VII SA/Wa 1844/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru realizacji nośników reklamowych skargę oddala W dniu 5 grudnia 2006 r. Firma [...] S.A. zgłosiła zamiar instalacji dwóch urządzeń reklamowych na terenie działek nr Ew. [...] i [...] przy al. [...] we wsi R. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia wskazując, iż wykonanie zamierzonej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a sama inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych po wschodniej stronie Al. [...]. Odwołanie od decyzji wniósł inwestor podnosząc, iż decyzja wnosząca sprzeciw zastała doręczona po upływie 30 dni od daty złożenia zgłoszenia, ponadto na dokonanie inwestycji w ocenie skarżącej nie jest wymagane pozwolenie na budowę lecz zgłoszenie. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 ust.1 k.p.a oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. w ocenie organu decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wysokość inwestycji oraz powierzchnia tablicy reklamowej stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto przedmiotowa budowa wymaga pozwolenia na budowę. Urządzenie reklamowe jest na fundamencie nieprzestawnym znajdującym się poniżej powierzchni gruntu trwale z tym gruntem związanym. zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. ( sygn. akt II OSK 1509/06) wszystkie budowle wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej jako Prawa budowlanego, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę. Zarzut niezachowania 30 dniowego terminu do doręczenia sprzeciwu jest bezzasadny, gdyż zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest zgłoszeniem i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa Budowlanego dla tej inwestycji. W skardze na decyzję zarzucono jej naruszenie art. 30 ust 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dniowego terminu od daty zgłoszenia. Naruszenie art. 30 ust 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Naruszenie art. 7, 77, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez uznanie, ze w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z instalacją reklamową. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując wykładni przepisu art. 30 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 ustawy Prawo budowlane, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu Podkreślenia wymaga to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego. Termin ten jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Termin ten jest dla organu aby wniósł sprzeciw. Nie jest to termin dla strony ani dla doręczyciela. Wniesienie sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu jak i działania, np. poczty polskiej oraz stron, które również mogą również wpływać na losy pisma. "Nie można więc podzielić stanowiska strony skarżącej, że "wniesienie sprzeciwu" stanowi data doręczenia decyzji stronie, takiego wymogu bowiem omawiany przepis na organ nie nakłada. Gdyby przyjąć, że termin upływa z chwilą doręczenia stronie decyzji w której zgłoszono sprzeciw, mogłoby dojść do sytuacji, że organ miałby zaledwie kilka dni do wydania takiej decyzji np. w przypadku doręczenia zastępczego, czy też w przypadku konieczności awizowania przesyłki.(..) Przyjmuje się, że termin ten strona zachowuje, gdy w określonym ustawą czasie nada przesyłkę w urzędzie pocztowym. Dlatego też z przyczyn wyżej przedstawionych dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa W myśl art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował termin 30-dniowy do "wniesienia sprzeciwu" z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30-dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych." ( Porównaj wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn akt II OSK 79/2006) W niniejszej sprawie decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] grudnia 2006 r. a wysłany w dniu 21 grudnia 2006 r. Zatem sprzeciw wniesiony został w terminie. Wniesienie sprzeciwu było zasadne. Zgodnie z art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego -właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Na ternie zgłoszonej inwestycji, tj. terenie położonym we wsi R. po wschodniej stronie Al. [...] – obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy R., który wszedł w życie w dniu 21 lutego 2006 r. W paragrafie 26 pkt 6 plan określa zasady rozmieszczenia reklam na wolno stojących nośnikach reklamowych, gdzie maksymalnie wysokość nośnika nie może przekraczać 4 m. liczonej od istniejącego terenu, a powierzchnia tablicy reklamowej 10 m kwadratowych. Zgodnie z przedstawionym projektem przez inwestora wysokość planowanej inwestycji to około 8 m. a powierzchnia tablicy reklamowej to 32 m kwadratowe, co stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zasadnie organ zgłosił sprzeciw od zamiaru wybudowania ww. nośnika. Należy jednocześnie niezgodzić się z argumentacją organu, iż przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia. Wskazać należy, iż Prawo budowlane wprowadziło zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym; - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.05.05r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę zgodzić się należy z poglądem, iż montaż urządzenia reklamowego w niniejszej sprawie nie wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Uchybienie to jednakże nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem skargę należało oddalić.