II SA/Wa 1944/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2005 r., zobowiązującą K. K. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., przekazania tego lokalu dysponentowi, tj. Komendantowi Głównemu Policji i przeniesienia się do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., przydzielonego K. K. i jego żonie B. K. przez Urząd [...]. W uzasadnieniu podano, że K. K. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. bez tytułu prawnego, natomiast legitymuje się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Skargę K. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 785/06, oddalił. Na wniosek Dyrektora Biura Logistyki Policji Komendy Głównej Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., dotyczący opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...], Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), wezwał K. K. do opróżnienia z rzeczy i osób wskazanego lokalu w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż zobowiązany upomnieniem z dnia [...] marca 2007 r. K. K., wezwany został do dobrowolnego wykonania decyzji w terminie do dnia [...] kwietnia 2007 r. pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanego obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego, wierzyciel – Komenda Główna Policji – złożyła do Wojewody Mazowieckiego wniosek egzekucyjny wraz z tytułem wykonawczym przeciwko K. K. o dokonanie egzekucji opróżnienia lokalu mieszkalnego objętego wnioskiem. Zgodnie z art. 20 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organem egzekucyjnym świadczeń o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej, wydanych przez państwowe jednostki organizacyjne, jest wojewoda. Na zasadzie art. 26 § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie, na zasadzie powołanych przepisów, właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest Wojewoda Mazowiecki. Organ pouczył zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wniesienia skargi na czynności egzekucyjne do Wojewody Mazowieckiego oraz prawie wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowanie środka egzekucyjnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. K. wniósł o umorzenie nałożonego na niego obowiązku. Wniosek zobowiązany uzasadnił takimi okolicznościami, jak zamieszkiwanie od wielu lat w lokalu nr [...] przy ul. [...], pozostawaniem z żoną w separacji, zrzeczeniem się uprawnień do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., brakiem możliwości finansowych na zakup lub wynajem innego lokalu mieszkalnego. Wskazując na powyższe, wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, iż na podstawie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej, tj. spełnienie określonych wymogów formalnych wynikających z powołanej ustawy, które obejmują przesłanie zobowiązanemu przez wierzyciela upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, egzekucja może być bowiem wszczęta po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia (art. 15). Ponadto do wniosku skierowanego do organu egzekucyjnego o wszczęcie egzekucji administracyjnej, wierzyciel zobowiązany jest dołączyć również wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy i dowód doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 26). Tytuł wykonawczy z kolei musi spełniać, ściśle określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wymogi formalne. We wniosku o wszczęcie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym wierzyciel powinien również wskazać rodzaj środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie wszystkie wymienione wymogi zostały spełnione, w związku z czym istniała podstawa do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 29 § 1 wym. ustawy organ egzekucyjny, a więc i organ odwoławczy, nie jest jednak uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ odwoławczy zauważył, że wszystkie okoliczności powołane przez zobowiązanego w zażaleniu dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, w związku z czym mogły być przedmiotem analizy w jego toku i ewentualnego wniosku skarżącego o zmianę, uchylenie czy – jak oczekuje zainteresowany – umorzenia obowiązku nałożonego wydaną przez Komendanta Głównego Policji decyzją administracyjną. Na etapie postępowania egzekucyjnego, brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania okoliczności, które bezpośrednio nie są związane z niniejszym postępowaniem, a ponadto w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawa nie przewiduje możliwości umorzenia nałożonego na zobowiązanego obowiązku przez organ egzekucyjny lub organ nadzoru. Odnosząc się do wniosku K. K. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, stwierdził, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawieszenie postępowania jest odrębną instytucją procesową. Art. 56 § 3 i § 4 ustawy stanowi, że w sprawie zawieszenia postępowania organ egzekucyjny wydaje postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Ponieważ organ egzekucyjny nie ustosunkował się do wniosku i postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania nie zostało wydane, w celu zapewnienia właściwej kontroli instancyjnej wydawanych orzeczeń i umożliwienia wyżej wymienionemu ewentualne zaskarżenie stanowiska organu egzekucyjnego, w niniejszym rozstrzygnięciu tę część zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego pozostawiono bez rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2007 r., zarzucając organom obu instancji, iż nie ustosunkowały się do jego wniosku w sprawie zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w kwestionowanym przez skarżącego postanowieniu o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie była rozstrzygana kwestia zawieszenia postępowania, ponieważ uznano, że wniosek ten powinien być rozpatrzony przez organ egzekucyjny w drodze odrębnego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestionowane przez skarżącego postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2007 r., wadami takimi nie jest dotknięte. Postanowienia organów obu instancji nie naruszają prawa. Organ prawidłowo wskazał, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być badane okoliczności odnoszące się do zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzuty skargi dotyczą nierozpoznania zawartego w złożonym przez skarżącego zażaleniu wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zarzut w tym przedmiocie nie jest uzasadniony, gdyż co do zasady odnosi się do kwestii, której organ egzekucyjny jeszcze nie rozstrzygnął. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.