II OSK 1303/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2008r. sygn. akt II SAB/Bk 4/08 o odrzuceniu skargi J. B. na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego postanawia: - oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008r., sygn. akt II SAB/Bk 4/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J. B. na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie dokonania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego polegających na naniesieniu linii rozgraniczających zabudowę na działce nr 1554/5 od ulicy [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. Sąd I instancji stwierdził, że przepis art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uprawnia podmioty określone w art. 101 tej ustawy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organy samorządu pozostają w bezczynności w podejmowaniu uchwał będąc do tego obligowane konkretnymi przepisami prawa. W ocenie Sądu brak jest jednak takiego unormowania w odniesieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności obowiązku sporządzenia planu, mogącego być podstawą do wywiedzenia skargi na bezczynność, nie przewidują w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Od powyższego postanowienia J. B. złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem rozpoznania skargi na bezczynność. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 113 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem wskutek zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie i wydania orzeczenia bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, strona skarżąca była pozbawiona możności obrony swych praw, a w szczególności możliwości wyprowadzenia Sądu z oczywistego błędnego odczytania treści skargi i sprawdzenia poprawności procesu uchwałodawczego. W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie wskazanego w tym przepisie obowiązku sporządzenia planu za czynność o charakterze fakultatywnym, jak również niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż skarżącemu chodziło o naniesienie brakujących linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, a nie ich zmianę - stąd, w ocenie skarżącego, nie sposób łączyć tej czynności z art. 3 ust. 1 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy natomiast kontrola ta obejmuje bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, zaś w myśl art. 101a ust. 1 przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W niniejszej sprawie istotą sporu jest niepodjęcie przez Radę Miejską w S. czynności "naniesienia brakujących linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu". Stwierdzić należy, iż czynność taka - w świetle obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - mogłaby nastąpić jedynie poprzez podjęcie uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanej w takim samym trybie, co uchwalenie samego planu, co wynika z regulacji art. 27 ww. ustawy. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy nie przewiduje natomiast obowiązku uchwalenia takiego planu, jak to błędnie wywodzi się w skardze kasacyjnej, lecz jedynie wskazuje element obligatoryjny planu w przypadku jego uchwalenia. Nie sposób zatem podzielić zarzutu naruszenia powyższego przepisu, tak samo jak art. 3 ust. 1 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne. Jeżeli uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, to nie ma podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania - art. 113 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem sprawa nie wymagała szczegółowego badania stanu faktycznego z powodów, o których mowa wyżej. Ubocznie należy też wskazać, iż Sąd pierwszej instancji nie miał nawet obowiązku przeprowadzenia rozprawy, co jednak miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem stosownie do regulacji art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę uznając ją za niedopuszczalną. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.