I SA/Bd 801/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "B." Sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2006r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Przedsiębiorstwa "B." Sp. z o.o. we W. kwotę [...] ([...] złotych) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 801/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] nr [...] określającą Przedsiębiorstwu B. Sp. z o.o. we W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2006r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące. W dniu [...] spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym we W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2006 r. wraz z korektami deklaracji VAT -7 za te miesiące, w których zwiększyła wartość dostaw towarów i świadczenia usług opodatkowanych stawką w wysokości 7% i kwotę podatku należnego, natomiast zmniejszyła wartość dostaw towarów i świadczenia usług opodatkowanych stawką w wysokości 22% oraz kwotę podatku należnego . Przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2006 r. wykazała, iż złożone przez spółkę korekty deklaracji VAT -7 spowodowane były zastosowaniem obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 7% z tytułu zaliczek wpłacanych przez nabywców na poczet ceny miejsc parkingowych znajdujących się w podziemiu budynku położonego we W. przy ul. K.i C. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. decyzją z dnia [...] określił stronie wysokość zobowiązań podatkowych za miesiące od września do listopada 2006 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązania podatkowe na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty za te miesiące Po przeanalizowaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej uznał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. za zgodną z obowiązującymi przepisami i decyzją z dnia [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, na art. 146 ustawy o podatku od towarów i usług oraz, posiłkowo, przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, preferencyjna stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie do dostawy (sprzedaży) lokali mieszkalnych, nie zaś do pomieszczeń do nich przynależnych, takich jak miejsca postojowe. Zatem dostawa przez spółkę miejsc postojowych podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %. Organ II instancji zauważył jednocześnie, iż spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, iż nie wniosła zarzutów w przedmiocie zaniżenia podatku należnego o kwotę 899,31 zł w deklaracji VAT-7 i jej korektach za miesiąc wrzesień 2006r. Wskazano na art. 19 ust. 11 cyt. wyżej ustawy o podatku VAT stwierdzono, że spółka dokonując w miesiącu listopadzie 2006r. rozliczenia zaliczki na poczet zakupu lokalu mieszkalnego w wysokości 13.746,60 zł (wartość netto 12.847,29 zł, podatek VAT 899,31 zł), wpłaconej przez nabywcę w dniu [...], zaniżyła o kwotę 889,31 zł wartość podatku należnego za wrzesień 2006 r. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. pismem z dnia [...] strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez błędną jego wykładnię, oraz naruszenie przepisów prawa procesowego , tj. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez błędne ustalenie i zastosowanie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż nie dokonała oddzielnej sprzedaży (dostawy) miejsca postojowego lecz dostawy lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. Fakt ten, zdaniem skarżącej, organy podatkowe potwierdziły i zaakceptowały. W ocenie spółki stosownie do przepisu art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. Istotą sporu zdaniem skarżącej spółki, jest rozstrzygnięcie, czy sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, w tym prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego (służącego wyłącznie do użytku właściciela konkretnego lokalu), stanowi jedną czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, czy też powyższą sprzedaż należy rozpatrywać dla potrzeb rozliczenia tego podatku jako poszczególne, odrębne od siebie czynności. Powołując się na regulacje zawarte w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w tym pojęć lokalu mieszkalnego, pomocniczego i przynależnego, spółka wyłączyła możliwość podziału nieruchomości wspólnej dla celów podatku od towarów i usług. Nie dochodzi bowiem w ocenie strony do nabycia samego miejsca postojowego wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej, a jedynie do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z tegoż miejsca, które jest ściśle związane z prawem własności lokalu. Dla poparcia tej tezy swoją strona skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt I FSK 103/05, w którym Sąd stwierdził, iż nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko po to, aby na gruncie prawa podatkowego można było stosować różne stawki podatku, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Stanowisko NSA podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 09 listopada 2005 r. sygn.akt. III SAlWa 2516105 wskazując, iż w takim przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego ze względu na fakt, iż nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Powyższe w ocenie strony wskazuje, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, służącego wyłącznie do użytku właściciela lokalu, stanowi jedną czynność opodatkowaną 7 % stawką podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie , podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór wynika z odmiennej wykładni art. 146 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz w konsekwencji różnych wniosków co do zastosowania tego przepisu. Zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2) lit. b) cyt. ustawy, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. Pojęcie obiektów budownictwa mieszkaniowego zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12) ustawy. Przez takie obiekty rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania i niektóre budynki zbiorowego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w sposób wskazany w tym przepisie (111 - budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 - budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 - budynki zbiorowego zamieszkania - wyłącznie budynki kościołów i związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej). Skarżący uważał, że sprzedając prawo do miejsc postojowych mógł skorzystać z zapisów art.146 i zastosować preferencyjną stawkę 7%. Wskazał, że chodzi o sprzedaż lokalu mieszkalnego oraz prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, służącego wyłącznie do użytku właściciela lokalu. Organ nie podważył tego stanu faktycznego. W § 15 lit.b jedynego aktu notarialnego jaki znalazł się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że każdoczesny właściciel lokalu mieszkalnego korzystać będzie z oznaczonego (tego samego) miejsca parkingowego. Rzecz dotyczy budynku wielomieszkaniowego. Zatem chodzi o sprzedaż prawa do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych w większym pomieszczeniu lub na placu parkingowym, a nie odrębnych lokali – garaży, i powiązanie tego ściśle z prawem własności sprzedawanych lokali mieszkalnych. Brakuje przepisów prawa, które dałyby podstawę do twierdzenia, że w takim wypadku sytuacja obejmuje dostawę lokalu użytkowego, także - odrębnego towaru. Skarżący zasadnie przywołuje tezę sformułowaną w orzecznictwie, iż nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko po to, aby na gruncie prawa podatkowego można było stosować różne stawki podatku, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Skutki jakie wywołała przedstawiona umowa nie wskazują na to, by jak twierdzi organ, rzecz polegała jedynie na sposobie zawierania przez spółkę umów cywilnoprawnych i dostawy mieszkań łącznie z miejscem postojowym. Nie znajduje potwierdzenia w przedstawionym stanie faktycznym teza organu, że w zakresie skutków podatkowych miejsce parkingowe powinno być traktowane jako towar - w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ma też odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy zdanie organu II instancji, iż ustawodawca definiując pojęcie lokalu mieszkalnego czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy nim i pojęciem pomieszczenia pomocniczego, i to, że miejsca postojowe znajdujące się w budynku mieszkalnym są lokalami użytkowymi, bowiem służą wyłącznie do przechowywania pojazdów mechanicznych. To, że miejsca postojowe w sprawie miały charakter użytkowy nie wystarczy do odmowy prawa do przyjęcia stawki 7%, a fakt, że mogły być przedmiotem samodzielnego obrotu, nie zostało wykazane. W takim wypadku odmowa prawa do rozliczenia całej tej czynności według stawki określonej w art. 146 ust. 1 pkt 2) lit. b) cyt. ustawy podatkowej, narusza go poprzez niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy i stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), decyzję należało uchylić. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wskazaną przez Sąd wykładnię przy rozstrzyganiu sprawy. Mając na względzie powyższe oraz art. 152 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 cyt. Prawa. T. Liwacz L. Kleczkowski M. Łent