III SA/Po 537/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) . As. sąd. Szymon Widłak Protokolant : sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi J. S., H. S. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wniosku dotyczącego przejęcia nieruchomości rolnej z tytułu zaległych należności I uchyla zaskarżoną decyzję, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ Sz. Widłak /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska Pismem z dnia [...]r. J. S., H. S. i A. G. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. Nr [...] zatytułowanej "Wniosek o wydanie postanowienia o przyjęciu na własność Państwa w części nieruchomości rolnej" jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu pisma wnioskodawcy wskazali, iż Prezydium Rady Narodowej w O. wydało "Wniosek o wydanie postanowienia o przyjęciu na własność Państwa w części nieruchomości rolnej". Przedmiotowy wniosek był podstawą wydania przez Sąd Powiatowy w O. w dniu [...]r. postanowienia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego nadanego w drodze reformy rolnej, które na dzień [...]r. stanowiło własność ciotki wnioskodawców będącej siostrą ojca. Strony zaznaczyły, iż nadanie gospodarstwa rolnego nastąpiło w roku 1945 na rzecz ciotki M. S. na wniosek żyjącej w 1945r. babci S., która w ustnym oświadczeniu zobowiązał ciotkę do przekazania gospodarstwa rolnego ich ojcu, gdyby wrócił z wojny. Wnioskodawcy wskazali ponadto, iż są spadkobiercami po ojcu i po ciotce. W konkluzji wniosku strony podniosły, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej rażąco narusza "przepisy naszej Konstytucji, przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej oraz art. 5 Prawa Cywilnego, które obowiązywało na dzień wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej". Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności aktu administracyjnego nazwanego przez strony decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wskazanym postanowieniem Sąd Powiatowy w O. orzekł o przejęciu na własność Państwa część gospodarstwa rolnego M. S. gruntów o obszarze 9,82 ha położonych we wsi R. w zamian za zaległe należności. Zaznaczono, iż podstawę prawną działania stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 czerwca 1962r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność Państwa za zaległe należności (t.j. Dz.U. z 1969r. Nr 17, poz. 130) i według brzmienia art. 3 ust. 1 podstawą przejęcia było postanowienie sądu powiatowego. Przy czym postępowanie sądowe inicjowało wystąpienie organu finansowego sporządzone w wykonaniu uchwały prezydium powiatowej rady narodowej o wszczęciu postępowania. W konsekwencji, podkreślono, iż w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, ponieważ wniosek do sądu stanowił czynność materialno-techniczną i w związku z tym nie podlega kontroli w trybie przepisu art. 156 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strony wniosły o uchylenie powyższej decyzji SKO z dnia [...]r. nr [...] oraz o merytoryczne rozpatrzenie ich sprawy. W uzasadnieniu wniosku strony powołały twierdzenia i zarzuty tożsame z zawartymi w piśmie z dnia [...]r. Dodatkowo podniosły, iż wniosek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. nr [...] jest władczym działaniem organu administracji państwowej – Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, bowiem przepisy prawa materialnego – art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1962r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność Państwa za zaległe należności (t.j. Dz.U. z 1969r. Nr 17, poz. 130) – nie przewidywały takiej formy załatwienia sprawy. Zwróciło uwagę na fakt, iż do zadań organu należało jedynie sporządzenie wniosku do sądu. Przy czym wniosek ten stanowi czynność materialno-techniczą i nie podlega kontroli w trybie przepisów art. 156 k.p.a. W konsekwencji stwierdzono brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strony powołały twierdzenia i wnioski przedstawione w piśmie z dnia [...]r. oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponownie podkreślił – kwestionując zasadność uzasadnień decyzji z dnia [...]r. i z [...]r. – że wniosek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. nr [...] jest władczym działaniem organu administracji państwowej – Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazano. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części zwanej p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek z urzędu uwzględnić wadliwości kontrolowanego aktu. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniosek skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaną przez siebie decyzją z dnia [...]r. naruszyło przepisy postępowania administracyjnego art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej w dalszej części k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - zgodnie z regułą wynikającą z art. 157 § 1 k.p.a. - orzekało jako organ pierwszej instancji właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nazwanego przez strony decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. nr [...] – [...]