I SA/Bd 602/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz Z. G. kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w T. po przeprowadzeniu kontroli podatkowej firmy P. Z. G. zajmującej się sprzedażą detaliczną i hurtową paliw stałych, ciekłych, gazowych oraz produktów pośrednich, w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku akcyzowego za okres od 01 stycznia 2004r. do 17 maja 2005r. ustalił, że strona sprzedawała olej opałowy dla celów grzewczych. Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił stronie podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży oleju opałowego za miesiąc kwiecień 2004r. w kwocie [...] zł. uznając, że oświadczenia składane przez osoby fizyczne o przeznaczeniu oleju opałowego do celów grzewczych, które stanowiły załącznik do paragonów fiskalnych, nie zawierają pełnych danych wymaganych przez § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego. Przesłuchani świadkowie nie potwierdzili zakupu oleju opałowego, co dało podstawę do wniosku, że sprzedaż oleju opałowego nastąpiła na cele inne niż opałowe. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 217 Konstytucji RP w związku z nałożeniem obowiązku podatkowego w drodze rozporządzenia, a nie ustawy; naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne przyjęcie, że w stosunku do strony ma zastosowanie art. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, naruszenie art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dokonania czynności mających istotne znaczenie w sprawie, co dodatkowo naruszało art. 188 Ordynacji podatkowej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wynikającego z tytułu sprzedaży oleju opałowego za miesiąc kwiecień 2004r. w wysokości 12.614 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie a w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w wysokości 5.317 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na brak konsekwencji w działaniu organu I instancji, który prowadząc postępowanie w analogicznych sprawach wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych w odniesieniu do 22 i 16 oświadczeń, wskazując jednocześnie oświadczenia do uzupełnienia oraz zakres braków do uzupełnienia. Natomiast w niniejszej sprawie tego nie uczynił mimo, że strona dostarczyła uzupełnione oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze w ilości 147 sztuk, w tym 8 sztuk oświadczeń dotyczących miesiąca rozliczeniowego kwietnia 2004r. Organ włączył je do materiału dowodowego dopiero na wyraźny wniosek strony, która stwierdziła brak uzupełnionych oświadczeń w aktach sprawy. Organ jednak nie uznał przedmiotowych oświadczeń za dowód wystarczający do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego, ponieważ zostały wystawione po dniu powstania obowiązku podatkowego a stawkę podatku ustala się w oparciu o stan faktyczny mający miejsce w chwili powstania obowiązku. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo wezwano podatnika do uzupełnienia braków formalnych oświadczeń, niezasadnym było natomiast niewłączenie i nieuwzględnienie ich po uzupełnieniu przez organ I instancji. Organ II instancji stwierdził, że w zakwestionowanych 3 oświadczeniach, brak daty i miejsca wystawienia oświadczenia jest brakiem nieistotnym, bowiem w każdym z tych oświadczeń podane są dane osobowe nabywcy umożliwiające jego zidentyfikowanie. Dodatkowo podkreślił, iż wśród 13 zakwestionowanych oświadczeń przez organ podatkowy I instancji znajduje się 6 oświadczeń uzupełnionych przez podatnika, które organ odwoławczy uznał jako oświadczenia skutecznie złożone. W przypadku 3 zakwestionowanych przez organ I instancji oświadczeń brak jest dokładnego adresu nabywcy oraz nr PESEL, co uniemożliwiło identyfikację nabywcy oleju opałowego przez organ podatkowy. Przedmiotowe oświadczenia nie zostały również uzupełnione przez podatnika. Ocenę tych oświadczeń organ odwoławczy podzielił w ślad za organem I instancji. Jedno z zakwestionowanych oświadczeń, zostało wprawdzie uzupełnione o adres nabywcy i inne dane, jednakże w pierwotnym oświadczeniu widnieje zupełnie inny adres zamieszkania nabywcy oraz adres, gdzie znajdują się urządzenia grzewcze. Jedno zaś oświadczenie nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Ponadto, świadek L. M. przesłuchany w Urzędzie Celnym w T. nie potwierdził zakupu oleju opałowego w ilości [...] litrów. Mając na uwadze powyższe oświadczenia zakwestionowane przez organ I i II instancji w ilości 3 sztuk obejmujące [...] litry oleju opałowego oraz oświadczenia nie potwierdzone przez świadka obejmujące [...] litrów oleju opałowego - łącznie daje to [...] litry i po wyliczeniu należny podatek akcyzowy w kwocie [...] zł. Odnosząc się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, organ II instancji wskazał, że zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP jest całkowicie chybiony, ponieważ obowiązek podatkowy w zakresie podatku akcyzowego w niniejszej sprawie określony został na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w stosunku do podatnika można zastosować art. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, organ wskazał, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy dotyczy miesiąca kwietnia 2004r., w tym zaś okresie obowiązywała ustawa z 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i między innymi na jej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał zaskarżoną decyzję. Powołana przez stronę ustawa o podatku akcyzowym weszła w życie dopiero z dniem 01 maja 2004r., zatem zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Omawiając zarzut zaniechania podjęcia przez organ czynności, których celem jest zebranie całego materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, iż nie sprecyzowano, o jakie czynności chodziło; zarzut nieprzesłuchania strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie jest zasadny, ponieważ organ I instancji zebrał cały materiał dowodowy niezbędny dla jej załatwienia i przesłuchanie strony nie było konieczne. Organ nie uznał również zarzutów strony w zakresie nierozpatrzenia wniosków dowodowych, gdyż w wyniku analizy materiału dowodowego stwierdzono jedynie wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy nr 432000-PA9110-39/2006/ZG, przy którym nie wskazano jednak konkretnych dokumentów. Odnosząc się jednak do wniosku, Naczelnik Urzędu Celnego w T. włączył do akt sprawy 6 sztuk oświadczeń uzupełnionych pismem z dnia [...]. Ustosunkowując się do zarzutu, że organ podatkowy nie ustalił, jaki stan oleju opałowego był w dniu dokonania kontroli w firmie strony, organ stwierdził, że zarzut ten nie przystaje do rozpatrywanej sprawy, w której sporne były oświadczenia składane przez nabywców oleju opałowego, nie zaś stan oleju opałowego w dniu kontroli. Zarzuty dotyczące niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu z powodu niemożliwości zadawania pytań przez pełnomocnika podczas przesłuchania świadka T. Ż., organ uznał za niezgodne z prawdą, gdyż analiza protokołu przesłuchania świadka dowodzi, że oboje pełnomocnicy strony zadawali świadkowi pytania. Ustalenia te potwierdził Naczelnik Urzędu Celnego w T. Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając: 1) sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że oświadczenia o nabyciu oleju na cele opałowe nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów; 2) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności, czy przeciwko T. Ż. toczy się postępowanie karne oraz ustalenie stanu oleju opałowego na dzień przeprowadzenia kontroli; 3) naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne przyjęcie do wyliczenia wielkości zakupionego paliwa, tylko jednego parametru temperaturowego oraz oparcie ustaleń faktycznych na wadliwej opinii biegłego; błędne ustalenia na skutek zawężenia postępowania dowodowego do ustaleń mających na celu poparcie przyjętej tezy o rzekomych uchybieniach strony w rozliczeniach podatku akcyzowego; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla sprawy, w szczególności ustalenie stanów oleju opałowego na dzień przeprowadzenia kontroli; 4) naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie stronie możliwości dowodowych, w szczególności poprzez uchylanie jej wszystkich pytań do świadka T. Ż., tym samym zapewnienie tylko pozornego uczestnictwa strony w postępowaniu; 5) naruszenie art. 123 § 1 w zw. art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie strony możliwości uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności w przeprowadzonym dowodzie z opinii biegłego na skutek niepowiadomienia strony o takiej czynności; 6) naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, a także z zasadami doświadczenia życiowego; obdarzenie walorem wiarygodności zeznań świadków, mimo że były nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne, a ponadto wobec niektórych z nich złożono zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w T. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa ściśle powiązanego z niniejszym postępowaniem; 7) rażące naruszenie art. 122, art. 180, art. 181, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia; 8) naruszenie art. 123 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 oraz art. 159 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przetrzymywanie komputera z monitorem, samochodu i środków pieniężnych stanowiących własność strony skarżącej, mimo że zabezpieczenie upadło 25 marca 2006 r. Oraz naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny, chaotyczny i wewnętrznie niespójny. