II SA/Sz 848/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia (...( na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) uznał wniesiony zarzut dotyczący postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego (...( za nieuzasadniony. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne w sprawie opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania zostało wszczęte na wniosek wierzyciela - Prezydenta Miasta S. w stosunku do R.B. na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia (...(, doręczonego zobowiązanemu w dniu 23 stycznia 2007r. Pismem z dnia 26 stycznia 2006 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując na naruszenie art. 33 pkt 1, 7 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz brak decyzji kończącej sprawę. Organ odniósł się do zarzutu braku upomnienia i wskazał, że upomnienie nr (...( z dnia (...( dotyczące nieuiszczonej przez R.B. opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu marki (...( nr rej. (...(, zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 22 grudnia 2005r. Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej, organ podniósł, że R.B. po doręczeniu upomnienia mógł ustalić i wskazać osobę korzystającą z pojazdu w czasie i miejscu za który nie uiszczono opłaty za parkowanie. Prezydent Miasta S. ustosunkował się również do zarzutu nie wydania decyzji administracyjnej w sprawie. Powołując się na art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazał, że korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione od wniesienia opłat drogowych i obowiązek ten wynikający z przepisów prawa nie wymaga wydania indywidualnej decyzji administracyjnej. Organ podniósł nadto, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych miasta S. oraz sposób pobierania tych opłat został uregulowany w § 1 ust. 4 pkt 1 i 2 uchwały Nr XXIX/576/04 Rady Miasta S. z dnia 22 listopada 2004 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. i sposobu ich pobierania. Z powołanego przepisu wynika, iż opłata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. W tej sprawie wierzyciel prawidłowo naliczył opłaty w wysokości 20 zł do dnia 28 grudnia 2004 r. na podstawie uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz po 50 zł według zasad określonych w uchwale Nr XXIX/576/2004 z dnia 22 listopada 2004 r. Na powyższe postanowienie R.B. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. domagając się uchylenia tytułu wykonawczego Nr (...( z dnia (...( i umorzenia postępowania w zakresie objętym tym tytułem. Wniósł nadto o zmuszenie wierzyciela do wskazania podstawy prawnej egzekwowanej należności, wydanie postanowienia sygnalizacyjnego z powodu istotnych uchybień w postępowaniu, uzyskanie wyjaśnień z jakiego powodu wierzyciel skumulował tak dużą ilość opłat oraz ustalenie osoby, której doręczono postanowienia z dnia (...(. Zobowiązany podał również, że nigdy nie parkował we wskazanych w upomnieniu miejscach oraz to, że wskazał krąg osób, które mogły korzystać ze wszystkich pojazdów należących do skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia (...( utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia (...(. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podało, że w przypadku zgłoszenia w ustawowym terminie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanej art. 33 pkt 1-7,9 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny stosownie do art. 34 § 1 tej ustawy wydaje postanowienie dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela podjętego w formie postanowienia, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Powołane przepisy enumeratywnie wymieniają, jakie okoliczności mogą stanowić podstawę zarzutu, a katalog ten jest wyczerpujący i zamknięty. Ponad wszelką wątpliwość, w ocenie Kolegium, mają w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1,2,3,4 i 5 oraz art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, uchwała Nr XIII/269/03 Rady Miasta S. z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania oraz uchwała Nr XXIX/576/04 Rady Miasta S. z dnia 22 listopada 2004 r. zmieniająca powołaną wyżej uchwałę. Zgodnie z § 7 ust. 1 tej uchwały opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania przez: 1/ wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia , godziny i minuty ( z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju; 2/ wykupienie abonamentu, 3/ wniesienie opłaty zryczałtowanej. W myśl § 11 ust. 1 uchwały, opłata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Strefy Płatnego Parkowania wniesiona w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a zatem dla potwierdzenia faktu obecności pojazdu na terenie Strefy Płatnego Parkowania bez ważnego biletu nie jest wymagane zachowanie formy szczególnej tj. wydanie orzeczenia w postaci decyzji i jej doręczenia, gdyż obowiązek zapłaty wynika wprost z przepisów prawnych aktualnie obowiązujących. Na podkreślenie, zdaniem organu, zasługuje okoliczność, iż fakt obecności samochodu marki (...( nr rej (...( należącego do skarżącego został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez wielu pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w Strefie Płatnego Parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Nie jest zatem możliwe, aby uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że inspektor SPP wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju wypisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo, że tego dnia i o tej godzinie w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź wystawił takie wezwanie widząc prawidłowo wypełniony blankiet opłaty za postój. Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego, iż nie otrzymał upomnienia dotyczącego tytuł wykonawczego Nr (...(, organ stwierdził zarzut ten za nieuzasadniony albowiem z akt sprawy wynika, że upomnienie zostało zobowiązanemu skutecznie doręczone. Kolegium wskazało przy tym, że zgodnie z art. 43 Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe w drzwiach mieszkania. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że R.B. nie mógł w postępowaniu zażaleniowym skutecznie składać nowego zarzutu odnoszącego się do błędu co do osoby zobowiązanej, albowiem termin wnoszenia zarzutów, który ma charakter zawity, został określony w art. 27 § 1pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uchybienie temu terminowi skutkuje negatywnymi skutkami dla zobowiązanego w sferze obrony jego praw w postępowaniu egzekucyjnym, co jednak nie przesądza o braku innych środków obrony, np. zobowiązany ma możliwość żądania umorzenia postępowania na podstawie art. 54 § 4 powołanej ustawy. Skoro zarzut błędu co do osoby zobowiązanej był spóźniony, to organ nie mógł tego zarzutu skutecznie rozpoznać. R.B. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...