I SA/Wr 1870/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi M. i M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oraz M. W. odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten sam podatek oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29.03.2006 r. M. W. oraz M. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia 09.03.2006 r., uchylił ją w całości i określił M. i M. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 5.691 zł. oraz odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 1.185 zł. Decyzja organu pierwszej instancji określała zobowiązanie podatkowe małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 6.722 zł oraz M. W. odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 1.514 zł. W uzasadnieniu odwołania podatnicy wnieśli o uchylenie tego rozstrzygnięcia i ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie podanie w decyzji daty i publikacji rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, co spowodowało, że strony nie mogły odnieść się merytorycznie do decyzji. Zdaniem stron określenie w decyzji zobowiązania podatkowego wobec obojga małżonków było bezpodstawne, gdyż decyzja nie powinna dotyczyć M. W., ponieważ w jej przypadku błąd polegał tylko na zawarciu w zeznaniu złej kwoty dochodu z innych źródeł niż wynagrodzenie ze stosunku pracy. Strony zarzuciły, że organ podatkowy nie uznał za koszt uzyskania przychodów działalności prowadzonej w 2000 r. delegacji służbowych oraz uniemożliwiły M. W. odtworzenie dokumentów co do w/w działalności. Nadto podatnik podniósł, że dowody nie posiadające oznaczenia nabywcy powinny być uznane za koszt uzyskania przychodów. Według podatnika nieprawdziwe są ustalenia organu podatkowego, że w lokalu w którym mieści się siedziba firmy zamieszkiwał ojciec podatnika – T. W., gdyż mimo wystawiania rachunków za telefon na T. W., faktycznie opłaty te ponosiła strona, a więc powinny one stanowić koszt uzyskania przychodów. Ponadto strona nie była w stanie przedstawić dowodów opłat eksploatacyjnych za wykorzystywanie części lokalu mieszkalnego do działalności gospodarczej. Naruszenie zaś art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) – skrót updof w ocenie strony nastąpiło poprzez nieuznanie odliczenia od dochodu składek z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników w KRUS. Zarzucono nadto nieuwzględnienie odliczenia od dochodu straty z lat ubiegłych, ponieważ według podatników organ I instancji nie mógł przy określeniu zobowiązania podatkowego za 2000 r. wziąć pod uwagę zeznań podatkowych za lata 1997-1999, gdyż zeznania te winny być dla organu niedostępne i zniszczone wobec upływu terminu przedawnienia. Strony podniosły, że nie można opierać się na dokumentach objętych przedawnieniem, a więc wykazane w zeznaniu za 2000 r. straty z lat ubiegłych winny zostać uznane za koszt uzyskania przychodów. W odwołaniu podniesiono także , że w decyzji określono zobowiązanie podatkowe w kwocie 6.722 zł, zaś przy naliczaniu odsetek za zwłokę z tytułu zaległych zaliczek na podatek przyjęto zobowiązanie w wysokości 4.740 zł. oraz że nie wskazano wysokość odsetek za zwłokę za okres od 1 stycznia do 23 lutego 2000 r. W uzupełnieniu do odwołania z dnia 21.04.2006 r. strona zarzuciła organowi podatkowemu, że uznał za koszt uzyskania przychodów jedynie 10% wartości zakupionych produktów firmy A. czyli 446,51 zł zamiast kwoty 4.465,11 zł, którą poniosła w celu osiągnięcia przychodów. Podatnik uzasadnił swe stanowisko tym, iż aby otrzymać przychód z tytułu organizacji sieci dystrybucji niezbędne było zakupienie w każdym miesiącu produktów firmy A o określonej przez tę firmę wartości, gdyż niedokonanie zakupu powodowało utratę prawa do przychodu z tytułu organizacji sieci w tym miesiącu. