I SA/Go 808/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi E.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oddala skargę. I SA/Go 808/07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2007r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] stycznia 2007r. nr [...], którą określono wartość celną towaru – używanego samochodu osobowego marki [...] – oraz określono i dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, naliczono odsetki od cła oraz określono w stosunku do sprowadzonego samochodu prawidłową kwotę podatku akcyzowego. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny, z którego wynika, iż E.H. [...] stycznia 2005 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu zakupiony w szwajcarskiej firmie [...] samochód osobowy marki [...], rok produkcji 1996 o pojemności silnika 1598 cm3 deklarując wartość celną pojazdu w kwocie 300,00 CHF tj. zgodnie z dołączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem z [...] stycznia 2005 r. oraz preferencyjną stawkę celną 0 % przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. Organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli i załączony do odprawy rachunek przesłał do weryfikacji szwajcarskim służbom celnym, które pismem z [...] stycznia 2006 r. przekazały wyniki dochodzenia w sprawie autentyczności dokumentów transakcyjnych dotyczących pojazdów importowanych do Polski ze Szwajcarii w tym rachunku dotyczącego przedmiotowego zgłoszenia celnego, z którego wynikało, że importowany pojazd został sprzedany za kwotę 1300,00 CHF. Rachunek nie zawierał deklaracji o pochodzeniu towaru. W związku z tym postanowieniem z [...] października 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu importu pojazdu a następnie decyzją z [...] stycznia 2007 r. określił wartość importowanego pojazdu na kwotę 3.557,00 zł jako równowartość w PLN kwoty 1300,00 CHF oraz dokonał ponownego wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu. W odwołaniu od decyzji I instancji importer reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił rażące naruszenie : - prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wartości celnej towaru uwidocznionej na rachunku, z uwagi na znacznie zawyżoną wartość nieadekwatną do ceny rynkowej samochodu w kraju eksportera, - przepisów postępowania, tj. treści art. 122 oraz 187 Ordynacji podatkowej z uwagi na zebranie materiału dowodowego niezgodnego z jego treścią, tj. w sposób wszechstronny i wyczerpujący, nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, m.in. na odstąpieniu od zweryfikowania treści dokumentu - rachunku przedstawionego przez eksportera ze Szwajcarii oraz pominięcie faktu, iż samochód został sprzedany w stanie uszkodzonym co wynika wprost z treści rachunku. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przesłuchanie strony i przewoźnika na okoliczność nabycia pojazdu i jego stanu technicznego w dacie zakupu, przesłuchanie w charakterze świadków osób funkcyjnych w przedsiębiorstwie [...] w Szwajcarii na okoliczność sprzedaży samochodu, wartości i stanu technicznego samochodu w ramach pomocy prawnej oraz wniosła o zawieszenie postępowania do czasu wykonania niezbędnych czynności dowodowych w sprawie. W toku postępowania przez organem II instancji Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie odmawiające przeprowadzenia wnioskowanych dowodów uzasadniając odmowę tym, iż okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami tj. wynikiem weryfikacji władz celnych Szwajcarii potwierdzającym nieautentyczność załączonej do zgłoszenia celnego faktury. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił również postanowieniem, doręczonym stronie, zawieszenia postępowania uznając, iż nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania wynikające z art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzją decyzję organu I instancji stwierdził, iż w dacie zgłoszenia celnego zasady i tryb przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty regulowało rozporządzenie Rady EWG 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WEL nr 302 z 19 października 1992r. ze zm.) zwane dalej "WKC". Art. 78 WKC upoważnia organy celne do sprawdzenia autentyczności załączonych dokumentów handlowych przez skierowanie ich do weryfikacji do władz celnych kraju eksportu. W odpowiedzi na skierowanie do władz szwajcarskich do weryfikacji faktury zakupu wystawionej przez firmę [...] Dyrektor II Okręgu Celnego Sekcji Dochodzeniowej II poinformował, iż samochód został zakupiony za cenę znacznie wyższą niż zadeklarowano przy imporcie do Polski wobec czego zasadnie organ I instancji uznał iż ceną faktycznie zapłaconą była kwota 1300 CHF. Dyrektor Izby Celnej podkreślił też, władze celne kraju eksportu przeprowadziły również materialną weryfikację dokumentu pochodzenia towaru w postaci zamieszczonej na fakturze deklaracji eksportera w wyniku czego autentyczność przedstawionego przez zgłaszającego dokumentu zakupu nie została urzędowo potwierdzona, a dokument znajdujący się w księgach handlowych sprzedającego nie zawiera l deklaracji o pochodzeniu. Dlatego też, zdaniem Dyrektora Izby Celnej , organ I instancji zasadnie uznał, iż odwołujący się bezpodstawnie skorzystał z preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%. Organ II instancji podkreślił, iż organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik weryfikacji nie mógł być zatem podważany ani przez organy celne ani przez importera, gdyż stanowił on dokument urzędowy i jako taki wiążący dla organów celnych. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż w dokumentach zgłoszeniowych była informacja o tym, że samochód był uszkodzony, organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż załączona do zgłoszenia celnego faktura okazała się nieautentyczna a ponadto , że zgłaszający nie dokonał żadnych zapisów w polu 31 JDA o uszkodzeniach lub brakach samochodu. Odpierając zarzut naruszenia zasadny prawdy materialnej Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nie znajduje on uzasadnienia w sprawie, bowiem wszechstronnie zebrano i rozważono materiał dowodowy w sprawie a następnie materiał ten oceniono zgodnie z obowiązującymi regułami. Na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej , strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła organowi celnemu rażące naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wartości celnej towaru uwidocznionej na rachunku, w sytuacji kiedy rachunek ten wystawiony w firmie eksportera i podpisany przez stronę jest jedynym dokumentem stwierdzającym wartość celną towaru, a nie drugi wg strony nieautentyczny z uwagi na brak jego podpisania i znacznie zawyżoną wartość, 2. przepisów postępowania, tj. treści art. 122 oraz 187 Ordynacji podatkowej z uwagi na zebranie materiału dowodowego niezgodnego z jego treścią, tj. w sposób wszechstronny i wyczerpujący, nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, m.in. na odstąpieniu od zweryfikowania dokumentu rachunku przedstawionego przez eksportera ze Szwajcarii oraz pominięciu faktu, iż samochód został sprzedany w stanie uszkodzonym, co wprost wynika z treści rachunku 3. art. 90 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską z uwagi na uznanie, iż po dacie wejścia do Unii Europejskiej istnieje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od sprowadzanych ze Szwajcarii samochodów osobowych, podczas gdy ze Szwajcarii jako kraju stowarzyszonego z UE oraz związanego z nią umowami, na samochody sprowadzane osobowe nie ciąży akcyza, 4. treści art. 201 § 1 ust 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na odmowę zawieszenia postępowania i przeprowadzenia postępowania karnego przed innym organem, mającego na celu ustalenie autentyczności bądź nie przedstawionego przez stronę szwajcarską dokumentu rachunku na podwyższoną wartość - które to ustalenie ma decydujące znaczenie (zagadnienie wstępne) w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższy zarzut Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty sformułowane w skardze Dyrektor Izby Celnej uznał je za niezasadne i wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. W odpowiedzi na wniosek o weryfikację rachunku dołączonego do zgłoszenia celnego szwajcarska administracja celna poinformowała m.in. iż "...Polacy kupujący samochody u handlarzy w Szwajcarii domagają się faktur wykazujących zaniżoną wartość. Częściowo warunkują tym dokonanie zakupu samochodu...niektórzy handlarze ulegają pod tą presją tym żądaniom lub pozostawiają w gestii klienta sprawę wystawienia rachunku z fikcyjną nazwą firmy i podaną wartością." Do wyniku dochodzenia dołączono fakturę z [...] stycznia 2005r. z której wynikało, iż rzeczywistą wartością transakcyjną importowanego pojazdu (a co za tym idzie wartością celną) była kwota 1.300,00 CHF. W związku z czym organy celne słusznie przyjęły, iż ww. kwota była rzeczywistą wartością celną. Wbrew twierdzeniom skarżącego nadesłane przez szwajcarskie władze celne dokumenty mogły stanowić dowód w sprawie, albowiem zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takim organem celnym jest Dyrekcja Okręgu Celnego, która przekazała wynik weryfikacji dokumentu transakcyjnego. W związku z powyższym wynik weryfikacji słusznie przyjęto jako dowód będący dokumentem urzędowym, który stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nim stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, iż dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Jego treść jest jednoznaczna - w kolumnie 10 tabeli, która zgodnie z tłumaczeniem wyniku weryfikacji oznacza kwotę zapłaconą przez polskiego klienta, podano 1.300,00 CHF. Dodatkowo na potwierdzenie powyższego faktu przesłano stosowną fakturę. W tej sytuacji obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu obciążał skarżącego, czego jednak nie uczynił. Dyrektor wskazał, że podobne stanowisko (w kwestii wyników weryfikacji zagranicznej dowodów pochodzenia) zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 14 grudnia 2006 r. (sygn. akt l SA/Go 676/06, niepubl.). Z tego też względu Dyrektor Izby Celnej uznał, że weryfikacja rachunków nadesłanych przez szwajcarskie władze celne jako autentyczne była i jest całkowicie zbyteczna - brak jest więc podstaw do stwierdzenia, iż organy celne naruszyły przepisy art. 122, 187 i 188 Ordynacji podatkowej w zakresie opisanym przez pełnomocnika skarżącego. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej wskazał, że celem postępowania celno-podatkowego nie jest jak w przypadku postępowania karnego ustalenie ewentualnej winy konkretnych osób posługujących się sfałszowanymi dokumentami, lecz prawidłowe określenie należności celnych i podatkowych ciążących na importowanym l towarze - niezależnie od tego który z podmiotów biorących udział w operacji przywozu towaru na obszar celny Wspólnoty (eksporter, importer, ewentualnie przedstawiciel zgłaszającego, czy też przewoźnik) jest winny bądź nie za zaistniałe nieprawidłowości. Za niezasadny uznał również Dyrektor Izby Celnej zarzut dotyczący naruszenia art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, póz. 864 ze zm.). Zdaniem organu przepis przywołany przez skarżącego wyraża zasadę niedyskryminowania produktów pochodzących spoza rynku krajowego. Odnosi się on jedynie do produktów przywożonych z innych państw członkowskich, a więc przywożonych w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, zaś w sprawie będącej przedmiotem postępowania skarżący dokonał przywozu pojazdu na obszar celny wspólnoty w ramach procedury dopuszczenia do wolnego obrotu co jest "klasycznym" importem, a nie nabyciem wewnątrzwspólnotowym. Pojazd został zakupiony na terenie Konfederacji Szwajcarskiej, która nie jest członkiem Wspólnoty Europejskiej. Stąd też - pomimo faktu, że Konfederacja Szwajcarska jest tzw. krajem stowarzyszonym z UE, przepis art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie znajduje tu zastosowania. Przepis ten, w ocenie Dyrektora Izby Celnej , ma zastosowanie jedynie do krajów i terytoriów zamorskich utrzymujących szczególne stosunki z Danią, Francją, Niderlandami i Zjednoczonym Królestwem, szczegółowo wymienionych w Załączniku do Traktatu (art. 182 Traktatu) Konfederacja Szwajcarska nie została jednak umieszczona w ww. Załączniku. Równie niezasadny jest zdaniem organu II instancji zarzut naruszenia art. 201 § 1 ust 2 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 86 Prawa celnego wynik weryfikacji posiada walor dokumentu urzędowego. Fakt ten wykluczył konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego. Brak było również podstaw prowadzenia postępowania karnego odnośnie autentyczności rachunków przesłanych przez szwajcarską administrację celną. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 11 lutego 2008 r. (data wpływu do Sądu 13 lutego 2008r.) pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę wskazując na naruszenie przez organy celne prawa materialnego tj. art. 90 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską w zw. z art. 3 i art. 18 umowy z 1972 roku zawartej pomiędzy Europejską wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarii (Dz. U. Nr WE L 300 ze zm. ) w zw. z art. 300 ust. 7 i ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską z uwagi na uznanie, iż po dacie wejścia Polski do Unii Europejskiej istnieje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od