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, bądź alternatywnie o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca zarzuciła nieprawidłową ocenę oświadczenia J. W., które po uzupełnieniu zawierało inny adres nabywcy, niż na oświadczeniu pierwotnym. Podatnik wyjaśnił, że różnica ta wynikała z faktu używania przez nabywcę obu adresów zamiennie. Odnośnie zakwestionowanego oświadczenia sporządzonego przez J. Z., zaprzeczył, aby w materiale dowodowym było takie oświadczenie. W kwestii zeznania L. M. strona podała, że świadek ma interes prawny w zaprzeczeniu zakupom oleju opałowego, ponieważ jest rolnikiem, posiada gospodarstwo rolne i użytkuje maszyny rolnicze. Organ winien skonfrontować świadka ze stroną lub powołać biegłego grafologa na okoliczność autentyczności podpisu na oświadczeniu. W przedmiocie zeznań T. Ż. zarzucił skarżący ich wewnętrzną sprzeczność. Podniósł, że w stosunku do tego świadka toczy się szereg postępowań karnych, a sam świadek był zainteresowany wyeliminowaniem strony z rynku dystrybucji paliw, więc nie był wiarygodny. W ocenie strony, zasadniczą kwestią w sprawie jest ustalenie stanów oleju opałowego na dzień przeprowadzenia kontroli. Podatnik wielokrotnie wnosił o przeprowadzenie dowodu w tym zakresie poprzez sporządzenie opinii biegłego. Organ jednak nie poinformował strony o terminie przeprowadzenia takiego dowodu, w związku z czym, strona nie miała świadomości, że taka opinia została sporządzona. Podatnik zarzucił, że organy poprzez swoje działania, w szczególności zasypywanie go różnymi postanowieniami i decyzjami, utrudniają, a wręcz uniemożliwiają mu normalną obronę słusznych interesów. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że podatnik nie zgadza się także z zakwestionowaniem oświadczenia pochodzącego od T. B., z czym wiąże się z kolei zarzut skargi odnoszący się do przesłuchania świadka Ż., albowiem organ nie pozwolił zadać świadkowi pytania dotyczącego adresu tego nabywcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że część zarzutów strony nie dotyczy niniejszej sprawy, która dotyczyła kwestii oświadczeń sporządzanych zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie podatku akcyzowego. Organ szczegółowo odnosząc się do pozostałych zarzutów uznał je za bezpodstawne i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje a uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd uznał za zasadne. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w sprawie dotyczył ustalenia przez organy obu instancji, aczkolwiek przez każdy z nich w innym zakresie, że podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedał olej opałowy na cele inne niż grzewcze. Konsekwencją takiego ustalenia było uznanie, że sprzedaż w tym przypadku nie mogła korzystać z obniżonych stawek podatku akcyzowego i podatnik powinien zapłacić stawkę właściwą dla sprzedaży oleju napędowego. Uwzględniając reformatoryjne orzeczenie organu odwoławczego, strona w skardze kwestionuje stanowisko obu organów, które odmówiły wiarygodności oświadczeniom pochodzącym od J. W., J. Z., T. B. oraz L. M., w uznaniu, że ich treść uniemożliwia identyfikację nabywcy oleju opałowego przez organ podatkowy. W tym ostatnim przypadku nabywca z oświadczenia zaprzeczył okoliczności, że nabył olej od strony. Analizując przepisy obowiązujące w tym zakresie, należy podkreślić, że kwestię oświadczeń składanych przez nabywców oleju opałowego na cele grzewcze w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z 23 grudnia 2003r w sprawie podatku akcyzowego, które w § 6 ust. 1 pkt. 2 stanowi, że podatnik sprzedający wyroby określone w § 4 ust. 1 jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż; w ust. 2 przewidziano, że oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Trafnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyjął, że nie można braku któregokolwiek ze wskazanych wyżej elementów oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele grzewcze oceniać tak samo, formalnie, z pominięciem celu takiej regulacji, która generalnie służy uzyskaniu pewności, że sprzedaży dokonano na wskazany cel. Stąd uwzględnienie przez ten organ większości oświadczeń dostarczonych przez stronę. Analizując postępowanie przeprowadzone na okoliczność spornych oświadczeń nabywców, Sąd uznał, że organy w sprawie w sposób niepełny i niewystarczający dla wydania rozstrzygnięcia przeprowadziły postępowanie dowodowe, czym naruszyły art. 187, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przenosząc powyższe uwagi na poszczególne przypadki należy uznać, że w sprawie nie zostały w sposób jednoznaczny wyjaśnione okoliczności rozbieżności w adresie podanym przez J. W. Podatnik podnosi, że nabywca w tym przypadku zamiennie używa adresu miejsca prowadzonej działalności gospodarczej oraz miejsca zamieszkania, które są usytuowane niedaleko siebie. Istotna jest przy tym okoliczność, że osoba ta potwierdza ilość zakupionego oleju opałowego, czego nie kwestionują organy. Rozbieżność w podanych adresach winna zostać wyjaśniona przy udziale nabywcy, J. W. Należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do wyjaśnień strony w kwestii uzasadnienia odmiennych adresów czyniąc uwagi w tym przedmiocie jedynie w odpowiedzi na skargę, która nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd podzielił także zarzut skargi w przedmiocie nieuznania przez organy oświadczenia pochodzącego od J. Z. Wprawdzie strona skarżąca