". Istotnie w aktach sprawy znajduje się wspomniana mapa oznaczona jako załącznik nr 1, jednak nie zawiera ona podpisu osoby wydającej decyzję. Z treści decyzji wynika nadto, że wyniki analizy obszaru cz. opisowa i cz. graficzna "dotyczą inwestora, znajdują się w aktach sprawy". Stwierdzenie takie stoi w sprzeczności z powołanym wyżej § 9 rozporządzenia i przepis ten narusza. Stosownie do § 9 decyzja o ustaleniu warunków zabudowy winna zawierać następujące części składowe: część tekstowa decyzji (ust.1), część graficzna decyzji (ust.1), załącznik do decyzji w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i część graficzną. Znajdujące się w aktach sprawy części analizy są co prawda zaopatrzone adnotacją, iż stanowią załączniki do decyzji, oraz są zaopatrzone pieczęcią, zawierają stosowną adnotację, jednak wbrew powyższemu organ uznał, że załączników do decyzji nie stanowią. Żaden z nich nie został opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ wydający decyzję. Skoro załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralna część, to musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja, czyli powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą na numer i datę decyzji, (por. wyrok NSA z 12.10.2006 r. II OSK 491/06, Lex. nr 289267, wyrok NSA z 21.06.1999 r. IV SA 1757/98, lex nr 47867). Taki sam wymóg dotyczy zatem części tekstowej wyników analizy. Za całkowicie błędne zatem w świetle powyższego przepisu uznać należy stanowisko organu, iż wyniki analizy "dotyczą inwestora". Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancjo została doręczona stronom jako niekompletna, zatem doręczenia takiego nie można uznać za skuteczne. Tylko skarżący, oraz uczestniczka R. G. na swoje wyraźne zadanie otrzymali powyższe załączniki-jednak dotknięte wadą, o której mowa wyżej. Także nad tym uchybieniem organ drugiej instancji przeszedł do porządku. Za skuteczne doręczenie stronom postępowania decyzji można uznać jedynie doręczenie jej wraz z załącznikami wszystkim stronom postępowania, jeżeli załączniki stanowią integralną jej część. Nie znajdują natomiast uzasadnienia zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organy przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz brak ustaleń dotyczących wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo przeciwpożarowe oraz warunki higieniczno-sanitarne sąsiednich nieruchomości. Kwestie te, to znaczy zgodność projektowanego zamierzenia z przepisami techniczno-budowlanymi są badane i rozstrzygane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie zaś w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W tym względzie należy podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, które miały obowiązek rozstrzygnąć sprawę wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla budynku garażowo-gospodarczego, nie zaś budynku usługowego. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organy nie są więc także właściwe do rozpatrywania zarzutów dotyczących konkretnego sytuowania budynku, odległości od granic z działkami sąsiednimi, szczegółowych gabarytów projektowanego budynku, ani zgodności inwestycji z przepisami sanitarnymi czy przeciwpożarowymi. Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem wyczerpane zostały przesłanki do uwzględnienia skargi, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) ustawy ppsa. Dlatego też w oparciu o powyższy przepis orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy ppsa.