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu stron w zakresie nie wskazania w zaskarżonej decyzji daty i miejsca publikacji rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na stronie 10 w/w decyzji podał pełne dane dotyczące tego rozporządzenia Ministra Finansów, a w jej treści stosownie do wymogu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przytoczył przepisy prawa będące podstawą prawną wydanej decyzji. Za niezasadny uznano stanowisko stron, że zobowiązanie podatkowe w zaskarżonej decyzją odnosić się winno jedynie do M. W., wyjaśniając, że określenie w/w zobowiązania na oboje małżonków nie nastąpiło wskutek błędnego wykazania przez M. W. w zeznaniu podatkowym za 2000 r. kwoty dochodu z działalności wykonywanej osobiście, lecz oparte zostało na konkretnych przepisami o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 6 ust. 2 updof, zgodnie z którym małżonkowie między którymi istnieje wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być na wniosek wyrażony we wspólnym zeznaniu rocznym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26 i art. 26 a) updof, w tym przypadku podatek ustala się dla obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od polowy łącznych dochodów małżonków. Natomiast w zeznaniu PIT-36 złożonym w dniu 7.05.2001 r., M. i M. W. opowiedzieli się w myśl cyt. art. 6 ust. 2 updof za wspólnym opodatkowaniem. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na przepis art. 45 ust. 6 updof, stanowiący, że podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku oraz art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej, określający solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe małżonków wspólnie opodatkowanych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określając małżonkom zobowiązanie podatkowe za 2000 r., przyjął wszystkie źródła dochodu, natomiast dla wyliczenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od dochodu z działalności gospodarczej, przyjęto tylko dochód M. W. Podatek dochodowy od określonego dochodu z działalności gospodarczej został przez organ wyliczony w kwocie 4.740 zł., natomiast należne zaliczki w równej miesięcznej wysokości 395 zł, zatem organ podatkowy I instancji postąpił prawidłowo, zgodnie z treścią art. 23 a. Ordynacji podatkowej. Zarzut w tym zakresie uznano za bezzasadny. Mając na uwadze zarzut nie wskazania odsetek za zwłokę za okres od 1.01.2000 r. do 23.02.2000 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdza, iż faktycznie w zaskarżonej decyzji nie wskazano wysokości odsetek za w/w okres. Jednakże fakt ten nie ma wpływu na prawidłowość określonego zobowiązania podatkowego za 2000 r. oraz odsetek za zwłokę. Organ odwoławczy podniósł, że skoro przepisy regulujące wysokość odsetek za zwłokę mają charakter przepisów prawa powszechnie obowiązującego, to strony po zaznajomieniu się z nimi mogły zweryfikować prawidłowość wyliczenia przez organ podatkowy odsetek za zwłokę. Odnosząc się do kwestii składek KRUS nie uznanych za koszt uzyskania przychodów Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał, że stosownie do obowiązującego w 2000 r. art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) updof, odliczeniu od dochodu podlegały składki określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Natomiast ustawa z 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), przewiduje, że zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych określone w tej ustawie wykonuje Zakład Ubezpieczeń, otwarte fundusze emerytalne, zakłady emerytalne oraz płatnicy, zatem przepisy w/w ustawy nie obejmują pobierania składek KRUS i nie stanowią podstawy do odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenie wpłaconych do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Sprawy ubezpieczenia rolników uregulowano w odrębnej ustawie z dnia 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.). więc zarzut stron w