II GSK 633/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2008 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1957/07 w sprawie ze skarg A. B. - P.P.H.U. "A." na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r.; nr [...] i z dnia [...] października 2007 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 22 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1957/07 w sprawie ze skarg A. B. - P.P.H.U. "A." uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2007 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], a także uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2007 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] kwietnia 2007 r., nr [...]. Stwierdził również nieważność decyzji SKO w W. z [...] października 2003 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] lipca 2003 r., nr [...] wydanej przez Dyrektora M. Zarządu Dróg Wojewódzkich w W. Zaskarżone decyzje dotyczyły odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu administracyjnego. Wyrok zapadł po połączeniu na rozprawie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw VI SA/Wa 1957/07 i VI SA/Wa 1979/07, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Z akt sprawy wynika, że tytułem wpisu od skargi kasacyjnej została uiszczona kwota 100 złotych. Zarządzeniem z 21 marca 2008 r. Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną, radcę prawnego, do złożenia oświadczenia, czy uiszczony 18 marca 2008 r. wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł dotyczy zaskarżonego wyroku w części uchylającej decyzję SKO w W. z dnia [...] października 2007 r. o nr [...], czy też decyzję SKO w W. z dnia [...] października 2007 r. o nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie strona poinformowała, że wniesiona skarga kasacyjna skierowana jest przeciwko wyrokowi w całości, zgodnie z art. 111 § 2 p.p.s.a. Stwierdziła jednak, że gdyby zachodziła bezwzględna konieczność określenia zarzutu tylko do części składowej kwestionowanego wyroku, wniesiony wpis należałoby odnieść tylko do ustępu trzeciego sentencji wyroku, pozostającego poza sferą rozróżnienia na sprawy [...] i [...]. Wskazując na korzyści, jakie wynikałyby z uwzględnienia skargi kasacyjnej, wskazała następnie, że podtrzymuje wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej od całości orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako nienależycie opłacona. Zgodnie z art. 221 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przedmiotem zaskarżenia w obu sprawach podlegających rozpatrzeniu przez Sąd I instancji są rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymujące w mocy decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Na tej podstawie, w każdej z połączonych następnie spraw skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu stałego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Przepis ten stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie (...) stwierdzenia nieważności (...), bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Na rozprawie 22 stycznia 2008 r. Sąd I instancji połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Należy stwierdzić, że połączenie kilku oddzielnych spraw na podstawie art. 111 § 1 lub § 2 p.p.s.a., w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ma charakter techniczny, organizacyjny - z zakresu tzw. ekonomii procesowej. Nie powoduje powstania jednej nowej sprawy. Połączone sprawy zachowują nadal swoją odrębność i samodzielność. Jeżeli połączenie dotyczy także rozstrzygnięcia, to sąd wydaje wprawdzie jeden wyrok, ale jest to jeden wyrok w znaczeniu formalnoprawnym w rozumieniu art. 132 p.p.s.a., to jest, co do formy orzeczenia. Natomiast w znaczeniu materialnym zawiera on oddzielne rozstrzygnięcia, co do każdej z połączonych spraw (skarg). Kwestia ta jest od dawna ugruntowana w orzecznictwie sądowym na tle takiego samego uregulowania zawartego w art. 219 k.p.c. (v. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 22 września 1967 r. I CR 158/67 - OSNC 1968, nr 6, poz. 105). W konsekwencji, powyższa samodzielność i odrębność połączonych spraw istnieje nadal także na etapie składania środków odwoławczych (tzw. postępowanie międzyinstancyjne). Oznacza to, że w sytuacji gdy połączono sprawy (skargi) tej samej strony na różne akty lub czynności albo bezczynności (art. 111 § 2 p.p.s.a.), strona może wnieść skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia odnoszącego się tylko do jednej z przesłanych spraw (skarg) lub od rozstrzygnięć odnoszących się do kilku lub wszystkich tych odrębnych spraw. Skarga kasacyjna jako jedno pismo procesowe w znaczeniu formalnoprawnym w rozumieniu art. 173 p.p.s.a., to jest, co do rodzaju środka zaskarżenia, może zatem zawierać pod względem materialnym zaskarżenie niektórych lub wszystkich rozstrzygnięć zawartych w jednym wyroku, odnoszących się do określonych, wprawdzie połączonych, ale odrębnych spraw (skarg). W rezultacie przekłada się to również na kwestię wnoszenia wpisów od skarg kasacyjnych, o jakich mowa w art. 221, 230 i 231 p.p.s.a. oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. Należy zatem wskazać, że wpis stały od skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku zawierającego rozstrzygnięcia, co do kilku oddzielnych spraw (skarg) wskutek ich połączenia w oparciu o art. 111 § 2 p.p.s.a. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stanowi sumę wpisów stałych należnych w każdej z tych spraw (skarg) na podstawie § 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. W każdej z połączonych spraw skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia. Oznacza to, że połowę wpisu w każdej z nich stanowiła kwota 100 zł. Zaskarżając zatem wyrok Sądu I instancji, zawierający dwa odrębne rozstrzygnięcia, strona wnosząca skargę kasacyjną powinna uiścić wpis na łączną kwotę 200 zł, a nie, jak miało to miejsce w sprawie, 100 zł. Z uwagi na powyższe strona została wezwana do wyjaśnienia, w jakiej części zaskarżyła wyrok, ponieważ wpis od skargi kasacyjnej uiściła w wysokości jedynie 100 zł. Z treści pisma procesowego strony wynika, że strona wniosła środek zaskarżenia od całości orzeczenia. Wprawdzie stwierdziła, że w razie konieczności częściowego ograniczenia wniosku właściwe byłoby zaskarżenie pkt 3 wyroku, lecz ostatecznie wskazała, że podtrzymuje wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej w całości. Mając na uwadze, że w sprawie należny był wpis stały, a wnoszącym skargę kasacyjną był radca prawny, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, bez wzywania strony do uiszczenia opłaty, na podstawie art. 221 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną.