II SA/Gd 634/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 czerwca 2007r., Nr [...] w przedmiocie ustanowienia służebności gruntowej na nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Stowarzyszenie, w dniu 25 sierpnia 2007r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia 28 czerwca 2007r. w przedmiocie ustanowienia służebności gruntowej na nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miejskiej, będącej aktualnie w dzierżawie skarżącego stowarzyszenia. Powołując się na przepis art. 101 ust. 1 w zw. z art. 91 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) strona skarżąca domagała się stwierdzenia jej nieważności oraz uchylenia rozstrzygnięcia Wojewody z dnia 27 lipca 2007r. Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym z tej przyczyny, że strona skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 101 ust. 1 usg tzn. że przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwała Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 24 września 2007r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 września 2007r. Sąd wezwał skarżącą do wskazania czy przed wniesieniem skargi wezwano Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca w piśmie z dnia 8 października 2007r. wyjaśniła, że czyniła szereg starań aby aktywnie uczestniczyć w prezentowaniu stanowiska i nie dopuścić do łamania prawa. Dlatego też w przededniu sesji na której miała być podjęta zaskarżona uchwała domagano się wycofania jej z porządku obrad w celu jej dokładniejszego zbadania. Wniosek o wycofanie uchwały nie został zgłoszony. W tej sytuacji strona skarżąca wniosła skargę do Wojewody, w której domagała się stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 91 usg. Wojewoda przesłał tą skargę Przewodniczącemu Rady Miejskiej aby zajął on stanowisko w sprawie stawianych zarzutów. Przewodniczący Rady przesłał swoje stanowisko do Wojewody, który odmówił wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z powyższego podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są: uprzednie wezwanie właściwego organu gminy (w tym przypadku Rady Gminy) do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Sąd w pierwszej kolejności bada kwestię dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, przy czym wezwanie to musi być skierowane do organu gminy, którego uchwała bądź zarządzenie mają być przedmiotem skargi do Sądu. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek wykazania w skardze, że przed jej wniesieniem wystąpiła z bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazania naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Odrębnym warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest zachowanie terminu przewidzianego przepisem art. 53 § 2 P.p.s.a. Zagadnienie to rozstrzygnięte zostało Uchwałą NSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2007r. II OPS 2/2007, w której to uchwale wyrażono pogląd, że: 1. Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. (publikacja ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83). Z akt sprawy oraz dokumentów nadesłanych przez stronę skarżąca jednoznacznie wynika, że stowarzyszenie przed wniesieniem skargi do Sądu, po podjęciu zaskarżonej uchwały nie wystąpiło do Rady Miejskiej o usunięcie naruszenia prawa. Skierowanie w tej sprawie pisma do Wojewody o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego nie wyczerpuje oczywiście trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 101 ust. 1 usg. Z tych też przyczyn skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 usg i art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.