tym zakresie uznać należało za bezpodstawny. Wypowiadając się zaś w przedmiocie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia odliczenia straty z lat ubiegłych, Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że wskazany przez strony art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy przedawnienia zobowiązania podatkowego, a upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie powoduje wygaśnięcia uprawnienia organu podatkowego do weryfikacji danych wykazanych przez podatników w zeznaniach dotyczących zobowiązań, co do których upłynął termin przedawnienia. Powołany przez strony przepis art. 32 Ordynacji podatkowej również nie odnosi się do zasad i terminu przechowywania dokumentów przez organ podatkowy, gdyż określono w nim termin przechowywania dokumentów przez podatników i inkasentów. Wobec zatem posiadania danych wykazanych przez strony w ich zeznaniach podatkowych za 1997-1999 r. organ I instancji, miał prawo skonfrontować je z badanym rokiem podatkowym. Wskazano, że za prawidłowością ustaleń w tym zakresie przemawia okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego M. W. nie potrafił jednoznacznie wyjaśnić pochodzenia kwot wskazanych w zeznaniu PIT-36 za 2000 r. jako "straty z lat ubiegłych", nie przedłożył również żadnych dokumentów związanych z tym rodzajem odliczenia. Odnosząc się do uwag, co do umożliwienia przez organ podatkowy odtworzenie dokumentacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że analiza akt sprawy świadczy o tym, że strony były wiele razy wzywane do dostarczenia dokumentów związanych z działalnością gospodarczą prowadzona w 2000 r., jednak nie stawiały się na wezwania, a dopiero po ukaraniu karą porządkową przedłożyły organowi podatkowym I instancji część posiadanych dokumentów. Także w toku postępowania odwoławczego podatnicy nie przedstawili w ogóle części dokumentów tj. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenia o numerze REGON i wyjaśnienia odnośnie strat z lat ubiegłych wykazanych w zeznaniu podatkowym za 2000 r., mimo wezwań ( z 13.06.2006 r. i 28.07.2006 r.). Przedłożone dodatkowe dokumenty oraz złożone wyjaśnienia stron w toku postępowania odwoławczego dotyczące w głównej mierze działalności gospodarczej prowadzonej przez M. W. w zestawieniu z całością materiału zgromadzonego przez organ I instancji dały podstawę do uznania części zarzutów odwołania za zasadne. Uwzględniając charakter prowadzonej działalności gospodarczej przez M. W. i jego wyjaśnienia, że podróżował służbowo komunikacją PKP i PKS celem spotkania się z konsultantami, jak też przedstawione bilety PKP i PKS oraz dowody wewnętrzne w liczbie 10, zawierające takie dane jak: nazwa miejscowości docelowej, liczę godzin, wartość przysługujących diet, uwzględnił wydatek w wysokości 593,30 zł za koszt uzyskania przychodów. W związku z przedłożonymi przez podatnika dokumentami dotyczącymi wydatków poniesionych przez stronę na działalność gospodarczą prowadzoną w mieszkaniu prywatnym oraz zweryfikowaniu w oparciu o nie wskaźnika udziału powierzchni faktycznie wykorzystywanej do działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym znajdującym się we W. przy ul. J., Dyrektor Izby Skarbowej we W. ustalił wartość opłaconego czynszu, ogrzewania i opłat za energię w łącznej wysokości 1.792,76 zł (tj. 2 967,21+2 457,36+673.24 = 6.097,81 x 29,4%), uwzględniając tym samym zarzut odwołania stron. Biorąc natomiast pod uwagę dane z przedłożonego zestawienia faktur VAT wystawionych przez Telekomunikacji Polskiej dla T. W. (który użyczył bezpłatnie synowi M. W. linię telefoniczną pod warunkiem uiszczania opłat) oraz oświadczenie strony co do proporcji rozmów prywatnych i związanych z działalnością gospodarczą Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki poniesione przez podatnika na ten cel w wysokości 3 039.43 zł, uwzględniając zarzut odwołania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie uwzględnienia w kosztach działalności gospodarczej całości wydatków dotyczących zakupu produktów firmy A tj. 4.465,11 zł, a nie jedynie 10% tj. 446,51 zł, w związku z twierdzeniem strony, że musiała ona ponieść takie wydatki, żeby nie utracić prawa do przychodu z tytułu organizacji sieci firmy A. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził jego bezpodstawność, ponieważ sprzedaż towaru stanowiła marginalny udział w zakresie prowadzonej działalności tj. tworzenia sieci firmy A, w niektórych miesiącach w ogóle nie była dokonywana, co strona sama zeznała, a ponadto wyjaśniła, że 90% zakupionych towarów przeznaczała na potrzeby własne i członków rodziny, natomiast 10% na sprzedaż. Możliwość takiego postępowania, potwierdziła firmy A, w piśmie z dnia 30.09.2005 r., że Członek Klubu firmy A ma prawo dokonywać zakupów, może też organizować sieć dystrybucji i osiągać z tego tytułu dochody. Organ II instancji wskazał, że podatnik prowadził w 2000 r. z firmą A współpracę dwojakiego charakteru, bowiem był nabywcą produktów dokonując zakupu oraz sprzedaży usług dla tej firmy poprzez tworzenie dla niej sieć dystrybucji, z informacji uzyskanej z firmy A, przychód podatnika z wykonywania usług w zakresie organizacji sieci dystrybucji wyniósł 30.185,95 zł, natomiast ze sprzedaży towarów 580,46 zł. Wskazano, że z przedłożonych w toku postępowania odwoławczego przez podatnika materiałów reklamowych firmy A dot. roku 2003 i 2006 wynika co prawda informacja o uzyskaniu premii w powiązaniu z zebraniem co najmniej 200 punktów, ale w odniesieniu do działalności handlowej, a skoro ustalona przez organ podatkowy I instancji wielkość przychodu z działalności handlowej świadczy, że podatnik zajmował w niewielkim rozmiarze, to wiązanie faktu zdobywania określonej liczby punktów z faktem uzyskania przychodów z tworzenia sieci, gdzie wysokość tego przychodu uzależniona była od wyniku wypracowanego przez wszystkich członków grupy oraz obowiązek dokonywania zakupów w firmy A nie miał w przedmiotowej sprawie miejsca. Należy przy tym wskazać, że nie zakupując towaru handlowego w niektórych miesiącach 2000 r. strona uzyskiwała przychód z organizacji sieci dystrybucji. Organ podatkowy ustalił podatnikowi przychód z działalności gospodarczej prowadzonej w 2000 r. w wysokości 31.185,95 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 9.377,86 zł, dochód z działalności gospodarczej w kwocie 21.808,09 zł., przychód z umowy zlecenie w wysokości 105 zł, koszty uzyskania przychodów 21 zł, natomiast dochód w wysokości 84 zł. Łącznie dochód podatnika za 2000 r. wynosi 21.892,09 zł. Dochód z wynagrodzenia M. W. ustalono w wysokości 24.557,12 zł, a z działalności wykonywanej osobiście w kwocie 374,42 zł., więc ogółem 24.931,54 zł. Odliczeniem od dochodu objęto składki ubezpieczenia społecznego w kwocie 4.482,44 zł, w związku z czym dochód małżonków za 2000 r. ustalono w wysokości 42.341,19 zł. Podstawę opodatkowania określono w wysokości 21.171 zł, natomiast podatek po uwzględnieniu odliczenia z tytułu składek ubezpieczenia zdrowotnego w wysokości 1.481,41 zł, wyliczono w kwocie 5.691 zł. Organ odwoławczy zgodnie więc z dyspozycją art. 23a Ordynacji podatkowej, określił wysokość odsetek za zwłokę przyjmując wysokość zaliczek proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za 2000 r. tj, w wysokości 309 zł miesięcznie (dochód z działalności gospodarczej Pana M. W. 21.808 zł x 19% - 436,20 zł = 3.707:12=309 zł). W złożonej w dniu 17.11.2006 r. skardze podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2.10.2006r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając, że z treści decyzji "nie można zorientować się co do prawidłowej kwoty przychodu podatnika." Skarżący podnieśli, że organ podatkowy II