II SA/Wa 1454/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. z dnia 26 czerwca 2007 r. na działania Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe dotyczące wypłaty świadczeń pieniężnych z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa postanawia -odrzucić skargę- Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w szczególności powinna zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ponadto do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników (art. 47 § 1 ppsa). W skardze z dnia 26 czerwca 2007 r. A. B. podał, że Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe nie wypłacił mu następujących świadczeń pieniężnych: 1. równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego, 2. ryczałtu za brak umeblowania i wyposażenia, a także 3. ryczałtu na pokrycie niektórych kosztów związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego. Jak podniósł skarżący, świadczenia te należały mu się, ponieważ Dyrektor nie przydzielił mu w okresie od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 24 sierpnia 2005 r., podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej w N., lokalu mieszkalnego wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem, do czego był zobowiązany przez § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 140, poz. 1479 ze zm.). A. B. stwierdził, że Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe pozbawił go ustawowo należnych świadczeń finansowych, a także wykroczył poza uprawnienia przyznane mu przez ustawodawcę, wypłacając kwotę 43, 20 euro tytułem "zwrotu kosztów zakwaterowania", w sytuacji, gdy jego kompetencje ograniczały się do fizycznego przydzielenia lokalu mieszkalnego bądź wypłaty stosownego równoważnika. Skarżący nadmienił także, że odmówiono mu wydania decyzji administracyjnej na tę okoliczność, pomimo kilku próśb. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe podniósł, że skarżącemu zostały zabezpieczone w pełni jego potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby. Wskazał też, iż A. B. wypłacono kwotę 43, 20 euro tytułem zwrotu równowartości kosztów poniesionych przez niego w związku z zakwaterowaniem i wniósł o oddalenie skargi. Ponieważ skarga A. B. nie spełniała wymienionych na wstępie wymagań formalnych, to jest nie wskazywała zaskarżonej decyzji, postanowienia, czy tez innego aktu lub czynności, nie wskazywała też jednoznacznie, czy jej przedmiotem jest działanie, czy też zaniechanie organu administracji, pismem z dnia 6 września 2007 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego wskazania, który akt, czynność albo bezczynność uczynił przedmiotem skargi oraz - w przypadku zaskarżenia bezczynności - udzielania informacji, którego dokładnie, złożonego przez niego wniosku, organ nie rozpatrzył. Skarżącego pouczono o treści art. 3 § 2, art. 46, art. 47 i art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane pismo zawierało także informację, że niewykonanie wezwania Sądu w terminie 7 dni będzie skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Wezwanie skierowano na wskazany przez A. B. adres, ustanowionej pełnomocnikiem do doręczeń, żony skarżącego – O. B. Jak wynika z pisma Centrum Usług Pocztowych Poczty Polskiej (Oddział Regionalny w W.) doręczenie nastąpiło w dniu 14 września 2007 r., a odbiór przesyłki pokwitowała adresatka. Liczony od daty doręczenia wezwania Sądu z dnia 6 września 2007 r., siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął w dniu 21 września 2007 r. Dla zadośćuczynienia wezwaniu konieczne było zatem wniesienie do Sądu najpóźniej w dniu 21 września 2007 r. pisma precyzującego skargę z dnia 26 czerwca 2007 r. W tym miejscu należy nadmienić, że w dniu 24 września 2007 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 20 września 2007 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia 6 września 2007 r., jednakże zostało ono wniesione po upływie terminu wyznaczonego do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zauważyć trzeba, że stosownie do treści art. 83 § 3 ppsa oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Pismo A. B. zostało wprawdzie przesłane drogą pocztową, jednakże oddano je nie w polskim, a w [...] urzędzie pocztowym w dniu 20 września 2007 r., na co wskazuje stempel pocztowy znajdujący się na kopercie, w której wpłynęło pismo (karta 43 akt sądowych). Wykładnia językowa powołanego przepisu nie pozwala na uznanie, iż równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest także oddanie go w zagranicznym urzędzie pocztowym. Jednakże art. 83 § 3 ppsa nie wymaga, aby pismo było oddane w polskim urzędzie pocztowym bezpośrednio przez nadawcę. W przypadku więc pisma wysyłanego drogą pocztową z zagranicy, zachowanie terminu wyznaczonego do uzupełnienia baków formalnych skargi należy oceniać według daty przyjęcia tej przesyłki przez polski urząd pocztowy. Zagraniczny urząd pocztowy w takiej sytuacji jest bowiem jedynie pośrednikiem, za pomocą którego nadawca oddaje pismo polskiemu urzędowi pocztowemu i tylko data oddania pisma temu ostatniemu ma znaczenie prawne, o jakim mowa w art. 83 § 3 ppsa (por. także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2003 r., I CZ 192/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 64 oraz z dnia 12 maja 1978 r., IV CR 130 130/78, OSPiKA 1979, nr 4, poz. 76). Jak wynika ze stempla umieszczonego na odwrocie koperty, w której przesłano pismo precyzujące skargę (karta 43 akt sądowych), przekazanie przesyłki polskiemu urzędowi pocztowemu nastąpiło w dniu 22 września 2007 r., a zatem w ósmym dniu, licząc od dnia doręczenia wezwania Sądu z dnia 6 września 2007 r. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że A. B. poinformowany o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi, mimo prawidłowego zawiadomienia i upływu terminu, nie wykonał wezwania w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.