I SA/Ke 572/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r. spraw ze skarg spółki A. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]: nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2002r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2002r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2002r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2002r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2002r. oddala skargi. Decyzjami z dnia [...] . nr:[...] , [...],[...],[...]oraz [...]Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]odpowiednio o numerach[...],[...],[...],[...]oraz [...] określające Spółce A. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym: - za czerwiec 2002r. w kwocie [...] zł, - za lipiec 2002r. w kwocie [...] zł, - za sierpień 2002r. w kwocie [...] zł, - za wrzesień 2002r. w kwocie [...] zł, - za październik 2002r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Spółka A. została poddana kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za rok 2002. W kontrolowanym okresie przedmiotem działalności spółki była sprzedaż detaliczna etyliny, oleju napędowego, gazu propan-butan, olejów, smarów oraz akcesoriów samochodowych. W zakresie podatku akcyzowego zweryfikowano sprzedaż w okresie całego 2002r. gazu propan – butan stanowiącego paliwo silnikowe, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości. Badając natomiast sprzedaż paliw silnikowych: benzyny uniwersalnej, benzyny bezołowiowej oraz oleju napędowego ustalono, że w czerwcu, lipcu i sierpniu 2002r. Spółka A. udokumentowała zakup paliw płynnych w łącznych ilościach: - 42.162 litry oleju napędowego, - 27.759 litrów benzyny Pb-95, - 45.787 litrów benzyny U-95, fakturami wystawionymi przez Przedsiębiorstwo B. z czego sprzedała: - w czerwcu 1.621,7 l. benzyny U-95, -w lipcu 13.151,60 l. benzyny U-95, 12.933,33 l. benzyny Pb-95 oraz 23.086,31 l. oleju napędowego, - w sierpniu 13.844,00 l. benzyny U-95, 11.325,67 l. benzyny Pb-95 oraz 13.075,68 l. oleju napędowego, - we wrześniu 10.570,07 l. benzyny U-95, 3.500,00 l. benzyny Pb-95 oraz 6.000,00 l. oleju napędowego, - w październiku 6.599,63 l. benzyny U-95. od której to ilości nie zapłacono należnego podatku akcyzowego. Ponadto organ wskazał, że z protokołu z kontroli przeprowadzonej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2002r. wynika, że Spółka A. dokonywała sprzedaży gazu propan – butan jako paliwa silnikowego do pojazdów samochodowych i od tej sprzedaży zadeklarowała i odprowadziła podatek akcyzowy w łącznej kwocie [...] zł. Deklaracje AKC-2 wraz załącznikami AKC-2/D składała II Urzędzie Skarbowym. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono również, że w ww. firmie nie występował faktyczny zakup towaru, jak również faktyczna sprzedaż towarów i usług, czyli nie występowały czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym, oraz że M.K. zgłaszając działalność ww. przedsiębiorstwa opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, nie zarejestrował się jako podatnik w podatku akcyzowym. Dodatkowo przeprowadzone czynności kontrolne ustaliły, iż firma M.K. w okresie od jej zarejestrowania do dnia likwidacji była firmą fikcyjną. W związku z powyższym spółka A. jest pierwszym ujawnionym uczestnikiem obrotu ww. paliwami. Z chwilą sprzedaży ww. paliw i olejów u podatnika powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Dalej organ wyjaśnił, że dokumenty wystawiane przez tę firmę nie odzwierciedlały realnych transakcji, a jedynie miały zalegalizować paliwo niewiadomego pochodzenia. Ten stan rzeczy potwierdzają zeznania osób działających w imieniu firmy B. , jak również ustalenia dokonane przez inne organy kontrolne, których ustalenia zostały włączone do materiału kontrolnego dotyczącego firmy A. . Powyższe okoliczności, zdaniem