instancji na stronie 9 swej decyzji wskazał kwotę przychodu podatnika z wykonywanych usług w zakresie organizacji sieci dystrybucji w wysokości 30.185, 95 zł i przychód ze sprzedaży towarów w wysokości 580,46 zł (według obliczeń skarżących przychód ogółem wyniósł 30.766, 41 zł), natomiast na stronie 10 zaskarżonej decyzji organ podatkowy II instancji stwierdził, iż przychód z działalności gospodarczej wyniósł 31.185,95 zł. Zdaniem skarżących rozbieżność w podanych kwotach przychodu spowodowała niemożność odniesienia się przez nich do tej pozycji, nie znają bowiem prawidłowej wielkości przychodu. Podatnicy podnieśli również, że w złożonym zestawieniu zakupów dokonanych przez M. W. na łączna kwotę 8.949,13 zł wskazano zakup kosmetyków na kwotę 4.465, 11 zł i pozostałe zakupy dotyczące katalogów, druków, próbek kosmetyków, natomiast przy ustalaniu dochodu do opodatkowania koszt zakupu tych materiałów pomocniczych został przez organ podatkowy pominięty. Ponadto zdaniem skarżących przy ustalaniu stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. nie uwzględniono zaliczki na ten podatek w wysokości 1.978,50 zł wpłaconej przez M. W. Uzasadniając skargę co do zarzutu nie uznania za koszt uzyskania przychodów z tytułu zakupu kosmetyków kwoty 4.465,11 zł oraz w kosztach strat z lat ubiegłych podanych przez stronę w wysokości 4.599, 50 zł podatnicy powtórzyli argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu dodatkowo argumentując, że zeznania podatkowe za lata 1997-1999 jeśli nie zostały jeszcze zniszczone, to powinny być niedostępne dla organu podatkowego "w takim sensie, że nie można ich wykorzystywać przeciwko podatnikowi." Skarżący podnieśli też, że organ podatkowy uznając za koszt uzyskania przychodów opłaty za telefon stacjonarny błędnie przyjął za podstawę do określenia tego kosztu faktury wystawione przez Telekomunikacje Polską w 2000 r., a nie kwoty faktycznie wpłacone przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się kolejno do zarzutów w niej zawartych co do rozbieżności kwot przychodu z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w 2000 r. przez M. W. podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to należy stwierdzić wprawdzie, że w jego treść wkradł się rzeczywiście błąd, lecz omyłkę tę sprostowano postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30.11.2006 r. nr [...]. W motywach tego postanowienia podano, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 2.10.2006 r. nr [...] mowa jest o ogólnej kwocie przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2000 r. w wysokości 31.185,95 zł na którą złożyła się kwota 30.605, 49 zł z tytułu organizacji sieci dystrybucji i kwota 580,46 zł z tytułu sprzedaży towarów. Wskazana kwota 30.605,49 zł jest tożsama z wielkością przychodów z tytułu organizacji sieci dystrybucji, zawartej w uzasadnieniu decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Również ogólna kwota przychodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w 2000 r. przez M. W. została określona w postępowaniu podatkowym i decyzji organu I instancji w identycznej kwocie jak przez organ II instancji tj. przychód ogółem 31.185,95 zł, a więc zdaniem Sądu, skarżący na pewno z łatwością mogli zorientować się co do kwoty przychodów ustalonej przez organ II instancji, stąd zarzut skarżących o niemożności ustosunkowania się przez nich do tej pozycji, uznać należy za bezzasadny. Odnosząc się do stwierdzenia przez skarżących, że na karcie 38 B akt sprawy znajduje się zestawienie zakupów dokonanych przez M. W. w 2000 r. na kwotę 8.949,13 zł, z czego wartość kosmetyków wyniosła 4.465,11 zł, natomiast na pozostałą kwotę składa się wartość zakupionych katalogów, druków, próbek kosmetyków i innych materiałów pomocniczych, które nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów, analiza akt