III SA/Wa 1961/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Krystyna kleiber, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. . O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzja i postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. .O. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem datowanym na dzień 16 listopada 2006 r. M. L. (Skarżąca w niniejszej sprawie) wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W stanie faktycznym wskazała, iż w związku ze śmiercią męża ona oraz dwoje jej dzieci otrzymują od 1999 r. przychody z pracowniczego funduszu emerytalnego, prowadzonego przez firmę P., posiadającą siedzibę w Wielkiej Brytanii – Fundusz P., którego uczestnikiem był zmarły mąż. Fundusz ten jest pracowniczym programem emerytalnym, gromadzącym składki pracowników i lokującym je w celu wypłaty po osiągnięciu przez pracownika wieku emerytalnego. Działa on przy tym na podstawie obowiązujących w Wielkiej Brytanii przepisów o pracowniczych funduszach emerytalnych. Wypłaty dokonywane są w odstępach miesięcznych, odrębnie dla niej oraz dla każdego z dzieci, a ich rozliczanie przez Fundusz następuje według prawa brytyjskiego. Ponadto, dodała, iż od lipca 2003 r. miejscem jej oraz dzieci zamieszkania jest Polska. Zdaniem Skarżącej dokonywane przez Fundusz wypłaty są objęte przedmiotowym zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit... b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.". Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Podniósł, że wskazany przepis dotyczący zwolnień podatkowych odnosi się do pracowniczych programów emerytalnych uregulowanych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. Nr 116, poz. 1207 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.e.". Obejmuje tym samym świadczenia w ramach tzw. trzeciego filaru emerytalnego. Natomiast środki wypłacane przez Fundusz P. są – w ocenie organu – odpowiednikiem polskiej renty rodzinnej, która nie mieści się w zakresie wskazanego zwolnienia, a zatem środki te podlegają opodatkowaniu bez względu na ich wysokość. W zażaleniu na postanowienie Skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji, podnosząc iż nie ma żadnego znaczenia, czy zgromadzone w Funduszu środki będą wypłacone osobie uprawnionej jednorazowo, czy też w sposób częstotliwy (co miesiąc). W jej ocenie środków tych nie można więc kwalifikować jako wypłacanie renty, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.p.d.of. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako "O.p.") odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. Podtrzymał pogląd organu pierwszej instancji, iż art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. dotyczy pracowniczych programów emerytalnych uregulowanych w ustawie o pracowniczych programach emerytalnych, która określa zasady tworzenia i działania tych programów, warunki jakie powinny spełniać podmioty realizujące programy emerytalne oraz warunki uczestnictwa w programach. W jej art. 9 wskazano przy tym, iż określenie "program emerytalny" może być używane wyłącznie do określenia programów uregulowanych w tej ustawie. Zdaniem organu odwoławczego skoro w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. użyto zwrotu "pracowniczy program emerytalny", to na gruncie prawa polskiego jego analiza możliwa jest jedynie przez pryzmat ustawy o pracowniczych programach emerytalnych. Jeżeli Fundusz nie spełnia warunków uznania go za program emerytalny w rozumieniu ustawy o pracowniczym programie emerytalnym, co wynika z treści wniosku Skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, to wypłacane przez niego świadczenia nie podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie powyższego artykułu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyraził także pogląd, że świadczenie objęte wnioskiem jest odpowiednikiem polskiej renty rodzinnej przysługującej uprawnionym członkom zmarłego ubezpieczonego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i jako takie nie mieści się w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartych w art. 21 u.p.d.o.f., lecz w myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 u...p.d.o.f. stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarzucając naruszenie: - art. 49 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. EU C 321 z 19 grudnia 2006 r.) poprzez jego niezastosowanie. W skardze argumentowano, iż przyjęta przez organy podatkowe interpretacja przepisów podatkowych prowadzi do uprzywilejowanego traktowania polskich programów emerytalnych względem takich programów prowadzonych w innych państwach Unii Europejskiej, co ogranicza zasadę swobodnego świadczenia usług poprzez "zniechęcanie" do korzystania z takich programów w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (wyroki ETS w sprawach C-136/00, C-150/04); - art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz. U. EU L 235 z 23 września 2003 r.) poprzez jego niezastosowanie. Program P. spełnia bowiem według Skarżącej wymogi dyrektywy przewidziane dla programów emerytalnych, opiera się na zasadzie dobrowolności składek i jest alternatywą dla państwowego systemu ubezpieczeń emerytalnych, zapewniając dodatkowe świadczenia emerytalne (cykliczne lub jednorazowe). Dokonywane z niego wypłaty nie są więc odpowiednikiem polskiej renty rodzinnej; - art. 9 u...p.p.e. poprzez błędną interpretację, gdyż jego adresatem nie jest ustawodawca, lecz inne podmioty, szczególnie tworzące i obsługujące pracownicze programy emerytalne, co ma służyć ochronie prawnej kategorii "program emerytalny" oraz przeciwdziałać wprowadzaniu w błąd potencjalnych uczestników; - art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. poprzez błędną interpretację polegającą na wyprowadzeniu z treści tego przepisu odesłania do przepisów ustawy o pracowniczych programach emerytalnych, którego w przepisie tym nie zawarto. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi i potrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem art. 49 Traktatu nie ma związku z niniejszą sprawą, a przepisy dyrektywy 2003/41/WE zostały implementowane stosowną ustawą. Nadto, w ocenie organu nie jest on upoważniony do oceny zgodności przepisów prawa krajowego z normami prawa wspólnotowego. Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. Skarżąca zarzuciła dodatkowo naruszenie: - art. 14a § 3 O.p. z uwagi na brak wskazania podstawy prawnej w oparciu o którą organ zrównał wypłaty z Funduszu P. z rentą wypłacaną z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; - art. 14b § 3 O.p. przez wydanie postanowienia po upływie 3 miesięcznego terminu, - art. 14b § 5 O.p. przez organ odwoławczy z uwagi na nie uwzględnienie obowiązku zbadania zgodności postanowienia z orzecznictwem ETS. Wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Spornym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie była w istocie kwestia interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. Stan faktyczny w postępowaniu interpretacyjnym ze swej natury sporny być nie mógł. Nakreśla go bowiem szczegółowo sam wnioskodawca, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 14a § 2 zdanie drugie O.p., a organ podatkowy nie może w tym zakresie prowadzić sprawdzania tego stanu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika. Zdaniem Skarżącej otrzymywane przez nią w związku ze śmiercią męża wypłaty z pracowniczego programu emerytalnego Funduszu P., którego mąż był uczestnikiem i który prowadzony jest na terytorium Wielkiej Brytanii w oparciu o przepisy tam obowiązujące, korzystają ze wskazanego zwolnienia, albowiem uregulowanie to nie zawęża znaczenia pracowniczego programu emerytalnego do programu emerytalnego, o którym mowa w ustawie o pracowniczych programach emerytalnych, lecz obejmuje także takie programy prowadzone w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej (w tej sprawie: w Wielkiej Brytanii). Z kolei organy podatkowe uważają odmiennie podnosząc, że wskazany przepis podatkowy obejmuje tylko i wyłącznie pracownicze programy emerytalne prowadzone w oparciu o polską ustawę. W tym sporze prawnym rację należało przyznać Skarżącej. Zdaniem Sądu, art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. mówiąc o środkach zgromadzonych w "pracowniczym programie emerytalnym" nie zawęża tego określenia tylko do pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu ustawy o pracowniczych programach emerytalnych. Po pierwsze, uzasadnienie takiej oceny ma umocowanie w wykładni językowej, którą należy co do zasady stosować przy ustalaniu zakresu zwolnień podatkowych w pierwszej kolejności. Oczywistym więc jest, że skoro ustawodawca nie wskazuje w tym przepisie na takie związanie, to w drodze wykładni nie można go "dodać" do wskazanej treści, jako kolejnego jej elementu. Po drugie, zauważyć należy, że gdyby wolą ustawodawcy było takie zawężenie zwolnienia, jakie proponują w swojej wykładni organy podatkowe, to zwrot "pracowniczy program emerytalny" zostałby wprost zdefiniowany w tzw. słowniczku ustawowym (art. 5a u.p.d.o.f.), czy też bezpośrednio dookreślony za pomocą formuły "w rozumieniu ustawy o pracowniczych programach emerytalnych" lub jej równorzędnej. Tak postąpiono w szczególności w przepisach art. 22 ust. 1b oraz art. 30a ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., przy czym ten ostatni przepis dodano tą samą ustawą o pracowniczych programach emerytalnych, którą jednocześnie nadano nowe (analizowane w tej sprawie) brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f., bez wprowadzenia jednak do niego analogicznej formuły prawnej. Wykładnia systemowa wewnętrzna oraz różny sposób ukształtowania w tym samym czasie treści tych dwóch przepisów, odwołujących się do pracowniczych programów emerytalnych, przemawia wiec również przeciwko stanowisku organów podatkowych. Jeśli przy tym założyć, że ustawodawca jest racjonalny, to dojść należy do wniosku, iż wybór różnych sposobów wskazywania na kategorię "pracownicze programy emerytalne" oznacza różny zakres znaczeniowy tych programów. Tam, gdzie winny być one pojmowane wąsko, w znaczeniu programów mających oparcie w polskiej ustawie, dokładnie jest to doprecyzowywane. Tam zaś, gdzie takiego doprecyzowania brak, nie ma podstaw ku temu, aby w drodze wykładni takie zawężenie wprowadzać. Po trzecie, trudno doszukiwać się takiego zawężenia w oparciu o wykładnię systemową zewnętrzną w ramach normy wyrażonej w art. 9 u.p.p.e. W myśl tego przepisu określenie "program emerytalny" może być używane wyłącznie do określenia programów uregulowanych w tej ustawie. Przepis ten w istocie ma na celu zapobieganie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów przez nieuprawnione sugerowanie im poprzez użycie zastrzeżonego określenia, że dany "program" spełnia kryteria przewidziane dla programów emerytalnych, mimo iż takim nie jest. Służy on zatem ochronie adresatów (odbiorców) poszczególnych programów, dając im informację, że jeśli program jest programem emerytalnym, to tym samym działa on według zasad przewidzianych w ustawie o pracowniczych programach emerytalnych. Taki zakres znaczeniowy omawianej normy ma potwierdzenie w treści przepisu karnego zawartego w art. 50 ust. 1 u.p.p.e., zgodnie z którym kto nie będąc do tego uprawnionym, używa w firmie lub do określenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej albo w reklamie określenia "program emerytalny" podlega grzywnie do 1 mln zł lub karze pozbawienia wolności do lat 3. Artykuł 9 u.p.p.e. nie stanowi, jak mylnie wywodził organ odwoławczy, definicji na użytek ustawy podatkowej. Po czwarte, w ramach wykładni systemowej zewnętrznej istotne jest natomiast to, że ustawa o pracowniczych programach emerytalnych dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia między innymi dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz. Urz. UE L 235 z 23.09.2003). Takie odniesienie zawarto w tytule tej ustawy, realizując dyspozycję art. 22 ust. 1 zdanie drugie ww. dyrektywy. Każde przy tym z Państw Członkowskich zapewnić ma w odpowiedni sposób jednolite stosowanie tej dyrektywy (art. 21 ust. 1). Jak wskazane zostało w preambule dyrektywy uzupełnieniem systemu zabezpieczenia społecznego w przyszłości będą w coraz większym stopniu pracownicze emerytury (motyw 5), zaś przyjęta dyrektywa stanowi pierwszy krok w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanych na skalę europejską (motyw 6). Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustalenie wspólnotowych ram prawnych, obejmujących instytucje pracowniczych programów emerytalnych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i działając w ten sposób może, ze względu na zakres i wyniki działań, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota, działając na zasadzie pomocniczości przyjęła dyrektywę (motyw 40). Uwzględnianie więc w procesie wykładni prawa przepisów dyrektywy 2003/41/WE, które jest niezbędne w uwagi na członkowstwo Polski w Unii Europejskiej, prowadzi do wniosku, iż pojęcie "pracowniczego programu emerytalnego" ma swoje normatywne umocowanie w prawie wspólnotowym. Tym samym ustalenie jego zakresu znaczeniowego nie jest niemożliwe na tej płaszczyźnie. W konkluzji stwierdzić więc trzeba, iż obejmuje ono także pracownicze programy emerytalne prowadzone w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej na podstawie przepisów tych Państw. Reasumując, w ocenie Sądu, zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) dotyczy wypłat środków zgromadzonych zarówno w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. Nr 116, poz. 1207 z późn. zm.), jak i w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i prowadzonym w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej w oparciu o przepisy właściwe tym Państwom... W powyższym zakresie słuszne były zatem zarzuty podniesione w skardze, wskazujące na wadliwą interpretację art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f., art. 9 u.p.p.e. oraz nawiązujące do dyrektywy 2003/41/WE. W takim stanie rzeczy nie zachodzi jednak już potrzeba dokonywania oceny art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. w kontekście wymogów płynących z art. 49 Traktatu. Wskazana bowiem przez Sąd wykładnia przepisu dotyczącego zwolnienia podatkowego czyni bezprzedmiotowym rozważania odnośnie do odmiennego traktowania podatkowego polskich pracowniczych programów emerytalnych w stosunku do takich programów prowadzonych w innych Państwach Członkowskich. W istocie bowiem ustawodawca w zakresie zwolnienia podatkowego takiego rozróżnienia nie wprowadził, a rozważanie ewentualnej kolizji w tym zakresie byłoby konieczne jedynie wówczas, gdyby ona rzeczywiście istniała. Z tych samych przyczyn nie wymaga komentarza zarzut naruszenia art. 14b § 5 O.p., bowiem nie w sprzeczności z prawem wspólnotowym lub orzecznictwem ETS tkwiły wady kontrolowanych aktów wydanych przez organy podatkowe, lecz w wadliwym ustaleniu przez te organy zakresu treściowego art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 14a § 3 i art. 14b § 3 O.p. W zaskarżonej decyzji wskazano przepis prawny w ramach, którego zdaniem organu plasowały się otrzymywane przez Skarżąca wypłaty. Natomiast odrębną kwestią jest, czy to wskazanie było prawidłowe. Z uwagi na fakt, iż w ramach stanu faktycznego podano, że chodzi o kwalifikację podatkową wypłat uzyskiwanych przez osoby uprawnione z pracowniczego programu emerytalnego, to w konsekwencji organy podatkowe powinny ocenić, gdzie tego rodzaju świadczenie się plasuje w ramach źródeł przychodów. Z całą pewnością nie mogły jednak nadać mu walorów renty rodzinnej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż z oczywistych względów nie było to tego rodzaju świadczenie. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji nie uchybił trzymiesięcznemu terminowi przewidzianemu na wydanie interpretacji. Przepis art. 14b § 3 O.p. stanowi o niewydaniu przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy "od dnia otrzymania wniosku" (podkreśl. Sądu) o wydanie interpretacji. Wniosek Skarżącej, przekazany według właściwości przez Ministra Finansów, wpłynął do Urzędu Skarbowego w P. w dniu 2 maja 2007 r. (data prezentaty na wniosku). Postanowienie wydano w dniu [...] lipca 2007 r., czyli przed upływem powyższego terminu. Dodać przy tym należy, że okoliczność złożenia tegoż wniosku do Ministra Finansów w dniu 17 listopada 2006 r. nie ma znaczenia dla oceny dochowania terminu na jego załatwienie w niniejszej sprawie. Przepis art. 14b § 3 O.p. nakazuje bowiem liczyć termin od daty wpływu wniosku do organu, tego, który ma wydać stosowne postanowienie, nie zaś do jakiegokolwiek innego organu. Skoro Skarżąca złożyła wniosek do niewłaściwego organu, to tym samym w dacie wpływu do niego wniosku nie mógł już zacząć biec termin na jego załatwienie przez właściwy (inny) organ podatkowy. Termin ten musi zatem być liczony od daty, w której właściwy organ podatkowy dysponuje wnioskiem. Jest to bowiem nie budzący wątpliwości warunek umożliwiający jego rozpatrywanie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy dokonana oceny prawnej stanowiska pytającego zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji, uwzględniając wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Według natomiast art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, na podstawie art. 152 P.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o wskazane przepisy orzekł jak w sentencji. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku doradcy podatkowego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 4 P.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonych w sprawie wpisu sądowego (200 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (240 zł).