IV SA/Wa 2366/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej A. O. cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 17 sierpnia 2006 r. A. O. wystąpiła do Prezydenta [...] W. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...]. W dnia 18 lipca 2007 r. A. O. wniosła do Wojewody Mazowieckiego za pośrednictwem Prezydenta [...] W. zażalenie, żądając wyjaśnienia przyczyn nie załatwienia powyższego wniosku w ustawowym terminie oraz ewentualnie pociągnięcie do odpowiedzialności pracownika prowadzącego sprawę za zaistniałe uchybienia, w trybie art. 38 kpa, jak również wyznaczenia Prezydentowi [...] W. terminu do załatwienia sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Prezydent [...] W., na podstawie art. 123 § 1 kpa oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek A. O. z dnia 17 sierpnia 2006 r, wskazując, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w granicach obszaru objętego Uchwałą Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Z uwagi natomiast na niezgodność proponowanej funkcji na działkach objętych wnioskiem z funkcją przeznaczenia terenu wskazaną w projekcie planu, problem powinien zostać rozstrzygnięty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał zażalenie A. O. z dnia 18 lipca 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jako organu właściwego w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzekło, że na zasadzie art. 37 § 2 kpa uznaje wniesione zażalenie za nieuzasadnione, albowiem Prezydent [...] W. wydał postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, które nie było przez strony postępowania kwestionowane. W dniu 7 listopada 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania wniesionego zażalenia za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tak więc podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Art. 141 § 1 kpa stanowi natomiast, że zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Rozpatrując niniejszą sprawę należy stwierdzić, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 kpa. Powyższy przepis stanowi, że na niezałatwienie danej sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie postępowania służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia tej sprawy, uznając argumenty zażalenia za uzasadnione (art. 37 § 2 kpa.) Przepis ten ma więc na celu likwidację bezczynności organu administracji w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on co prawda w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, który winien rozstrzygnąć sprawę, ma zażalenie to rozstrzygnąć, lecz zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii, jak w tym przypadku bezczynności organu, wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienie nie może zatem podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wyczerpanie przez stronę tego rodzaju trybu zażaleniowego warunkuje wprawdzie możliwość wniesienia skargi do sądu, ale chodzi tu wyłącznie o ewentualną skargę na bezczynność organu I instancji, a nie czynności dokonane przez organ wyższego stopnia w zakresie rozpoznania zażalenia (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 284-285; postanowienie NSA z dnia 17.01.2006 r., I OSK 306/05, LEX nr 196463). Ze względu na powyższe okoliczności skarga A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. wydane w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów (pkt. 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a P.p.s.a.