sprawy, jak słusznie wskazuje w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej prowadzi do wniosku, że to karta 38 A, a nie podana w skardze zawierała zestawienie towarów zakupionych w 2000 r. przez konsultanta M. W., w którym firma A. przedstawiła ceny towarów wyłącznie z faktur zakupu bez uwzględnienia faktur korygujących. Zestawienie faktur sprzedaży wystawionych w 2000 r. dla M. W. z uwzględnieniem korekt, a zatem zwróconych przez skarżącego towarów znalazło się zaś na karcie 33 a (stanowiącej załącznik nr 1 do pisma firmy A z dnia 30.09.2005 r.). Organy podatkowe zatem prawidłowo w oparciu o powyższe dokumenty, biorąc pod uwagę kwoty z faktur korygujących, obliczyły wartość zakupów zrealizowanych w 2000 r. przez M. W. w kwocie 4.465,11 zł., gdyż uwzględniły tylko wartość zakupów faktycznie dokonanych przez skarżącego w 2000 r. tj. kwotę 4.465,11 zł, stąd błędnie skarżący powoływali się na pominięcie wydatków na materiały reklamowe. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu w przedmiocie nieuwzględnienia całej kwoty wydatków tj. 4.465,11 zł w kosztach uzyskania przychodów, a tylko 10% z tej kwoty, należy uznać go za niezasadny. Organy podatkowe szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko powołując się na okoliczność, że strona zeznała w tym zakresie, iż w przeważającej mierze świadczyła dla firmy A usługi tworzenia sieci, sporadycznie natomiast sprzedawała towar. Sprzedaż stanowiła marginalny udział w zakresie prowadzonej działalności, w niektórych miesiącach w ogóle nie była dokonywana. Podatnik wyjaśnił trzykrotnie przesłuchiwany do protokołu, że 90% zakupionych towarów przeznaczała na potrzeby własne i członków rodziny, natomiast 10% na sprzedaż. Możliwość takiego działania, poświadczyła firma A, informując w piśmie z dnia 30.09.2005 r., że Członek Klubu firmy A ma prawo dokonywać zakupów, może też organizować sieć dystrybucji i osiągać z tego tytułu dochody. Skarżący M. W. prowadził w 2000 r. z firmą A współpracę dwojakiego charakteru, bowiem był nabywcą produktów poprzez dokonywane zakupy oraz sprzedawcą usług dla tej firmy poprzez tworzenie dla niej sieć dystrybucji. Dnia 4 listopada 2005 r. podatnik wskazał, że 90 % towarów wykorzystał na własne i rodziny potrzeby oraz prezentacji, przy czym nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających przekazanie ich części na cel pokazów. Organy podatkowe w takiej sytuacji nie posiadały żadnej możliwości dokonania w tym zakresie ustaleń wobec braku aktywności strony. Należy bowiem podkreślić, że wprawdzie zgodnie z przepisem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany jest podjąć niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, tym samym jest zobligowany do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego - jednakże nie oznacza to nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczność faktów, które popierałyby twierdzenia podatnika. Z omawianego przepisu wynika ogólna reguła dowodowa według której ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym. Reguły tej nie można jednak uznać za bezwzględnie obowiązującą. Podatnik winien bowiem współdziałać z organem podatkowym w zadośćuczynieniu obowiązkowi wnikliwego i dokładnego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do ustaleń niekorzystnych dla strony. W kontekście zatem zasad ciężaru dowodu spoczywającego na podatniku wywodzącym dla siebie korzystne skutki prawne zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe prawidłowo również opierając się na informacji pozyskanej z firmy Oriflame określiły przychód skarżącego z wykonywania usług w zakresie organizacji sieci dystrybucji w kwocie 30.605, 49 zł, a przychód ze sprzedaży towarów wyniósł 580, 46 zł. Zdaniem Sądu przedłożone w toku postępowania odwoławczego przez skarżącego dokumenty w postaci materiałów reklamowych firmy A dotyczących roku 2003 i 2006 nie wpływają na zasadność dokonanych przez organy podatkowe ustaleń. Wynika z nich, co prawda informacja o uzyskiwaniu premii w powiązaniu z zebraniem co najmniej 200 punktów, ale w odniesieniu do działalności handlowej. Uwzględniając zatem, że materiały nie odnoszą się one do roku 2000 i fakt, że skarżący zajmował się działalnością handlową w niewielkim rozmiarze, co wynika z kwoty ustalonego przez organ podatkowy I instancji przychód z tego tytułu prowadzi do wniosku o zasadności poglądu Dyrektora Izby Skarbowej we W., iż łączenie faktu zdobywania określonej liczby punktów z faktem uzyskania przychodów z tworzenia sieci, gdzie wysokość tego przychodu uzależniona była od wyniku wypracowanego przez wszystkich członków grupy oraz obowiązek dokonywania zakupów w firmie A nie miał w przedmiotowej sprawie miejsca. W ocenie Sądu zarzut pominięcia przy ustalaniu zobowiązania pobrania zaliczki w wysokości 1.978,50 zł, nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż przy ustaleniu zobowiązania wzięto pod uwagę wszystkie kwoty dochodów skarżących, zatem i te wykazane w zeznaniu PIT-36 za 2000 r. zweryfikowane z deklaracjami PIT-11 i PIT -8B. Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego przyjęcia przez organ podatkowy za koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych w 2000 r. przez. Telekomunikację Polską, a nie kwot faktycznie wpłaconych w 2000 r. przez skarżących, należy uznać, że organ podatkowy prawidłowo uwzględnił, jako koszt uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej w 2000 r., kwotę stanowiące należność główną wynikającą z przedstawionych zestawień faktur VAT za 2000 r. oraz pisma TP z dnia 1.06.2006 r pomijając odsetki za zwłokę będące karą za nieterminowe uiszczenie należności. Kosztem uzyskania przychodów, bowiem są tylko wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, zaś odsetki za zwłokę są sankcją za opóźnienie wykonania zobowiązania (art. 22 ust 1 updof). Oceniając zarzut w kwestii nieuwzględnienia odliczenia straty z lat ubiegłych, podzielić należy w pełni pogląd organu odwoławczego, że wskazany przez strony art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy przedawnienia zobowiązania podatkowego, a upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie powoduje wygaśnięcia uprawnienia organu podatkowego do weryfikacji danych wykazanych przez podatników w zeznaniach dotyczących zobowiązań, co do których upłynął termin przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie nie znajduje również zastosowania powołany przez strony przepis art. 32 Ordynacji podatkowej, gdyż w przepisie tym przewidziano termin przechowywania dokumentów przez podatników i inkasentów, nie odnosi się więc do zasad i terminu przechowywania dokumentów przez organ podatkowy. Według Sądu, organ podatkowy I instancji, miał prawo skonfrontować dane wykazane w zeznaniach podatkowych za lata 1997-1999 z badanym rokiem podatkowym, wobec posiadania danych wykazanych przez strony w ich zeznaniach podatkowych za w/w lata. Podkreślenia wymaga, że i podczas prowadzonego postępowania odwoławczego M. W. nie umiał jednoznacznie wyjaśnić pochodzenia kwot wskazanych w zeznaniu PIT-36 za 2000 r. jako "straty z lat ubiegłych", nie przedłożył również żadnych dokumentów związanych z tym rodzajem odliczenia. W efekcie zarzut strony skarżącej należy uznać za bezzasadny. Reasumując poczynione rozważania i biorąc pod uwagę materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że orzeczenie organu II instancji zostało wydane w oparciu o dogłębną analizę i ustalenie prawidłowego stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w myśl zasad logicznego wnioskowania oraz w ramach swobodnej oceny dowodów bez naruszeń procedury mogących rzutować na wynik rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.