uzasadniając swoje stanowisko jedynie lakonicznie stwierdziła, że "zaprzecza, by w materiale dowodowym było takie oświadczenie", jednakże organ zobowiązany był wyjaśnić jednoznacznie tę kwestię, ponieważ w zaskarżonej decyzji mowa jest o oświadczeniu J. Z., natomiast w aktach sprawy (k.41 akt administracyjnych) znajduje się oświadczenie J. Z., a więc osoby o innym imieniu. W odpowiedzi na skargę organ przyznaje, że w sprawie przedmiotem postępowania było oświadczenie J. Z. stąd zarzut skargi o zakwestionowaniu oświadczenia J. Z. uznał za niezasadny, jednakże pomija okoliczność, że w zaskarżonej decyzji sam wskazał na dane nabywcy w tym ostatnim brzmieniu. Przy ponownym rozstrzyganiu organ powinien wyjaśnić tę rozbieżność i ustalić, czy strona może wskazać wszystkie dane prawidłowego nabywcy. Mając na uwadze zarzut sprecyzowany na rozprawie, odnoszący się do oświadczenia pochodzącego od nabywcy, T. B., Sąd uznał, że organ powinien wykorzystać możliwość ustalenia miejsca zamieszkania tej osoby przy udziale świadka Ż. W ocenie Sądu przesłuchanie tego świadka, mając na uwadze okoliczność, ze osoba ta faktycznie dostarczała oświadczenia od nabywców, którym dostarczał olej opałowy, na okoliczność miejsca zamieszkania T. B., jak i J. Z., miałoby przesłanki zasadności. Nade wszystko jednak zakres postępowania dowodowego w tym zakresie, powinien być wyznaczony przez organ samodzielnie. Trzeba mieć na uwadze także okoliczność, że obowiązek posiadania prawidłowo wypełnionych oświadczeń obciąża stronę, jako podatnika a ewentualne zaniedbania osoby, której powierzył taki obowiązek, nie zmieniają powyższej zasady. Sąd natomiast nie podzielił zarzutów skargi, co do oceny przez organ w zaskarżonej decyzji oświadczenia nabywcy, L. M. o zakupie [...] litrów oleju, opatrzonego datą [...]. Osoba ta przesłuchana w charakterze świadka nie kwestionowała generalnie okoliczności kupowania od strony oleju napędowego, jednakże zaprzeczyła, aby przedmiotowe oświadczenie odzwierciedlało rzeczywistą transakcję oraz to, że podpisała się na oświadczeniu. Należy zauważyć, że w trakcie przesłuchania L. M. w charakterze świadka w dniu [...] obecny był pełnomocnik strony, doradca podatkowy J. S., który nie zadał świadkowi żadnych pytań, w szczególności nie zareagował na wypowiedź świadka o tym, że złożone przez podatnika oświadczenie nie zawierało podpisu świadka. Także w terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona nie podnosiła zastrzeżeń, co do zeznań tego świadka. Podobnie w treści odwołania od decyzji kwestia ta nie została podniesiona. Brak reakcji strony, reprezentowanej przez dwóch profesjonalnych pełnomocników, na okoliczność zeznań tego świadka w przedmiocie zakwestionowanego przez organy oświadczenia w ramach terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy musi podlegać ocenie. Dopiero w skardze do Sądu strona podważa zeznania świadka i domaga się dowodu z opinii grafologa, by ustalić pochodzenie podpisu na oświadczeniu. Trzeba podkreślić, że strona nie zawarła w skardze przekonującego uzasadnienia dla podważenia zeznań świadka powołując się jedynie na okoliczność, że świadek jest rolnikiem, ma maszyny rolnicze i dlatego nie chce się przyznać do nabycia oleju opałowego. Tymczasem świadek, co podkreślono wyżej, co do zasady nie zaprzeczał, że kupował olej od strony, jedynie podważył konkretny zakup i potwierdzające go oświadczenie. Powyższy przebieg postępowania na okoliczność oświadczenia opatrzonego podpisem L. M., zdaniem Sądu, nie pozwala postawić organom zarzutów o naruszeniu zasad tego postępowania. Stąd skargę w tym zakresie Sąd uznał za niezasadną. Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące ustaleń na okoliczność stanu oleju opałowego i opinii biegłego w tym przedmiocie albowiem w ogóle nie dotyczą one stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Niezależnie od przedstawionej wyżej oceny zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że sentencja zaskarżonej decyzji narusza w swej treści art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a Ordynacji podatkowej z uwagi na to, że zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za dany okres rozliczeniowy ma charakter niepodzielny, stąd brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji dotyczącej części zobowiązania. Nadto, w uznaniu, że organ ten nieprawidłowo określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za kwiecień 2004 roku powinien uchylić te decyzję w całości i orzec, co do istoty. Naruszenie to Sąd uznał jednak za naruszenie nie mające istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe wywody Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; na podstawie art. 152 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zgodnie z art. 200 tej ustawy zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 1200zł będących wynagrodzeniem jednego pełnomocnika, wg. stawek obowiązującego w tym przedmiocie rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów.