II OSK 629/09

Dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2008 r., II SA/Rz 445/08, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. J. na zarządzenie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia rocznego sprawozdania. postanawia: uchylic zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 r., II SA/Rz 445/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę R. J. na zarządzenie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia rocznego sprawozdania. Skarżący pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. (z datą wpływu do organu w dniu 14 czerwca 2007 r.) wezwał Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie (dalej: "WIOŚ") do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu zarządzenia z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia rocznego sprawozdania. Pismem z dnia 25 czerwca 2007 r. skarżący zwrócił się do Podkarpackiego WIOŚ o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących wykonania zarządzenia pokontrolnego z dnia 15 maja 2007 r. Organ w dniu 2 lipca 2007 r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego. Odpowiedź została doręczona zarówno skarżącemu R. J. w dniu 3 lipca 2007 r., jak i pełnomocnikowi - radcy prawnemu A. M. w dniu 5 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 18 grudnia 2008 r., II SA/Rz 445/08 przyjął, że pismo Podkarpackiego WIOŚ z dnia 2 lipca 2007 r. stanowiło odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego ostatnim dniem do wniesienia skargi na zarządzenie z dnia 15 maja 2007 r. był dzień 6 sierpnia 2007 r. Skarga została nadana na poczcie w dniu 10 sierpnia 2007 r. czyli strona wniosła ją z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia wynikającego z art.53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") i w związku z tym Sąd odrzucił skargę R. J. (art.58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) W skardze kasacyjnej R. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu I.instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art.58 § 1 pkt 2 w związku z art.53 § 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Nieprawidłowo Sąd I. instancji uznał, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi zaczął biec od dnia 5 lipca 2007 r., gdy pełnomocnikowi skarżącego doręczono pismo organu z dnia 2 lipca 2007 r. Sąd I. instancji błędnie przyjął, że była to odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art.53 § 2 P.p.s.a. i od daty doręczenia tego pisma należy liczyć bieg terminu do wniesienia skargi. Tymczasem z treści tego pisma wynika, iż organ odpowiedział na pismo z dnia 25 czerwca 2007 r. Ponieważ organ nie ustosunkował się do wezwania z dnia 11 czerwca 2007 r., więc termin do wniesienia skargi upływał w dniu 10 sierpnia 2007 r. tj. po upływie sześćdziesięciu dni od dnia 11 czerwca 2007 r., kiedy to skarżący wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art.3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art.52 § 3 P.p.s.a.). Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art.53 § 2 P.p.s.a.). Sąd I instancji uznał pismo organu z dnia 2 lipca 2007 r. za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art.53 § 2 P.p.s.a. Dlatego od daty doręczenia tego pisma obliczył termin do wniesienia skargi. Jednakże prawidłowo skarga kasacyjna wskazała, że z treści tego pisma wynika, że organ tym pismem odpowiedział na pismo strony z dnia 25 czerwca 2007 r., a nie – na wezwanie z dnia 11 czerwca 2007 r. Podkarpacki WIOŚ informuje w nim stronę o sposobie wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nie odnosząc się w treści do zarzutów postawionych w wezwaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nasuwa to wątpliwości co do charakteru pisma organu z dnia 2 lipca 2007 r., które to wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim prawo do sądu (art.45 ust.1 Konstytucji RP). Dlatego w niniejszej sprawie należało uznać, że skarga z dnia 10 sierpnia 2008 r. wniesiona została w z zachowaniem terminu wynikającego z art.53 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 w związku z art.182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.