sprowadzanych ze Szwajcarii samochodów osobowych, podczas gdy ze Szwajcarii jako kraju stowarzyszonego z UE na podstawie w/w umowy , na samochody osobowe nie ciąży akcyza w wysokości jak dla innych krajów pozawspólnotowych i w związku z tym akcyza została pobrana nienależnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie potwierdził się zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zwany w dalszej części "WKC" (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) Zgodnie z tym przepisem wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Na podstawie art. 78 ust. 2 WKC organy celne po zwolnieniu towarów mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. oraz późniejszych operacji handlowych. W razie gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (ust. 3 art. 78 WKC). Za uzasadnione (pierwsza przesłanka) należy uznać powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w Szwajcarii za kwotę 300 CHF samochodu, którego wartość celna stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Wątpliwości te dotyczyły bowiem większej liczby przypadków (a nie tylko rozpoznawanej sprawy) i różnych firm występujących w roli zbywców samochodów i potwierdzających wspomniane dane (także jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji pochodzenie towaru). W odpowiedzi na zapytanie polskich organów celnych szwajcarska administracja celna nadesłała fakturę eksportera nr [...] dotyczącą zakupu tego samego samochodu na co wskazuje identyczny numer i model pojazdu, wskazany przebieg samochodu - za kwotę 1300 , a nie jak wskazano w fakturze pierwotnej za 300 CHF. Dane te zgadzają się z danymi zawartymi w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w karcie pojazdu załączonej do zgłoszenia celnego. W świetle tak zebranych informacji i dokumentów, uzyskanych z urzędowych źródeł, polskie organy celne miały prawo przyjąć, że ceną faktycznie zapłaconą przez skarżącego a zatem ceną transakcyjną była kwota 1300 CHF ujawniona w fakturze u eksportera oraz w księgach handlowych eksportera. Zgodnie z art. 86 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U z 2004 r. nr 68 poz. 622) organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawione podmioty państwa obcego. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 WKC, należy uznać za chybiony. Wobec powyższego, podniesione również przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, należało uznać za nietrafny. Postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie przeprowadziły szwajcarskie władze celne i wynik tego postępowania, tj. opracowane raporty oraz faktura były w sprawie dowodem, który został poddany należytej ocenie. Ocena ta nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Obie faktury wystawione przez skarżącego są dokumentami prywatnymi i podlegały jako takie ocenie organu celnego. Strona nie wykazała jaki cel miałby szwajcarski exporter wykazywać w swoich księgach podatkowych przychód z faktury na wyższą kwotę . Zasadnie też organ celny uznał, iż bardziej wiarygodny jest dokument zaksięgowany przez eksportera i włączony do dokumentacji księgowej firmy zbywcy. Skarżącemu umożliwiono skorzystanie ze swojego uprawnienia wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej tj. wypowiedzenie się w terminie 7 dni w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego o czym. Skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał, nie wnosił innych poza zgłoszonymi wnioskami dowodowymi. Przede wszystkim skarżący nie zakwestionował autentyczności swoich podpisów na fakturach. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym korespondencja wymieniona pomiędzy polskimi organami celnymi, a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej dawały w pełni podstawę do określenia wartości transakcyjnej spornego pojazdu na podstawie art. 29 WKC. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 201 § ust. 2 Ordynacji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania i przeprowadzenia postępowania karnego ze względów, które organ wskazał w uzasadnieniu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. W tym postępowaniu wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania celem udowodnienia sfałszowania przez importera przedłożonej przez niego faktury, albowiem wykazanie popełnienia czynu polegającego na sfałszowaniu dokumentu jest koniecznym elementem postępowania karnego, a nie postępowania mającego na celu ustalenie faktycznej zapłaconej ceny za importowany samochód. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie celne ma celu ustalenie ceny faktycznie zapłaconej przez importera, a nie ustalenie czy popełnił on przestępstwo przeciwko dokumentom. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dalej zwanego "TWE" (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (ust. 1). Ponadto żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty (ust. 2). Jak wynika z treści powyższego przepisu dotyczy on państw członkowskich Unii Europejskiej. Bezsporne zaś jest między stronami, iż Konfederacja Szwajcarii nie jest członkiem Unii Europejskiej i nie została wymieniona w Załączniku II do Traktatu wśród krajów, do których postanowienia TWE stosuje się. Skoro zatem przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, to nie mógł zostać naruszony. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 3 i art. 18 Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską zwanej dalej "Umową" (Dz. U. UE L 300), w kontekście postanowień art. 300 ust. 7 w związku z ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wymienione przepisy przewidują preferencje celne i podatkowe we wzajemnej wymianie handlowej między obu Umawiającymi się Stronami. Art. 3 wprowadza zakaz ustanawiania nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią określając jednocześnie harmonogram stopniowego znoszenia ceł przywozowych. Natomiast art. 18 Umowy nakłada na obie Umawiające się Strony obowiązek powstrzymania się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony. Unormowania te mają, zgodnie z art. 2 Umowy zastosowanie do produktów pochodzących z krajów Wspólnoty i ze Szwajcarii. Jest bezsporne, że skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, w świetle, którego importowany pojazd mógłby być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3. Fakt nabycia pojazdu w Szwajcarii lub jego tam zarejestrowanie przez władze szwajcarskie nie jest równoznaczne z przedłożeniem świadectwa pochodzenia i nie przesądza jego pochodzenia. Tym samym wyklucza to możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy a w konsekwencji należy uznać za prawidłowe stanowisko organów celnych, iż zastosowanie stawkę celnej 0% było niezasadne. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt , że zastosowanie wobec importera zerowej, preferencyjnej stawki celnej nastąpiło w związku z przedłożeniem pierwotnej faktury. Przyjęcie przez organy jako podstawy wymiaru należności celnej faktury uzyskanej od szwajcarskich organów celnych, nie zawierającej deklaracji upoważnionego eksportera musiało skutkować stawką podwyższoną . Również , wbrew wywodom skargi organy celne prawidłowo bez naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 534 ze zm.), określiły kwotę należnego od importowanego samochodu podatku VAT oraz kwotę podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 33 ust. 2 ustawy VAT, jeżeli w wyniku zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota podatków została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w wysokości prawidłowej, przy czym może to nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych. Podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania w imporcie wyrobów akcyzowych obejmuje również podobnie jak podstawa opodatkowania podatkiem VAT prowizje oraz koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w przedmiotowej sprawie przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło. Zastosowanie stawki akcyzy w wysokości 65 % nastąpiło natomiast na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu tj. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. nr 87, poz. 825 ze zm.) w zw. z art. 75 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. W odniesieniu zaś do podatku VAT w myśl art. 29 ust. 13 ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary akcyzowe, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie, zatem zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, słusznie za podstawę opodatkowania przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl natomiast art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku od towarów i usług wynosi 22% tj. odpowiada stawce zastosowanej prawidłowo przez organy celne w stosunku do zgłoszonego przez skarżącego towaru w zgłoszeniu celnym. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił. /-/ K. Skowrońska-Pastuszko /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz