VI SA/Wa 1607/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej KWP) z [...] kwietnia 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął A. K. (dalej skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Z akt administracyjnych wynika, że pozwolenie to zostało mu przyznane na mocy decyzji z [...] grudnia 1998 r., następnie zmienionej decyzją z [...] stycznia 2003 r. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (dalej ustawy), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie prowadzenia przez Komendę Miejską Policji w B. postępowania karnego przygotowawczego, w toku którego wydane zostało postanowienie z [...] września 2006 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów (sprawa nr [...]) popełnienia przestępstw z art. 299 § 1, 5, 6 kk i innych (art. 271 § 3 kk, art. 286 § 1 kk, art. 273 kk oraz art. 258 § 1 kk). W świetle tych przepisów odpowiedzialność karną ponosi sprawca, który działając w porozumieniu z innymi osobami, osiągając znaczną korzyść majątkową dopuszcza się czynu polegającego na przyjmowaniu, przekazywaniu lub wywozie za granicę środków płatniczych, papierów wartościowych lub innych wartości dewizowych, praw majątkowych albo mienia ruchomego lub nieruchomego, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem tegoż czynu, jak również pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku (art. 299 § 1, 5, 6 kk). Z kolei art. 271 kk przewiduje odpowiedzialność karną funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, natomiast art. 286 kk odpowiedzialność za doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, jeżeli celem działania było osiągnięcie korzyści majątkowej. Art. 273 kk penalizuje używanie dokumentu określonego w art. 271 lub 272 kk, czyli poświadczającego nieprawdę, natomiast art. 258 kk udział w zorganizowanej grupie lub związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Skarżący został podejrzany o to, iż w okresie od [...] do [...] działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w zorganizowanej grupie przestępczej z innymi osobami doprowadził Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że jako właściciel firmy H. [...] z siedzibą w B.: ▪ nakłaniał kontrahentów do wystawiania fikcyjnych faktur VAT, które przyjął i polecił wprowadzić do ewidencji, a następnie pod pozorem dokonania rozliczeń podatku od towaru i usług wyłudził na szkodę Skarbu Państwa mienie w kwocie stanowiącej równowartość rzekomo naliczonego w tych fakturach podatku VAT, przy czym z popełnienia tych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu; ▪ popełnił przestępstwa: - przeciwko wiarygodności dokumentów i wyłudzenia podatków na szkodę Skarbu Państwa, - polegające na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne, tj. usług, które nigdy nie miały miejsca. Powzięcie przez KWP w K. ww. informacji stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu, przebywającemu w areszcie śledczym, pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, skoro skarżącemu zostały przedstawione zarzuty popełnienia przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, mieniu oraz porządkowi publicznemu, to okoliczność ta może rodzić uzasadnioną obawę użycia przezeń broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy organ Policji w przypadku ustalenia faktu skazania lub prowadzenia postępowania karnego o przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto od posiadaczy broni wymaga się "szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa". Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami ustawy. Pozwolenie na broń winny posiadać osoby o nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnej postawie, co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa. Według organu, fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego nie pozwala ocenić go jako osoby w pełni wiarygodnej w tym aspekcie i wyklucza go z grona osób, które mogą posiadać pozwolenie na broń. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił KWP naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że podstawą wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni jest sam fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, podczas gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego, może być podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej jedynie wówczas, gdy w związku ze wszczętym postępowaniem istnieje uzasadniona obawa, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Ponadto zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania decyzji, a mianowicie przyjęcie, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem prawnym w sytuacji, gdy nie ma on faktycznej możliwości korzystania z broni, wobec stosowania względem niego tymczasowego aresztowania. Zdaniem skarżącego konieczna jest indywidualna ocena każdego przypadku (skazania czy wszczęcia postępowania karnego) , w celu ustalenia przesłanek art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, której wg niego w tej sprawie organ nie przeprowadził. Organ odwoławczy (KGP), podzielając stanowisko KWP, podniósł m.in., że ustawodawca obawę niezgodnego z prawem użycia broni związał wprost ze skazaniem lub podejrzeniem (oskarżeniem, przedstawieniem zarzutów) popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zamykając jednak poprzez użycie w ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wyrażenia "w szczególności" możliwości brania pod uwagę także innego rodzaju okoliczności, które tę obawę mogą wzbudzić, w tym także innego rodzaju przestępstw. W rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka wymieniona wprost w przykładowym katalogu ustalonym tym przepisem, gdyż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu – art. 299 kk oraz między innymi przestępstwa przeciwko mieniu – art. 286 §1 kk. Zdaniem KGP okoliczność, iż wskazane wyżej postępowanie karne nie zostało rozstrzygnięte, nie stanowi przeszkody do ustalenia skutku administracyjnoprawnego w postaci cofnięcia decyzją prawa do posiadania broni palnej. Prawnokarna zasada domniemania niewinności w postępowaniu w sprawach administracyjnych dotyczących pozwoleń na broń nie ma zastosowania. To, że skarżący nie dysponuje w chwili obecnej jednostkami broni palnej, nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdyż chodzi o cofnięcie mu tego prawa, a nie pozbawienie posiadania czy użytkowania. W postępowaniu administracyjnym organy Policji nie weryfikują czynności procesowych w toczącym się postępowaniu karnym, tj. m.in. nie badają, czy zarzut popełnienia przestępstwa jest zasadny, czy materiał dowodowy daje podstawę do wydania stosownego postanowienia, czy sporządzenia aktu oskarżenia, natomiast są związane niepodważalnym ustaleniem, iż wobec strony (posiadacza broni) toczy się takie postępowanie karne. Prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie wielu czynów zabronionych uzasadnia obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdyż świadczy to m.in. o tym, iż skarżący utracił wiarygodność oraz nie sprostał wymaganiom moralnym i etycznym stawianym osobom posiadającym pozwolenie na broń. Podejrzenie skarżącego o popełnienie ww. przestępstw i osadzenie go w areszcie śledczym, jak również umieszczenie na oddziale obserwacji psychiatrycznej, wzmacnia argumentację, że w sprawie nie można się dopatrzyć przekroczenia granic dowolności oceny w wydanej decyzji i jej bezprzedmiotowości. Według KGP dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny. Organ Policji jest zatem z woli ustawodawcy związany co do rodzaju decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza istnienie przesłanek w nim określonych. A zatem zachowanie skarżącemu pozwolenia na broń nie jest możliwe, gdyż byłoby to sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca dał prymat mocą art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Skarżący zaskarżył ww. decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając im naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że podstawą wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej jest sam fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, podczas gdy jego wszczęcie i prowadzenie może być podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej tylko wówczas, gdy w związku ze wszczętym postępowaniem istnieje uzasadniona obawa, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Wniósł o ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący zasadniczo nawiązał do argumentacji przytoczonej w odwołaniu. Według skarżącego, każde naruszenie prawa, zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W rozpoznawanym stanie faktycznym organy Policji zostały zobligowane do przeprowadzenia analizy i dokonania oceny, czy istotnie wszczęcie postępowania karnego stanowić może wystarczającą przesłankę, w aspekcie naruszenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego, uzasadniającą cofnięcie z urzędu pozwolenia na posiadanie broni. Jednakże organy Policji takiej analizy nie przeprowadziły, wadliwie zakładając, iż fakt toczącego się postępowania przygotowawczego obliguje je do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Jednocześnie podkreślił, iż analiza przepisów ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie przestępstwa określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym i interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego też względu organ Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby, posiadającej pozwolenie na broń, toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana przez Sąd w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o jego prawną ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2005 r., II OSK 97/05). Prawa do posiadania broni nie zalicza się do kategorii wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym wspólnotowego. Zatem, dostęp obywatela do broni palnej poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6, w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji przeciwko skarżącemu wszczęto i prowadzono postępowanie karne przygotowawcze o popełnienie przestępstw z art. 299 § 1, 5, 6 kk i innych (art. 271 § 3 kk, art. 286 § 1 kk, art. 273 kk oraz art. 258 § 1 kk) tj. przestępstw stypizowanych w Kodeksie karnym jako: przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 299 kk – przestępstwa określane mianem "prania brudnych pieniędzy"); przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (przestępstwa z art. 271 kk i art. 273 kk zwane fałszem intelektualnym); przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 kk tj. oszustwo), przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu (art. 258 kk penalizuje udział w zorganizowanej grupie lub związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego). Istotą przestępstwa określonego w art. 286 § 1 kk jest motywowane celem korzyści majątkowej doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności. Polega ono zatem na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej. W systematyce Kodeksu karnego przestępstwo oszustwa zostało stypizowane w rozdziale XXXV zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko mieniu". Przedmiotem ochrony zawartych w nim przepisów jest mienie obejmujące własność oraz wszelkie inne prawa majątkowe. Fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego przygotowawczego o popełnienie m.in. przestępstwa z art. 286 § 1 kk potwierdza ww. postanowienie z dnia [...] września 2006 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia szeregu wymienionych w nim przestępstw, w tym wskazanego tu przestępstwa przeciwko mieniu. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie przy ocenie zgodności z prawem decyzji organów Policji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonych decyzjach stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak już wzmiankowano, zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Natomiast przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania osób prawomocnym orzeczeniem sądu "za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany, jako negatywną przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń i zarazem pozytywną dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Użycie w przytoczonym przepisie wyrażania "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wskazuje bowiem, że odnośnie tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa ta rzeczywiście istnieje, gdyż ustawodawca uczynił to w przepisie ustawy, łącząc skazanie lub podejrzenie popełnienia tych kategorii przestępstw z tą obawą. Wystarczy zatem w takiej sytuacji ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania o te przestępstwa, żeby cofnąć pozwolenie na broń (odpowiednio - odmówić wydania pozwolenia) osobie skazanej za ich popełnienie lub podejrzanej, gdyż są to dla organu okoliczności wiążące w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia oraz pozytywnej dla jego cofnięcia. Zatem w świetle ww. art. 15 ust. 1 pkt 6 (w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2) ustawy organ Policji obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń osobom opisanym w tym przepisie po słowach "w szczególności". W art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ustawodawca użył bowiem sformułowania, że organ Policji "cofa pozwolenie" na broń, jeżeli osoba, której je wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.). NSA wskazał w nim, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Reasumując, stosownie do powyższych rozważań prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie któregokolwiek z przestępstw określonych w w/w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy po słowach "w szczególności" nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem zaliczenie skarżącego, wobec którego toczy się postępowanie karne m.in. o popełnienie przestępstwa z kategorii przestępstw przeciwko mieniu (art. 286 § 1 kk), do kręgu osób, o których mowa w tym przepisie, w ocenie Sądu nie nasuwa zastrzeżeń. Wbrew zarzutom skargi, organ Policji miał podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń bez badania okoliczności popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów zabronionych, tym bardziej, że do dokonywania ustaleń w tym względzie nie był upoważniony, albowiem leżało to w gestii organów ścigania i prokuratury, ewentualnie jeżeli zostanie / bądź został wniesiony akt oskarżenia - sądu powszechnego. W sprawie administracyjnej liczył się wyłącznie sam fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, bez wnikania w istnienie zależności między tym przestępstwem a zagrożeniem porządku prawnego z tytułu posiadania broni. Z cytowanych przepisów ustawy nie wynika obowiązek analizowania tych i podobnych okoliczności przez organ Policji. Poza tym należy też mieć na uwadze, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa niż z kategorii / grup przestępstw expressis verbis wymienionych w tym przepisie może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O tej możliwości także przesądza zastosowanie w tym przepisie akcentowanego wyżej sformułowania "w szczególności", które umożliwia rozszerzenie wyszczególnionych w nim kategorii / grup przestępstw uzasadniających cofnięcie pozwolenia na inne przestępstwa, których popełnienie potwierdzone wyrokiem skazującym lub toczącym się postępowaniem karnym, omawianą obawę uzasadnia. Zarzucenie skarżącemu szeregu innych przestępstw – aczkolwiek spoza katalogu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dodatkowo wzmacnia, w okolicznościach faktycznoprawnych prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, argumentację za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń. W tym też sensie należy podzielić stanowisko organu Policji, który w decyzji pierwszoinstancyjnej pozwolenie na broń uzależnił od nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnej postawy posiadacza broni, co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa. Z kolei KGP w zaskarżonej decyzji zasadnie wywiódł, że prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie wielu czynów zabronionych uzasadnia względem niego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślenia ponadto wymaga, iż pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Dlatego też nawet podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawemu taką rękojmię niweczy. Dokonane przez organy obydwu instancji ustalenia znajdują oparcie w materiałach sprawy, zaś uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa. Wynika z nich również, że na treści podjętego w sprawie rozstrzygnięcia zaważył wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, który determinuje wspomnianą wyżej reglamentację pozwoleń na broń, czyli wydawanie ich w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie w sytuacjach, gdy interes ten jest zagrożony. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.