II FSK 711/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. "N." w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Op 14/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. "N." w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 27 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną 1. Postanowieniem z 25 lutego 2008 r., I SA/Op 14/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę P. "N." w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 27 listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. 2. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, że spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 27 listopada 2007 r. oddając 27 grudnia 2007 r. w urzędzie pocztowym pismo zawierające skargę, adresowane do organu podatkowego. Tego samego dnia, 27 grudnia 2007 r., na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca przelała kwotę 1.277 zł tytułem wpisu stosunkowego od skargi. Zarządzeniem z 25 stycznia 2008 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wezwał skarżącą do uzupełnienia wpisu od skargi kwotą 223 zł w terminie "tygodniowym" pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to, wraz z odpisem odpowiedzi na skargę oraz z wezwaniem do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, doręczono skarżącej (jej pełnomocnikowi) 1 lutego 2008 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik ten złożył wypis z KRS, ale wpisu od skargi nie uzupełnił. 3. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 230 § 1 ustawy z dnia 39 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. 231, 215 § 1 oraz art. 216 p.p.s.a. wskazał, że w sprawie skarga dotyczy decyzji organu podatkowego w przedmiocie zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r., które zostało ustalone w wysokości 74.303 zł. Jest to zatem w ocenie sąd należność pieniężna. Dlatego od skargi tej należało pobrać wpis stosunkowy, a skarżąca miała obowiązek podać w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia. Dlatego sąd pierwszej instancji powołując się na § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie) oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia 2, wskazał, że skoro 2% od kwoty 74.303 zł daje sumę mniejszą, niż 1.500 zł, należny wpis od wniesionej skargi wyniósł 1.500 zł. Skarżąca dokonując bez wezwania przelewu kwoty 1.277 zł uiściła zatem tylko część tego wpisu. Skoro skarżąca tego braku mimo prawidłowego wezwania nie uzupełnia to sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. 4. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art. 218, 219 § 2 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Należy zauważyć, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Dlatego też ustawodawca na podstawie art. 175 p.p.s.a., jako podmioty uprawnione do sporządzenia skargi kasacyjnej wskazał między innymi adwokata, radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2, lub doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych na podstawie § 3. Tak zakreślony krąg podmiotów uprawnionych podyktowany został treścią art. 174 p.p.s.a. warunkującego podstawy na których można oprzeć skargę kasacyjną. Przepis ten bowiem wskazuję, że podstawą kasacyjną może być zarzut naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzut naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest zachowanie warunków określonych w art. 176 p.p.s.a., zgodnie z którymi skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Odnosząc powyższe rozważania do wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że jej autor oparł ją na zarzucie naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 218, 219 § 2 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, że sąd wydający orzeczenie dopuścił się uchybień, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, omówić na czym one polegały, jak również określić jaki byłby wynik sprawy, gdyby sąd nie popełnił zarzucanych mu błędów (wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r., II FSK 50/08, M.Prawn. 2009/11/580). Tymczasem w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie dość, że nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie przez sąd pierwszej instancji tych przepisów to nie określił nawet jaki byłby wynik sprawy, gdyby sąd nie popełnił zarzucanych mu błędów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej de facto mogłaby stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, który swoją drogą został złożony i czeka na rozpoznanie przez sąd pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji nie naruszył ani art. 218 oraz art. 219 § 2 ani art. 220 § 3 p.p.s.a. Zasadnie na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia skarżący był obowiązany uiścić wpis w wysokości 1.500 zł, czego jednak nie uczynił, bowiem nie uiścił na wezwanie sądu brakującej kwoty 223 zł. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.