organu, wskazują, że paliwo dostarczane do strony nie pochodzi z firmy B.. Ponieważ organ podatkowy pomimo dołożenia staranności nie znalazł faktycznego dostawcy paliwa, nie znalazł tym samym dowodu, że podatek akcyzowy został zapłacony. Organ zaznaczył przy tym że, podatnik uczestniczący w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie przedstawił dowodów, które mogłyby wyjaśnić pochodzenie paliwa, ani nie podjął współpracy, która mogłaby doprowadzić do ustalenia faktycznego dostawcy kwestionowanego paliwa. Bez tej współpracy organ nie dysponował odpowiednimi informacjami, które umożliwiłyby dokonanie takich ustaleń, które pozwoliłyby na zbadanie, czy podatek akcyzowy został zapłacony przez faktycznych dostawców paliwa. Tym samym podatnik zwolnił organ podatkowy od przeprowadzenia takiego postępowania. Organ podatkowy nie może bowiem być obciążony obowiązkiem prowadzenia dowodów na takie okoliczności, które są znane tylko podatnikowi, a który ich nie ujawnia organowi. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że strona złożyła wniosek o włączenie do prowadzonego postępowania akt postępowania prokuratorskiego o sygn. VI DS 1/03/S prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach. W związku z tym organ zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w Katowicach o przekazanie wnioskowanych przez stronę informacji. Prokurator, odpowiadając na skierowane w tej sprawie pismo, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w śledztwie nr VI DS. 1/03/S stwierdził, że firma B. nie dostarczyła żadnemu kontrahentowi paliwa a wystawione przez firmę B. faktury sprzedaży paliwa są fikcyjne. W ocenie organu trafny jest zatem wniosek, że sprzedane paliwa, którego źródło nabycia mają potwierdzać faktury firmy B, pochodzą z nielegalnego źródła. Powołując się na treść rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego organ wyjaśnił, że w sprawie nie będzie miało zastosowanie zwolnienie z podatku akcyzowego, gdyż zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 4 zwolnienie to nie dotyczy przypadków, gdy sprzedającymi są podmioty sprzedające wyroby akcyzowe podlegające opodatkowaniu tym podatkiem, od których nie zapłacono podatku akcyzowego. W związku z tym, że Spółka A. jest pierwszym ujawnionym uczestnikiem obrotu ww. paliwami, z chwilą sprzedaży ww. paliw i olejów u podatnika powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Ustaleniom, że podatek akcyzowy od spornego paliwa nie został uiszczony, zaprzeczyć mogła jedynie strona wskazując faktyczne źródło pochodzenia paliwa i przedkładając dowody dotyczące zapłaty przez jej kontrahentów podatku akcyzowego. Dowodów takich strona nie przedstawiła zarówno w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego jak i w trakcie postępowania odwoławczego. Na decyzje Dyrektora Izby Celnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka A w P. . Decyzjom zarzuciła naruszenie : - art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego strona została bezpodstawnie obciążona kwotą podatku akcyzowego niezapłaconego w poprzednich fazach obrotu; - art. 122 w zw. z art. 187 §1 i 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę określoną w tych przepisach, w tym w szczególności błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przez organ wniosku dowodowego, który w sposób zdecydowany zmieniał ustalony przez organ stan faktyczny przedmiotowej sprawy - co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - art. 124 w zw. z art. 210 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia złożonego przez stronę wniosku dowodowego - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 120 w zw. z art. 210 §1 i art. 210 §4 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o bezpodstawne postępowanie organu podatkowego w