I FZ 685/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Marek Zirk-Sadowski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 645/06 w zakresie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia tego Sądu z dnia 22 września 2006 r. w sprawie ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 645/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek Z. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, że przedmiotem skargi była decyzja organu podatkowego odmawiająca stronie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. Rozstrzygnięcie tego rodzaju nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym, a tym samym wstrzymywanie jego wykonania jest bezprzedmiotowe. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2006 r. (o tej samej sygn.) Sąd oddalił z kolei wniosek skarżącego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści w/w orzeczenia z dnia 22 września 2006 r. W motywach ostatnio wymienionego postanowienia Sąd wojewódzki wywiódł, że uzasadnienie wspomnianego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, o których mowa w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Potrzeba wykładni może być wynikiem wyłącznie wadliwego bądź nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca, gdyż postanowienie z dnia 22 września 2006 r. w sposób jasny i czytelny wskazuje przyczyny oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona złożyła zażalenie na w/w postanowienie z dnia 26 października 2006 r. (co wykazało późniejsze postępowanie wyjaśniające dotyczące przedmiotu zażalenia i uzupełnienia opłaty od niego). W zażaleniu skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonego orzeczenia podnosząc, iż zostało ono wydane przez osobę nieuprawnioną w świetle przepisów Konstytucji (asesora sądowego). Ponadto skarżący wskazał, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe, ponieważ zawiera sprzeczne twierdzenia, a mianowicie, że decyzja nie podlega wstrzymaniu, a jej wstrzymanie byłoby bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie ma racji skarżący podnosząc, że uzasadnienie postanowienia z dnia 22 września 2006 r., w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zostało sformułowane w sposób niezrozumiały (zawiera sprzeczne twierdzenia). Mimo mylącego nieco zwrotu, iż "wstrzymanie wykonania (...) decyzji byłoby bezprzedmiotowe" (w szczególności chodzi tu o użycie wyrazu bezprzedmiotowe), podstawowa teza wynikająca z treści w/w orzeczenia jest jednoznaczna: nie jest możliwie wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej, ponieważ taka decyzja nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Trafnie więc zauważono w zaskarżonym postanowieniu, iż orzeczenie z dnia 22 września 2006 r. nie budzi wątpliwości, o których mowa w art. 158 (w zw. z art. 166) P.p.s.a. Tylko zaś w razie tego rodzaju zastrzeżeń odnośnie do treści orzeczenia, dopuszczalna i potrzebna byłaby jego wykładnia. Na marginesie jedynie (w związku z powyższym) przypomnieć należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż decyzja dotycząca umorzenia zaległości podatkowej nie nakłada żadnych obowiązków materialnoprawnych (mających w szczególności charakter pieniężny) – por. post. NSA z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II FZ 638/06, niepubl. (i powołane tam orzecznictwo oraz literatura) – a co do zasady takie obowiązki podlegają wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Ponadto cechy wykonalności nie mają zasadniczo decyzje odmowne (jak ta zaskarżona przez skarżącego) – por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 (s. 186). Chybione jest również twierdzenie skarżącego, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przez osobę nieuprawnioną, którą był asesor sądowy. Przy tym argumentacja w tym zakresie jest analogiczna do tej przywołanej w postanowieniu o sygn. akt I FZ 509/08, z tej samej daty co niniejsze, dotyczącym drugiego z rozpatrywanych zażaleń skarżącego, toteż jej powtórne przytaczanie w tym miejscu nie jest konieczne. Starczy tu podkreślić, że zaskarżone postanowienie, podobnie jak orzeczenie kontrolowane w postępowaniu zażaleniowym o w/w sygnaturze, zostało wydane przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie o sygn. akt SK 7/06, a więc tym bardziej przed upływem określonego w nim terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej przez przepisy uznane w nim za niekonstytucyjne (w zakresie czynności orzeczniczych asesorów). Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.