II OSK 1043/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 32/04 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 32/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., wydaną na podstawie art. 39, art. 42, art. 44 w związku z art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) Prezydent Miasta Krakowa, po rozpatrzeniu wniosku R. A., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: "zmiana konstrukcji dachu i rozbudowa budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne przy ul. [...] w K., działka nr [...] obr. [...] Śródmieście. Integralną część decyzji stanowią załącznik nr 1, określający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik nr 2 – stanowiący mapę ewidencyjną w skali 1: 1000 - na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Organ I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jest zgodne z zasadami kompozycji przestrzennej oraz oceną warunków przestrzenno-architektonicznych w przedmiotowym terenie. Odnosząc się do wniesionych w trakcie postępowania przez M. H. – P. oraz A. R. uwag i zastrzeżeń do projektowanej inwestycji, organ I instancji wskazał, że inwestor nie planuje rozbudowy w granicy z posesją A. R. i decyzja nie dopuszcza takiego usytuowania. Rozbudowa nie narusza kompozycji urbanistycznej ulicy Swojskiej, natomiast przebudowa dachu z płaskiego na dach stromy może korzystnie wpłynąć na wygląd pierzei ulicy. Prezydent zważył, że A. R. w dniu 22 lutego 2002 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla "przebudowy dachu, rozbudowy i modernizacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] przedkładając tę samą identyczną koncepcję tego samego autora wspólną dla budynków [...] i [...], zaś w dniu [...] sierpnia 2002 r. uzyskała taką decyzję z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2004 r. Nadto planowana przebudowa obu budynków faktycznie nie jest nadbudową, a jedynie korzystną, z punktu widzenia użytkowania a także walorów kompozycyjnych zmianą rodzaju dachu i sposobu doświetlenia istniejącej ostatniej kondygnacji. Organ podał, że decyzja nie naruszy prawa A. R., ponieważ wniosek R. A. w części dotyczącej zmiany dachu jest całkowicie zbieżny z decyzją wydaną na wniosek A. R., a w części dotyczącej rozbudowy nie przewidziano lokalizacji budynku w granicy działki. Ponadto decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga o zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi ani nie odnosi się do ewentualnego naruszenia praw autorskich. Stanowi jedynie promesę o charakterze urbanistycznym, dającą podstawy do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji A. R. wyraziła kategoryczny sprzeciw na zmianę konstrukcji dachu i rozbudowę budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne przy ul. [...] w K.. Zarzuciła, że rozbudowa przedmiotowego budynku spowoduje zasłonięcie światła dziennego jej domu, dojdzie również do zasłonięcia widoku z balkonów jej domu, wysunięcie zaś budynku do przodu spowoduje zasłonięcie jej domu. Podniosła także, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wizji lokalnej z jej udziałem. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 42 ust. 1, art. 44 ust. 1, art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ podał, że z mocy art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. Zgodnie zaś z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 40 ust. 2 i art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wymagające przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego przy uwzględnieniu przepisów szczególnych. Organ przedstawił przebieg postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonego przez organ I instancji i stwierdził, że zostało ono przeprowadzone prawidłowo. Kolegium podniosło, że sposób rozbudowy budynku nie stanowi przedmiotu oceny w postępowaniu o ustalenie warunków i zagospodarowania terenu, gdyż okoliczności takie są brane pod uwagę dopiero na dalszym etapie, tj. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze na powyższą decyzję A. R. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną. Sąd wskazał, iż w chwili orzekania przez organ nie obowiązywał już plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W ocenie Sądu w sprawie zostały zachowane poszczególne etapy trybu postępowania wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Treść wniosku odpowiada wymogom art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Inwestor określiła w nim granice terenu objętego wnioskiem przedstawiając je na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy oraz najbliższe otoczenie tego terenu. Określiła także funkcje i sposób zagospodarowania terenu oraz podała charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, podała charakterystyczne parametry techniczne inwestycji wskazując brak jej wpływu na środowisko. Organy w sposób prawidłowy ustaliły krąg stron postępowania, zawiadamiając ich o wszczęciu postępowania oraz o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Projekt decyzji wzizt został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. Wojewoda Małopolski stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji zawiera wszelkie elementy stawiane przez art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Określa rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. W sytuacji, gdy przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi organy nie mogły stosownie do treści art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zarzuty skarżącej dotyczące zachowania poszczególnych wymogów odnośnie usytuowania planowanej inwestycji na przedmiotowej działce względem nieruchomości sąsiednich i znajdującej się na nich zabudowy nie mogą być rozpatrywane na tym etapie procesu inwestycyjnego. Ścisłe zachowanie wymogów, o których mowa m. in. w §12, § 13, § 60 przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) - może być przedmiotem sprawdzeń dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2001 r., sygn. akt: IV SA 1505/99 (ONSA 2002/4/153) Sąd wskazał, że zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Wprawdzie wyrok ten zapadł w sprawie, gdzie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, ale zasada jest taka sama. Nadto ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć miejsce tylko w takim zakresie w jakim nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt: II OSK 629/05, LEX nr 198329). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. R., reprezentowana przez adwokat M. G.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazującego, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez wąskie pojmowanie zakresu podlegających ochronie praw w sytuacji wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez istnienia obowiązującego planu zagospodarowanie przestrzennego. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien implikować branie pod uwagę szerszego zakresu praw osób trzecich, w tym także i tych, które są uwzględniane przy tworzeniu bądź zmianie miejscowego planu gospodarowanie przestrzennego. W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny A. R. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano stanowisko Sądu, że bez znaczenia jest, iż przytoczone przez Sąd orzeczenia zapadły w sprawach, gdzie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż zasada jest ta sama. Podniesiono, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwie ogłoszony staje się aktem prawa miejscowego. Ten plan stwarza niezbędne ramy i podstawy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę. Negocjacyjna procedura uchwalania planu miejscowego, przewidująca szeroką możliwość udziału osób zainteresowanych oraz współpracy organów opiniujących, w znacznym stopniu powoduje, iż w planie miejscowym mogą zostać uwzględnione interesy podmiotów władających nieruchomościami położonymi na obszarze, dla którego ów plan uchwalono. Zdaniem skarżącej, gdy na danym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ochrona interesów faktycznych i prawnych osób trzecich na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zagospodarowania i zabudowy terenu, której postanowienia muszą być przecież zgodne z postanowieniami planu, zapewniona jest niejako automatycznie. Postanowienia decyzji sankcjonują wówczas interesy faktyczne i prawne osób trzecich uwzględnione w procesie uchwalania planu. Natomiast w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakres ochrony w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania jest szerszy niż w przypadku istnienia takiego planu. Organy administracji szczególnie skrupulatnie ważyć winny faktyczne i prawne interesy osób trzecich, które mogły być uwzględnione w procesie tworzenia planu. Skarżąca podkreśliła, że organy administracji i Sąd dokonując interpretacji zastosowanych przepisów pominęły zawartą w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, określającą wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Stosownie do treści art. 42 ust. 1 pkt 5 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. A. R. naruszenia tego przepisu upatruje w tym, iż Sąd zbyt wąsko pojmuje zakres ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej zakres ochrony interesów osób trzecich w tym postępowaniu w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego jest szerszy niż w przypadku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, a to z poniższych względów. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego a w razie braku planu w granicach określonych przepisami szczególnymi mającymi zastosowanie w tym postępowaniu. Przepis art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. A zatem, celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego bądź przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno – budowlanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 1998 roku, sygn. akt IV SA 1584/96, ONSA 2000/1/15, z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt II OSK 629/05, LEX nr 198329). Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1999 r., II SA/Gd 2256/97, LEX nr 44250 ). Należy mieć na uwadze odmienność postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2001 r. zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (por. IV SA 1505/99, ONSA 2002/4/153, także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2002 r., IV SA 2372, M. Prawn. 2002/22/1011). W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego a w razie braku planu z przepisami szczególnymi. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) są spełnione. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach przysługujących temu organowi kompetencji. Przewidziana w art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji. A zatem decyzja o warunkach zabudowy wydana w niniejszej sprawie przesądziła jedynie o tym, że na danym terenie taka inwestycja jest dopuszczalna. Inwestor musi, przed rozpoczęciem budowy, uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno – budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i oceni, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno – budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - polegającej na zmianie konstrukcji dachu i rozbudowie budynku mieszkalnego inwestora - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z tych względów nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy narusza interes prawny skarżącej z uwagi na zacienienie budynku i ograniczenie dostępu światła dziennego, gdyż dotyczy on kwestii, która nie jest przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Zarzut ten dotyczy warunków techniczno - budowlanych określanych w pozwoleniu na budowę, a więc winien być podnoszony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest przedwczesny. W tej sytuacji Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić ani błędnej wykładni, ani niewłaściwego zastosowania art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wprawdzie orzeczenia powołane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zapadły w sprawach gdzie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jednak zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich zarówno w przypadku obowiązywania jak i braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może wkraczać w kompetencje organów właściwych w sprawie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.