zakresie prowadzonej procedury dowodowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W związku z zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skarg Spółka zarzuciła, że prowadzący postępowanie organ celny, mimo, że dysponował obiektywną wiedzą o źródle pochodzenia paliwa nabywanego i sprzedawanego przez A. , nie podjął wystarczających działań, potwierdzających tę okoliczność stosownymi dokumentami. W związku z tym Spółka wystąpiła z wnioskiem o włączenie do akt sprawy dokumentów zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach w sprawie o sygn. VI DS. 1/03/S. W dokumentach tych wskazany był podmiot - firma C. w S., który dokonywał faktycznej sprzedaży mieszanych przez siebie paliw. Ponadto z dokumentacji prokuratorskiej wynikało, że paliwo to było odbierane przez szereg firm z całego kraju a dokumentowane było fakturami wystawianymi przez firmę. B.. Z dokumentów tych wynikało także, że firma A. była nabywcą paliwa, które było dopuszczane do obrotu przez firmę C. . Zdaniem strony, organ prowadzący postępowanie rozpatrując i realizując wniosek dowodowy ograniczył się jedynie do pytania dotyczącego firmy A. Konieczne było natomiast ustalenie podmiotu, który faktycznie dokonał wprowadzenia na rynek paliwa, od którego nie została zapłacona akcyza. W związku z takim postępowaniem organu, Spółka zwróciła się z kolejnym wnioskiem dowodowym, który obejmował przesłuchania M.T. w ramach postępowania prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w sprawie o nr[...]. Z przesłuchań tych wynika, że nie jest prawdą, jakoby A. w ogóle nie nabywał i nie sprzedawał paliwa oraz że paliwo, które dokumentowane było fakturami wystawionymi przez A. , pochodziło z firmy. C. Okoliczności objęte zakresem wniosku dotyczyły rzeczywistej sprzedaży paliwa przez firmę A. za pośrednictwem filii mieszczącej się we W. oraz zasad dokumentowania takich transakcji. Z dokumentów objętych wnioskiem wynika, że firmy nabywające paliwo poprzez filię we W. (m .in. firma A.), w rzeczywistości to paliwo nabywały od firmy B., która poprzez tę placówkę prowadziła rzeczywistą sprzedaż paliwa potwierdzoną fakturami dokumentującymi rzeczywisty obraz operacji nią dokumentowanych. Wskazany tam jest wzór faktur, które faktycznie dokumentowały obrót paliwem sprzedawanym przez B., i które tym samym nie były fakturami fikcyjnymi. Ponadto wskazany jest tam podmiot – C., który jako pierwszy dokonywał sprzedaży paliwa bez zapłaconej akcyzy. Wnioskiem dowodowym objęte były także przesłuchania pełnomocnika firmy B. – A.R., całkowicie odmienne od tych, które organ włączył z innych postępowań do przedmiotowej sprawy. Zeznania te także zaprzeczały twierdzeniu o braku jakiejkolwiek sprzedaży i braku jakichkolwiek zakupów paliw przez B. Wynika z nich niezbicie, że B. prowadziła faktyczną sprzedaż paliw chociażby za pośrednictwem swojej placówki w P.. Skarżąca wyjaśniła, że przedmiot wniosku dowodowego nie był wcześniej jej znany, gdyż przedmiotowe przesłuchania odbyły się w sierpniu 2007r. i prowadzone były przez Urząd Kontroli Skarbowej. Strona zarzuciła, że organ celny w ogóle nie ustosunkował się do tego wniosku, także w decyzji oraz jej uzasadnieniu brak jest jakiejkolwiek wzmianki na jego temat. Naruszył w ten sposób art. 124 w zw. z art. 210 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższymi argumentami Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organów, że strona nie podjęła współpracy, która mogłaby doprowadzić do ustalenia faktycznego dostawcy kwestionowanego paliwa. Wnioskowała ona bowiem o udowodnienie faktów, na które się powołuje. Twierdzenie organu, jakoby brak współpracy strony w czynnościach dowodowych skutkował zwolnieniem organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, stanowi – zdaniem skarżącej - naruszenie wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasady legalizmu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego Spółka podniosła, że nieprawidłowo ustalony stan faktyczny był bezpośrednią przyczyną nieprawidłowego zastosowania ww. przepisów prawa i tym samym bezpodstawnego obciążenia strony kwotą podatku akcyzowego. Gdyby bowiem organ w pełni zrealizował zasadę prawdy obiektywnej, tj. ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny, a także rozpatrzył zgodnie z żądaniem strony wnioski dowodowe, które w sposób pełny odzwierciedlały rzeczywisty obraz operacji gospodarczych, taka decyzja nie mogłaby zostać wydana. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie. Odnosząc się do okoliczności nieuwzględnienia wniosku dowodowego z dnia 6 sierpnia 2007r. organ wyjaśnił, że wniosek ten nie doprowadził do ustalenia faktycznego dostawcy paliwa, o czym poinformował stronę pismem z dnia 6 września 2007 r. W piśmie Prokuratury Okręgowej w Katowicach w sposób jednoznaczny bowiem znalazły potwierdzenie ustalenia dokonane przez kontrolujących na podstawie dowodów z przesłuchania świadków: A.R. i D.G.Z. przeprowadzonych w dniu 23 maja 2006 r. jak również z protokołów przesłuchań świadków A.R. , D.G.Z. i M.K. , które zostały włączone do tego postępowania zarówno z postępowania karnego jak też z innych postępowań podatkowych. Organ wskazał, że wniesiony przez stronę w dniu 19 września 2007 r. kolejny wniosek dowodowy, wpłynął do Izby Celnej w dniu 27 września 2007r., a więc po wydaniu decyzji będącej przedmiotem skargi. Zatem nie mógł być rozpatrzony w zakończonym już postępowaniu odwoławczym. Mimo zakończenia postępowania odwoławczego Izba Celna wystąpiła do Urzędu Kontroli Skarbowej o przekazanie objętych wnioskiem dowodowym protokołów przesłuchania M.T. z dnia 28 sierpnia 2007 r. i A.R. z dnia 27 sierpnia 2007 r. Nadesłane dokumenty jednoznacznie wskazały, że o istnieniu tych protokołów przesłuchań pełnomocnik strony wiedział już w dacie ich powstania, bowiem w tych przesłuchaniach uczestniczył. Nic nie stało na przeszkodzie wnioskowania o włączenie tych protokołów do postępowania odwoławczego bezpośrednio po ich powstaniu. Pominięte dowody nie wskazują jednakże, by podatek od sprzedawanego paliwa został uiszczony na wcześniejszym szczeblu obrotu towarowego. Wskazują one jedynie prawdopodobne miejsce, w którym paliwo zostało wytworzone. Organ przywołał zeznania osób działających w imieniu firmy B. – A.R. i M.T.. Pierwszy z świadków zeznał, że firma B. zajmowała się drukowaniem faktur, które dotyczyły oleju napędowego i paliwa, natomiast sprzedaży paliwa w tej firmie nie było. Drugi świadek zeznał natomiast, że sprzedawane przez B. filia we W. paliwo było zakupywane w firmie C. w S. i dostarczane odbiorcom firmy B.. Organ wskazał, że wobec sprzeczności wynikających z powyższych zeznań oraz jednoznaczności stwierdzenia Prokuratury Okręgowej w Katowicach nie można uznać, że skarżący nie był zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego od sprzedawanego paliwa, jako towaru pochodzącego z nieznanego źródła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżone decyzje prawa nie naruszają. Istotą sporu między stronami jest, czy skarżąca Spółka jako sprzedawca objętych spornymi fakturami paliw, jest obowiązana do uiszczenia podatku akcyzowego. Na wstępie tych rozważań podkreślić należy, że podatek akcyzowy jest cenotwórczym podatkiem państwowym. Jego cechą charakterystyczną jest jednofazowość oznaczająca możliwość jednokrotnego opodatkowania wyrobów akcyzowych bez względu na fazę obrotu, w której się one znajdują. W badanym okresie regulacją prawną w tym zakresie był art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr. 11 poz. 50 ze zm.) zwanym dalej ustawą . Artykuł ten wskazywał zjawiska gospodarcze stanowiące