II OSK 1205/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2467/07 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2467/07 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie (dawnej [...]) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia stowarzyszenia od udziału w postępowaniu na prawach strony. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do uczestnictwa na prawach strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym z wniosku B. Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu biurowo - usługowo - handlowego z parkingami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami pożarowymi, parkingami naziemnymi i elementami zagospodarowania terenu na działkach nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w Warszawie, Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że obszar inwestycji położony jest na terenie przeznaczonym docelowo do przekształceń. Teren nie podlega przepisom ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568). Teren ten nie znajduje się również na terenie zielonym, parkowym lub w sąsiedztwie pomników przyrody. Nie wpływa też na układ urbanistyczny Dzielnicy [....]. W tej sytuacji zdaniem Prezydenta brak jest podstaw do dopuszczania Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] czerwca 2007 r. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że między celami organizacji społecznej, a przedmiotem tej konkretnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej nie istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...]. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia postanowienia organów obu instancji są rażąco sprzeczne z prawem, a ich uzasadnienia są całkowicie pozbawione logiki. Obowiązek dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu wynika w sposób oczywisty z celów statutowych Stowarzyszenia. Stowarzyszenie dopuszczane jest do udziału w bardzo wielu postępowaniach w sprawie ustalenia warunków zabudowy na terenie Warszawy, a wydanie w tym przedmiocie postanowienia odmownego i jego utrzymanie w mocy przez Kolegium jest zachowaniem kuriozalnym i nie ma żadnego uzasadnienia. Stanowi także przejaw niedopuszczalnej arbitralności w działaniu organów administracji. W ocenie skarżącego organy obu instancji potraktowały przepis art. 31 k.p.a. tak, jakby stanowił on podstawę do całkowitej uznaniowości, jeśli chodzi o kwestię dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że trafny jest pogląd organów administracji, iż nie została spełniona druga przesłanka dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, jaką jest interes społeczny przemawiający za takim udziałem. Sąd dokonując analizy sprawy nie dopatrzył się też z urzędu istnienia interesu społecznego uzasadniającego udział Stowarzyszenia w postępowaniu. Z wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż w skład Zarządu Stowarzyszenia wchodzą m.in. A. M. P. , B. P. P. oraz A. P. Jak z kolei wynika z uzyskanych w toku postępowania przed sądem informacji osoby te prowadzą działalność gospodarczą w dziedzinie budownictwa. B. P. P. jest członkiem Rady Nadzorczej T . Sp. z. o.. B. P. P. jest też wspólnikiem Spółki z o.o. I. której przedmiotem działalności jest m.in. wykonywanie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz zarządzanie nieruchomościami mieszkaniowymi. Członek Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia S. K. jest jednocześnie Prezesem Zarządu Spółki z o.o. I. Członek Zarządu Stowarzyszenia A. P. jest z kolei Prokurentem Spółki z o.o. I . W ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoby prowadzące działalność gospodarczą w dziedzinie budownictwa za pośrednictwem Stowarzyszenia, którego są członkami i którego działalnością kierują, uzyskiwałby dostęp do informacji o szczegółach zamierzeń inwestycyjnych podmiotów prowadzących w stosunku do nich działalność konkurencyjną. Dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym powodowałoby, że Stowarzyszenie, a w konsekwencji osoby nim kierujące posiadałyby prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym także z wszelkiego rodzaju dokumentacją zebraną przez podmiot starający się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności próba uzyskania przez Stowarzyszenie dostępu do udziału w przedmiotowym postępowaniu jest w ocenie Sądu nadużyciem uprawnień wynikających z art. 31 § 1 k.p.a. Dopuszczanie przez organy administracji Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu byłoby nie tylko sprzeczne z interesem społecznym, ale naruszałoby również obowiązek stania przez organy administracji na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie sposób przyjąć, że akceptacja przez organy