. Zgodnie z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzję z dnia 15 marca 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wydało po rozpoznaniu wniosku skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy. Przy czym w składzie Kolegium orzekającym wskutek złożenia przez skarżących wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy znajdowały się te same osoby, co w składzie Kolegium rozpoznającym niniejszą sprawę po raz pierwszy - rozpoznającym wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanego przez skarżących aktu. Dodatkowo sprawozdawcą w obu wskazanych powyżej sprawach – z wniosku o stwierdzenie nieważności i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – był ten sam członek Kolegium. Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei art. 27 § 1 k.p.a. stanowi, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. Kwestia wyłączenia pracownika organu administracji publicznej lub członka organu kolegialnego orzekającego w postępowaniu wszczętym wskutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. była przedmiotem szeregu wypowiedzi w orzecznictwie i doktrynie postępowania administracyjnego. Ostatecznie zagadnienie to rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007r. (sygn. akt II GPS 2/2006, ONSAiWSA 2007/3/61) wskazując, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. W literaturze podkreśla się, iż z przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi – wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie sądy administracyjne. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. str. 592-593). Należy wprawdzie podkreślić, iż skoro wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, to formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania. Nie może jednak budzić wątpliwości, że czynność procesowa organu administracji zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna. Powyższy stan powoduje, że organy administracji, strony oraz inni uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwał, która polega na tym, iż podmioty te nie są w stanie swoją interpretacją przełamać wykładni przyjętej w uchwale. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko zajęte w przytoczonej powyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy podkreślić, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej kwestii ma istota wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz przyczyna wyłączenia wskazana w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W uchwale nie przesądzono jednoznacznie kontrowersyjnej w orzecznictwie i doktrynie kwestii, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy realizuje sformułowaną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podkreślono jednak swoisty charakter tego wniosku. W literaturze przedmiotu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy traktuje się jako szczególny środek odwoławczy surogat odwołania, nadzwyczajny środek prawny, specyficzny środek odwoławczy. Jednak, wniosek ten nie jest odwołaniem skierowanym do organu drugiej instancji, będącego jednocześnie organem wyższego stopnia w tradycyjnym rozumieniu art. 15 i art. 17 k.p.a. Choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy decyzji ostatecznych, to jednak uruchamia on nowy etap postępowania administracyjnego. Przy czym organ, do którego złożono wniosek ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co wynika z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań. Podkreślenia wymaga również fakt, co zaznaczył w uzasadnieniu przywołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny, że choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie w pełni odpowiada tradycyjnie rozumianej zasadzie dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., to jednak stanowi on środek ochrony praw obywateli sformułowany w art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Zgodnie z art. 78 Konstytucji każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji; wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W uzasadnieniu przytoczonej uchwały powołano się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 listopada 1999r. sygn. akt SK 11/99 (OTK ZU 1999, nr 7, poz. 158), zgodnie z którym kształtując konstytucyjne prawo każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, posłużono się w nim ogólnym sformułowaniem "zaskarżenie", pozwalającym na objęcie jego zakresem różnych, specyficznych dla danej procedury środków prawnych, których wspólną cechą jest umożliwienie stronie uruchomienia weryfikacji wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lub decyzji. Są to zatem takie środki prawne, które są wystarczające do realizacji omawianego prawa i nie ma tu decydującego znaczenia przyjmowany w doktrynie podział na środki odwoławcze i inne środki zaskarżenia. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż trzeba bowiem uwzględnić całokształt unormowań determinujących przebieg określonego postępowania, bo nie zawsze jest możliwe takie ukształtowanie procedury, aby w sprawie orzekał organ wyższej instancji, takim przykładem jest między innymi art. 127 § 3 k.p.a. Dokonując zatem interpretacji przepisu art. 127 § 3 k.p.a. przy uwzględnieniu treści wskazanego przepisu konstytucyjnego, należy dojść do wniosku, że punkt ciężkości spoczywa na prawnej możliwości ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Należy zatem podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wskazanej uchwale, że wniosek przewidziany w art. 123 § 3 k.p.a. uruchamia tok instancji w znaczeniu procesowym, który nie musi być zbudowany na hierarchicznej strukturze organów administracji publicznej. Zatem kwestią drugorzędna jest to, czy do kolejnego rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ wyższego stopnia, czy też ten sam organ, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. W tym drugim przypadku sprawa jest również, jak w postępowaniu odwoławczym, rozpoznawana drugi raz z odpowiednim stosowaniem przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Należy przy tym zaznaczyć, że dopiero po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. zostaje wydana nowa decyzja i powstaje stan wyczerpania środków zaskarżenia przewidziany w art. 52 p.p.s.a., jako obligatoryjna przesłanka wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem środek ten w istocie rzeczy ma wszelkie cechy odwołania, poza dewolutywnością, nie przenosi jedynie rozpoznania sprawy do organu wyższej instancji. Powyższe wynika, jak zaznaczono w przytoczonej uchwale, z wyjątkowego charakteru jaki zajmują samorządowe kolegia odwoławcze w polskim systemie administracji publicznej. Są one bowiem organami wyższego stopnia w znaczeniu instancyjnym, a nie ustrojowym i pozostają z organami niższego stopnia tylko w stosunkach procesowych. Przepisy procedury administracyjnej dotyczące wyłączenia od rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym pracownika lub z mocy art. 27 § 1 k.p.a. członka organu kolegialnego wydającego decyzję w I instancji odgrywają istotną rolę i mają na celu zapewnienie stronom gwarancji obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. Osobiste zainteresowanie pracownika w określonym sposobie załatwienia sprawy rodzi niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanej uchwale, iż w przedmiotowej kwestii należy odnieść się do art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Prawo obywatela do wniesienia odwołania oznacza według tej zasady jego prawo do ponownego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Z kolei "sprawiedliwość" wymusza między innymi takie cechy procesowe, jak obiektywizm w orzekaniu oraz związaną z tym konieczną niezależność osób wydających decyzje administracyjne. Jak podkreślono w uzasadnieniu przywoływanej uchwały przesłanka wyłączenia pracownika z powodu brania przez niego udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.) nawiązuje w swej istocie do zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady hierarchicznego podporządkowania organów orzekających. W takim klasycznym modelu postępowania administracyjnego odwołanie rozpatruje inny organ, oczywiście w innym składzie osobowym. Na tym polega zasada i jednocześnie gwarancja procesowa, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie. Powyższe konstytucyjne gwarancje powinny być zapewnione w najwyższym możliwym do osiągnięcia stopniu także i stronom postępowania prowadzonego ponownie przez ten sam organ wskutek złożenia wniosku opartego na art. 127 § 3 k.p.a. Instrumentem pozwalającym na zapewnienie stronom tego rodzaju gwarancji jest zawarte w art. 127 § 3 k.p.a. unormowanie, zgodnie z którym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Jak podkreślono w uzasadnieniu uchwały i na co zwrócono również uwagę w doktrynie, przyjmuje się, że do rozpoznania sprawy wszczętej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w ten sposób, że z wyjątkiem art. 129 § 1, art. 132, 133 i 136 zdanie ostatnie oraz art. 138 § 2 i 3 k.p.a. inne jego przepisy dotyczące odwołań stosuje się wprost (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 594). Wprost należy zatem stosować przepis art. 140 k.p.a. Stanowi on, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Do nich niewątpliwie należy przepis art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Sąd podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Aadministracyjnego zawarte w uzasadnieniu wskazanej uchwały, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego. Stąd zgodnie z zasadą exceptiones non sum extentendae wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania jak np. wyłączenie pracownika. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3 k.p.a.) istnieje obowiązek bezwzględnego przestrzegania zasady wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Jedynie bowiem wówczas zostanie zagwarantowane, aby ta sama osoba nie orzekała ponownie w sprawie, w której już raz zajęła stanowisko. Skoro zatem w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponownie rozpoznającym niniejszą sprawę brały udział osoby, które wydawały w tej sprawie pierwszą decyzję - przy czym nawet sprawozdawcą była ta sama osoba - to postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji dotknięte było wadą w postaci naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a., stanowiącą podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego należy zaznaczyć, iż rozstrzyganie o zasadności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...]r. byłoby przedwczesne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając wyłączenie od ponownego rozpoznania sprawy członków składu, którzy wydali decyzję z dnia [...]r., winno najpierw ponownie rozpoznać w trybie art. 127 § 3 k.p.a. niniejszą sprawę i w tym celu przeprowadzić postępowanie administracyjne w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a następnie dokonać oceny, czy w świetle poczynionych ustaleń zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...]r. nr [...]. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ Sz. Widłak /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska K.P.d