zakres przedmiotowy opodatkowania. Przedmiotem opodatkowania tym podatkiem nie są bowiem wyroby akcyzowe. Pamiętać bowiem trzeba, że podatek ten jest podatkiem od obrotu profesjonalnego. Ze względu zaś na jednofazowy charakter opodatkowania przedmiot akcyzy musi być rozpatrywany nie tylko z punktu widzenia statusu towaru ale także z punktu widzenia faz obrotu. Zgodnie zatem z treścią art. 35 ust.1 pkt 1,2,3 ustawy obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży m.innymi na: producencie wyrobów akcyzowych, importerze wyrobów akcyzowych i sprzedawcy wyrobów akcyzowych. Taki sposób regulacji oznacza, że podatek można pobrać w każdej wskazanej tym przepisem fazie obrotu pod warunkiem, że zgodnie z zasadą jednofazowości nie został on pobrany w fazie wcześniejszej. Zaznaczyć przy tym należy, że przepis ten nie narzuca kolejności opodatkowania a jedynie wskazuje fazy obrotu, w których od wyrobu akcyzowego podatek należy uiścić. Na podstawie delegacji ustawowej Minister Finansów wydał w dniu 22 marca 2002r. rozporządzenie w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U.02.27.269 ze zm.). W § 12 ust.1 pkt 4 tego rozporządzenia zwolnił z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym sprzedawców wyrobów akcyzowych, z wyjątkiem podmiotów sprzedających wyroby akcyzowe podlegające opodatkowaniu tym podatkiem, od których nie zapłacono podatku akcyzowego. Oznacza to, że jedynym warunkiem pobrania akcyzy od sprzedawcy jest wykazanie, że podatek ten nie został pobrany we wcześniejszej fazie obrotu. Taka konstrukcja przepisu powoduje, że istotnym staje się zagadnienie rozkładu ciężaru dowodu w tym zakresie. Oczywistym jest, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje wyrażona w art.122 ustawy z dnia 29.VIII.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr. 8 poz. 60 ze zm.) dalej OP zasada prawdy obiektywnej. Wynika z niej, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co nie oznacza jednak obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r., I SA/Gd 1658/2000, niepubl.) Należy więc wyjaśnić, że jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt w szczególności taki z którego wynika dla niego ulga podatkowa czy uprawnienie, to na nim właśnie ciąży obowiązek udowodnienie swojej racji. Nie można nakładać na organy podatkowe obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika, albowiem on sam przede wszystkim powinien dołożyć wszelkiej staranności, aby zadbać o swoje interesy. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, oznacza to, że wbrew twierdzeniem skarżącej Spółki to na niej właśnie ciążył obowiązek wykazania, że podatek akcyzowy na sprzedawane przez nią paliwo uiszczony został w poprzednich fazach obrotu. Nie oznacza to oczywiście, że organ zwolniony był z obowiązku podejmowania z urzędu stosownych działań. Konsekwencją tego uregulowania jest jednak to, że w przypadku gdy organ jakiejś okoliczności nie jest w stanie ustalić, mimo podejmowania stosownych działań, strona nie może mu skutecznie zarzucić naruszenia zasady prawdy obiektywnej albowiem i ona miała w swoim dobrze pojętym interesie obowiązek wykazywania faktów z których chciała czerpać korzyści podatkowe. Nie było między stronami sporne, że firma B. od wystawionymi przez siebie na rzecz skarżącej faktur nie odprowadzała tak podatku VAT jak i akcyzowego. W sposób nie budzący wątpliwości świadczyła o tym okoliczność braku rejestracji firmy B. w tym zakresie. Podejmowane przez organ działania nie doprowadziły do potwierdzenia faktu, że akcyza za paliwo objęte spornymi fakturami została uiszczona we wcześniejszych fazach obrotu. W uwzględnieniu wniosku skarżącej organ wszczął poszukiwania producenta sprzedawanego paliwa. Wskazywana przez pracowników firny B. Rafineria D. zgodnie z informacją w aktach sprawy nie dostarczała paliwa. Organ sprawdził również możliwość zaopatrywania się w paliwo w firmie C. w S.. Mimo braku co zarzuca strona ustaleń czy firma B. kupowała paliwo w C. organ ustalił, że w badanym okresie firma ta nie odprowadzała podatku akcyzowego od mieszanych u siebie paliw ( pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia[...]. brak nr. w aktach administracyjnych). Oznacza to zatem, że nie ustalono aby w poprzednich fazach obrotu gospodarczego akcyza została uiszczona. Nie można interpretować art. 35 ust.1 ustawy VAT w ten sposób, że ustalenie na etapie sprzedaży, producenta wyrobu akcyzowego automatycznie spowoduje powinność pobrania akcyzy od producenta nie zaś od sprzedawcy. Jak wskazano wyżej obowiązek podatkowej w tym zakresie powstaje tak u sprzedawcy jak i producenta czy importera wyrobów akcyzowych. Sprzedawca chcąc zwolnić się z tego obowiązku musi wykazać w świetle dyspozycji § 12 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, że akcyza pobrana została na wcześniejszym etapie obrotu. W przedmiotowej sprawie Spółka A. nie wykazała aby za sporne paliwa podatek akcyzowy uiścił inny podmiot, zaś prowadzone z urzędu przez organy podatkowe działania również takiej okoliczności nie wykazały. Tym samym niezasadnie są zarzuty skargi podnoszące nienależyte ustalenie stanu faktycznego w szczególności poprzez nieustalenie czy firma C. była faktycznym producentem spornego paliwa ,albowiem jak wskazano wyżej okoliczność ta wobec ustalenia , że firma ta akcyzy nie odprowadzała nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu podkreślić jeszcze raz należy , że w przedmiotowej sprawie Spółka A. kwestionując okoliczność, że od paliwa nie został zapłacony podatek akcyzowy, jednocześnie nie wskazała dowodu, który potwierdzałby jej stanowisko. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie mógł stanowić takiego potwierdzenia dowód objęty wnioskiem z dnia 6 września 2007r. Jakkolwiek Dyrektor Izby Celnej odniósł się do niego w części, występując do Prokuratury Okręgowej w Katowicach o materiały dotyczące tylko powiązań pomiędzy A. a B.., to uchybienie to nie miało wpływu na wynik niniejszego postępowania. Poprzez przeprowadzenie dowodu akt prokuratorskich strona zamierzała wykazać (co podniosła w skargach), że paliwo dokumentowane fakturami wystawionymi przez B. pochodziło z firmy C. ze S.. Dowód ten nie miałby zatem znaczenia dla określenia zobowiązania podatkowego, bowiem z powołanego wyżej pisma Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia[...] . jednoznacznie wynika, że podatku od przedmiotowego paliwa firma C. ze S. nie uiściła. Z tych samych powodów nie miałby znaczenia dla sprawy dowód zawarty we wniosku z dnia 19 września 2007r. Bezzasadne są zarzuty strony jego nie rozpatrzenia w zaskarżonych decyzjach. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Izby Celnej w dniu 27 września 2007r.(co wynika z prezentaty zawartej na kopercie wniosku i z wniosku ), a zatem w dniu wydania zaskarżonych decyzji. Uniemożliwiło to uwzględnienie wniosku i odniesienie się do jego treści. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 124 OP w zw. z art. 210 § 1 w zw. z § 4 OP i art. Reasumując stwierdzić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, zaś jego ocena została przez organ przeprowadzona zgodnie z regułami zawartymi w art. 120, 122, 187 § 1, i 199 Ordynacji podatkowej. Dostrzeżone uchybienia proceduralne ( art.188 OP) ze wskazanych wyżej przyczyn nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ prawidłowo zastosował w sprawie omówione wyżej przepisy prawa materialnego akcentując okoliczność, iż przeprowadzone postępowanie nie wykazało aby akcyza za sporne paliwo nie została zapłacona we wcześniejszych fazach obrotu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.