administracji udziału w postępowaniu Stowarzyszenia, w którego władzach zasiadają osoby prowadzące działalność konkurencyjną w stosunku do podmiotów, które ubiegają się o uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i uzyskujące w ten sposób wgląd do informacji o zamierzeniach inwestycyjnych swoich konkurentów na rynku pogłębiałoby zaufanie obywateli do organów państwa i nie naruszałoby zasad praworządności. Brak zgody organów administracji na tego rodzaju działania zasługuje na pełną aprobatę. Od powyższego wyroku Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Warszawie wniosło skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie następujących przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść orzeczenia: a) naruszenie przepisu z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., to jest przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, b) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 31 k.p.a. polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, podczas gdy przesłanki uzasadniające dopuszczenie organizacji społecznej na prawach strony do udziału w postępowaniu zostały spełnione, c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach poczynionych w zakresie przedstawionego w uzasadnieniu stanu sprawy i brak wskazania kiedy, w jakiej formie i na jakiej podstawie Sąd pozyskał w toku postępowania informacje o działalności osób wchodzących w skład władz skarżącego Stowarzyszenia, d) naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 236 k.p.c. poprzez przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z dokumentów bez wskazania, jakie istotne wątpliwości Sądu miałby ten dowód wyjaśnić oraz bez wydania postanowienia dowodowego i określenia faktów, które mają zostać stwierdzone w drodze przeprowadzonego dowodu. Mając powyższe stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. Naruszenie polegało na tym, że Sąd błędnie ocenił dowody z dokumentów, dopuszczone w sprawie, co miało istotny wpływ na treść wyroku. Sąd wystąpił do Krajowego Rejestru Sądowego o dane podmiotów gospodarczych, we władzach, których zasiadają osoby, które wchodzą również w skład Zarządu Stowarzyszenia i na tej podstawie błędnie stwierdził, że osoby te prowadzą działalność konkurencyjną wobec inwestora B. Sp. z o.o., uczestnika niniejszego postępowania. W związku z powyższym Stowarzyszenie poinformowało, że w dniu wniesienia skargi A. P. i A. P. nie byli członkami Zarządu Stowarzyszenia, bowiem na mocy postanowienia Sądu Rejestrowego z dnia 31 października 2007 r., osoby te zostały ze składu Zarządu wykreślone. Miało to więc miejsce przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z kolei B. P. od wielu lat nie jest już członkiem Rady Nadzorczej T. Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Odnośnie spółki I. poinformowało, że obecnie nie prowadzi ona żadnej działalności, a "wykonywanie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz zarządzanie nieruchomościami" zostało wpisane jako jedna z wielu pozycji z Polskiej Klasyfikacji Działalności do umowy spółki. Spółka I. istotnie prowadziła działalność gospodarczą w tej dziedzinie, jednakże zakończyła ją w 1996 r. Osoby zasiadające we władzach Stowarzyszenia nie wykonują więc żadnej działalności konkurencyjnej wobec inwestora — uczestnika postępowania w niniejszej sprawie. Fakt, że osoby te w swojej przeszłości zawodowej uczestniczyły we władzach różnych podmiotów gospodarczych, nie może dyskwalifikować ich w działalności społecznej prowadzonej w ramach Stowarzyszenia. Sąd przeprowadzając dowód uzupełniający z dokumentów, niezależnie od innych wymienionych w skardze naruszeń przepisów, wyciągnął z tych dokumentów wnioski daleko wykraczające poza ich treść. Wpisanie w zakresie działalności spółki określonego przedmiotu działalności, nie przesądza, iż spółka ta faktycznie prowadzi działalność w tym zakresie. Również fakt zasiadania danych osób we władzach spółki nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że wiedza uzyskana przez tą osobę w związku z prowadzoną działalnością społeczną zostanie wykorzystana dla celów sprzecznych z interesem inwestora. Wykluczałoby to osoby aktywne w różnych sferach życia gospodarczego z możliwości prowadzenia działalności społecznej, a jak wskazuje doświadczenie życiowe, to właśnie takie osoby podejmują najczęściej społeczne inicjatywy i działają najprężniej w tym zakresie. Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku także naruszenia przepisu art. 31 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Bezpodstawnie oddalił skargę, błędnie przyjmując, że nie została spełniona przesłanka interesu społecznego wyrażona w art. 31 k.p.a. Jednak za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym niewątpliwie przemawiał interes społeczny. Nie ulega wątpliwości, że w interesie społecznym, w szczególności mieszkańców Dzielnicy [...] m. st. Warszawy leży, aby zostały zachowane zostały istniejące walory architektoniczno-urbanistyczne tej części miasta. Ponadto za dopuszczeniem przemawiają cele statutowe Stowarzyszenia, w szczególności cel określony w § 5 ust. 2 Statutu Stowarzyszenia, jakim jest "podejmowanie działań w celu zachowania walorów architektoniczno - urbanistycznych miasta stołecznego Warszawy". Za dopuszczeniem przemawiał również bez wątpienia interes społeczny. W interesie społecznym jest bowiem, aby na obszarze poprzemysłowym, na którym kształtowana jest zabudowa o zupełnie innym od poprzedniego charakterze, nie powstała zabudowa chaotyczna, która będzie naruszać zasady ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa wyrażone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ochronie tych zasad służy zapewnienie udziału w postępowaniu organizacji społecznej. Sąd naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach poczynionych w zakresie przedstawionego w uzasadnieniu stanu sprawy. Sąd przedstawiając stan sprawy, nie wskazał kiedy, w jakiej formie i na jakiej podstawie pozyskał w toku postępowania informacje o działalności osób wchodzących w skład władz skarżącego Stowarzyszenia. O fakcie tym Sąd wspomina jedynie w rozważaniach prawnych, nie podając jednocześnie, jakie to istotne wątpliwości skłoniły Sąd do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów. Jak wynika z akt sprawy, dowód uzupełniający z dokumentów przeprowadził Sąd bez wydania stosownego postanowienia dowodowego, czym naruszył art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 236 k.p.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymienione wyżej wymagania, choć nie oznacza to, że opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 31 § 1 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. W literaturze prawniczej podkreśla się, że udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nie może służyć partykularnym celom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 257). Z przepisu art. 31 § 1 in fine k.p.a. wynika, że żądanie organizacji społecznej dopuszczenia do udziału w postępowaniu musi być uzasadnione celami statutowymi tej organizacji. Musi zatem istnieć merytoryczne powiązanie przedmiotu postępowania administracyjnego z celami i zakresem działania organizacji społecznej. Organ powinien zatem ocenić, czy między celami statutowymi organizacji społecznej a przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym. Nawet wtedy jednak, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji społecznej za niezasadne ze względu na interes społeczny (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000, s. 285-286) W uzasadnieniu swojego postanowienia Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy stwierdził, że ze statutu Stowarzyszenia wynika, iż jego celem jest: - ochrona istniejących obiektów historycznych na terenie Miasta Stołecznego Warszawy, - podejmowanie działań w celu zachowania walorów architektoniczno - urbanistycznych Miasta Stołecznego Warszawy, - ochrona i rozwój terenów zielonych, parków i pomników przyrody Miasta Stołecznego Warszawy, - dbanie o estetykę i właściwe utrzymanie terenów zielonych o szczególnym znaczeniu dla historii Miasta Stołecznego Warszawy. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy stwierdził ponadto, że obszar inwestycji położony jest na terenie przeznaczonym docelowo do przekształceń. Teren nie podlega przepisom ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Teren ten nie znajduje się również na terenie zielonym, parkowym lub w sąsiedztwie pomników przyrody. Nie wpływa też na układ urbanistyczny Dzielnicy [...]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że cele Stowarzyszenia zapisane w statucie nie uzasadniają do dopuszczania go do udziału w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym wniosku B. Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu biurowo - usługowo - handlowego z parkingami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami pożarowymi, parkingami naziemnymi i elementami zagospodarowania terenu na działkach położonych przy ul. [...] w Warszawie, Dzielnicy [...]. Charakterystyka obszaru inwestycji, który nie podlega ochronie i nie znajduje się na terenie zielonym nie ma bowiem związku z celami Stowarzyszenia, którego celem jest ochrona i dbanie o estetykę terenów zielonych, parków oraz ochrona obiektów historycznych. Wbrew argumentowi podniesionemu w skardze kasacyjnej za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu nie przemawia również podejmowanie przez Stowarzyszenie działań w celu zachowania walorów architektoniczno - urbanistycznych Miasta Stołecznego Warszawy. Tak ogólne sformułowanie wyżej wymienionego celu nie pozwala bowiem na ocenę czy żądanie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowania jest rzeczywiście uzasadnione. W takiej sytuacji należy uznać, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 31 k.p.a. jest nieuzasadniony. Za nieusprawiedliwione należy także uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i 236 k.p.c. Nie można bowiem zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd I instancji błędnie ocenił dowody z dokumentów i popełnił błędy w ustaleniach faktycznych co miało istotny wpływ na treść wyroku. Odnośnie członków władz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie należy wskazać, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wyciąg z KRS stan na dzień 18 czerwca 2007 r., z którego wynika, że Prezesem Zarządu Stowarzyszenia jest A. M. P. , pozostałymi członkami zarządu zaś B. P. P. oraz A. P. Z załączonego przez Stowarzyszenia do skargi kasacyjnej wyciągu z KRS stan na dzień 13 lutego 2008 r. wynika, że Prezesem Zarządu został B. P. P. Ponadto członek Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia S. K. jest jednocześnie Prezesem Zarządu Spółki z o.o. I. Należy w związku z tym zauważyć, że późniejsza zmiana stanu faktycznego nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, odnosi się to również do działalności wymienionych osób w T. oraz spółce I. Sąd I instancji dokonał powyższych ustaleń w przedmiocie prowadzenia przez członków władz Stowarzyszenia działalności gospodarczej w dziedzinie budownictwa, jak sam wskazał, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy wyciągów z Krajowego Rejestru Sądowego, do czego był uprawniony na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., który pozwala na przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Brak wydania w tym zakresie stosownego postanowienia nie miał zaś istotnego wpływu na wynik sprawy. Wbrew temu, co twierdzi Stowarzyszenie w skardze kasacyjnej Sąd dokonał również prawidłowej oceny tychże dokumentów. Należy przy tym zauważyć, iż zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. fakty powszechnie znane Sąd może wziąć pod uwagę nawet bez powołania się nie przez strony. Faktami powszechnie znanymi są zaś takie fakty o istnieniu, których każdy wiec lub może się dowiedzieć ze źródeł powszechnie dostępnych np. z prasy, telewizji, internetu. Na fakt prowadzenia przez członków zarządu Stowarzyszenia działalności gospodarczej w zakresie budownictwa wskazywał ponadto również pełnomocnik uczestnika postępowania B. Sp. z o.o. Należy zgodzić się, co prawda z wnoszącym skargę kasacyjną, iż fakt, że osoby w swojej przeszłości zawodowej uczestniczyły we władzach różnych podmiotów gospodarczych, nie może dyskwalifikować ich w działalności społecznej prowadzonej w ramach Stowarzyszenia. W sprawie niniejszej jednak Sąd I instancji zasadnie wywiódł, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoby prowadzące działalność gospodarczą w dziedzinie budownictwa za pośrednictwem Stowarzyszenia, którego są członkami i którego działalnością kierują, uzyskiwałby dostęp do informacji o szczegółach zamierzeń inwestycyjnych podmiotów prowadzących w stosunku do nich działalność konkurencyjną. W takiej sytuacji należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż dopuszczenie Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie do udziału w przedmiotowym postępowaniu byłoby nie tylko sprzeczne z interesem społecznym, ale naruszałoby również obowiązek stania przez organy administracji na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) Oraz obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto powoływanie się na takie bardzo ogólnie określone wartości jak ład przestrzenny dobre sąsiedztwo, czy zachowanie walorów architektoniczno - urbanistycznych nie daje podstaw do wyprowadzenia interesu społecznego. Rodzaj inwestycji objętej ustaleniem warunków zabudowy również nie uzasadnia wyprowadzenia interesu społecznego. Ustalenia co do inwestycji, zlokalizowanej na terenie niepodlegającym ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie znajdującej się na terenie zielonym, parkowym lub w sąsiedztwie pomników przyrody, nie zostały podważone. Oznacza to zasadność stanowiska o braku przesłanki dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym ze względu na potrzebę obrony interesu społecznego. Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.