( do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając temu postanowieniu: - obrazę przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa poprzez ich niezastosowanie, - obrazę art. 10 Kpa poprzez nie zapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu, pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - obrazę art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędną interpretacje tego przepisu polegającą na uznaniu, że korzystającym z dróg publicznych jest wyłącznie właściciel samochodu osobowego, pomijając w tej interpretacji dalszych korzystających, np. na podstawie umowy użyczenia. W uzasadnieniu skargi R.B. podniósł, że wierzyciel nie przeprowadził żadnych czynności celem ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzestając na wydaniu tytułu wykonawczego przeciwko skarżącemu tylko z tego powodu, że jest właścicielem pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a). nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności Sąd zbadał zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych i w tym zakresie żadnych uchybień nie stwierdził. R.B., stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym skarżącemu tytule wykonawczym, wniósł zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego twierdząc, że zobowiązanie nie istnieje, albowiem należący do niego samochód marki (...( nr rej (...( nigdy nie stał w strefie płatnego parkowania. Zarzut ten trafnie został zakwalifikowany jako zarzut nie istnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), którego dotyczy tytuł wykonawczy. Wierzyciel egzekwowanego obowiązku, zarzut ten rozpatrzył w trybie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydając w sprawie zarzutów przewidziane w tym przepisie postanowienie. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie ostateczne, wydane po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, prawa nie narusza. Zarzut skargi, kwestionujący legalność procedury nakładania opłat za postój, który w istocie nie miał miejsca w strefie płatnego parkowania oraz egzekwowanie tego obowiązku jest chybiony. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115): "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". W myśl art. 13b ust. 1 wymienionej ustawy "opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, "za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową" (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Uchwałą Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz.Woj.Zach. Nr 113, poz.1932 z 2004r. Nr 99, poz. 2168), Rada Miasta S. wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/2004 z dnia 22 listopada 2004 r. wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP – źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta S. Przepis ten stanowi bowiem, że: "źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego". Przepisy omawianej uchwały Rady Miasta S., jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie S., dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma stwierdzenie, iż obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (podobnie: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r. sygn. akt FSK 2580/04, wyrok WSA w S. z dnia 26 lipca 2006r. sygn. II SA/Sz 534/06 nie publikowane). W ocenie Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania poglądu, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych nie jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Okoliczność, że przepis wprowadzający tę opłatę jest usytuowany dopiero w art. 13f ustawy o drogach publicznych, nie zmienia faktu, że odnosi się do opłaty, o której mowa w art. 13 ust.1 pkt 1. Opłata dodatkowa funkcjonalnie związana jest z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Zdaniem Sądu, nie powinno też budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża – co do zasady – właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta S., "opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł". Bezsporne jest zatem, że za każdy – stwierdzony przez upoważnionego inspektora Strefy Płatnego Parkowania w S. - nieopłacony postój właściciel pojazdu obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tą uiścił. W świetle stwierdzenia, iż według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest stwierdzenie, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nie uiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie" (którego nie należy utożsamiać z upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) dokumentuje jedynie fakt nie uiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty (co jednocześnie implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej) – lecz nie nakłada tego obowiązku. Zwyczajowe umieszczanie takiej informacji za wycieraczką pojazdu nie gwarantuje rzeczywiście absolutnej pewności, iż korzystający z pojazdu ją otrzyma, jednak żaden przepis prawa nie nakazuje doręczania takiej informacji "za potwierdzeniem odbioru", a zdaniem Sądu, brak takiego właśnie trybu doręczania informacji ("zawiadomienia o nieopłaconym postoju") nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym prawa do obrony (do procesu, do sądu). Właściciel pojazdu ma zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw między innymi właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym takie postępowanie wszczyna się dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. W razie zatem nie stwierdzenia za wycieraczką pojazdu wskazanego wyżej zawiadomienia - mimo nie uiszczenia opłaty za postój - właściciel pojazdu ma więc dodatkową możliwość – po otrzymaniu upomnienia - uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - podlega kontroli organu II instancji, a następnie sądu administracyjnego. Organy obu instancji, w swych orzeczeniach nie dokonały szerszej oceny sporządzonych przez inspektorów SPP zawiadomień o nieuiszczonej opłacie za postój pojazdu. Stanowi to naruszenie prawa procesowego, w zakresie sporządzenia uzasadnienia postanowienia, zdaniem Sądu nie mające jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy jednakże stwierdzić, że znajdujący się w aktach administracyjnych dowód ze 193 kopii takich zawiadomień z okresu od 5 stycznia 2004 r. do 27 października 2005 r., sporządzonych przez różnych – jak wynika to z odmiennych numerów służbowych i podpisów inspektorów SPP, pozwala na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej. W toku prowadzonego postępowania w przedmiocie zarzutu strona nie podniosła argumentów kwestionujących uprawnienia inspektorów SPP lub podważających wiarygodność wystawionych przez nich zawiadomień, albowiem za takie nie można uznać wyrażonej w zarzutach czy zażaleniu na postanowienie organu I instancji dezaprobaty dłużnika odnoszącej się do obowiązku ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania. Posiadając takie – jak wyżej opisane – dowody, organ I instancji (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 Kpa), miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nie uiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej, wobec czego żądanie zapłaty kwoty (...(, z tytułu 193 nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie miał możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, zarzut ten należy uznać za niezasadny. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt IIOSK 831/05, ONSA 6 z 2006 r. poz. 157, zgodnie którym zarzut zgłoszenia naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W ocenie Sądu, teza powołanego wyżej wyroku ma odpowiednie zastosowanie również w sytuacji opisanej przez R.B. w skardze. Zarzut naruszenia art. 10 Kpa pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Mając wszystko powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.