I SA/Kr 1357/07

Sygn. akt I SA/Kr 1357/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor WSA Maja Chodacka (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008r., sprawy ze skargi B. T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą zostać wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 2.867 zł ( dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem złotych). Decyzją z dnia [...]nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego B. T. od decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]nr [...]w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 15.000,00 zł działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] lutego 2005r. aktem notarialnym Rep. A nr [...]Skarżący dokonał sprzedaży udziału w nieruchomości położonej w C. przy ul. S. Gmina D., stanowiącej zabudowane działki nr [...]i [...]za kwotę łączną 450.000,00 zł. Ustawa z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w stanie prawnym obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a traktuje odpłatne zbycie nieruchomości jako źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wyniku działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5-ciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek od dochodu ze sprzedaży nieruchomości ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10 % uzyskanego przychodu. Podatek ten płatny jest bez wezwania w terminie 14 dni od dokonania sprzedaży na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika, chyba, że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone wart. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, w części wydatkowanej na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub na nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku lub lokalu mieszkalnego. Dnia [...]lutego 2005r. Skarżący złożył oświadczenie, w którym zadeklarował, że przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy. W związku ze złożonym oświadczeniem, celem rozliczenia kwoty 450.000,00 zł przychodu uzyskanego ze sprzedaży udziału w nieruchomości Skarżący przedłożył następujące dokumenty potwierdzające wydatkowanie powyższej kwoty: 1) przedwstępną umowę zakupu nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej położony w M. oraz udział w drodze dojazdowej od P. B. "K." z siedzibą w K.. Cena za powyższą nieruchomość została określona na kwotę 520.000,00zł (akt notarialny Rep. [...]z dnia[...].); 2) fakturę Vat nr [...]z dnia [...]dotyczącą wpłaty kwoty 300.000,00 zł jako zaliczki na poczet zakupu budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej położonego w M. od P. B. "K." K. ul. W.[...]; 3) umowę zawartą z Firmą BD L., której przedmiotem jest sprzedaż przez w/w firmę nieruchomości stanowiącej mieszkanie nr [...]położone przy ul. Ś. w L., fakturę VAT nr [...]z dnia [...]na kwotę 2.167.002 SK oraz potwierdzenie dokonania przelewu kwoty 227.500,00 zł z dnia [...] kwietnia 2006r. na poczet zakupu lokalu mieszkalnego na terenie R. S. w L.. Ponieważ Skarżący zakupił lokal mieszkalny na terytorium R. S. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uznał tego wydatku jako spełniającego warunek uprawniający do zwolnienia przewidziany w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym decyzją z dnia [...]nr [...]określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 15.000,00 zł. Od decyzji organu I instancji Skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił, iż organ I instancji wydając decyzję w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości naruszył przepis art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, którego odpowiednikiem jest art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiących, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Prawem tym po wejściu z dniem 1 maja 2004r. do Unii Europejskiej jest nie tylko prawo krajowe, lecz również prawo unijne, a zwłaszcza traktat ustanawiający Unię Europejską. W przypadku, gdy prawo krajowe nie jest jeszcze dostosowane do prawa unijnego to pierwszeństwo ma prawo unijne, co ma miejsce właśnie w tym przypadku. Potwierdzeniem tego jest stanowisko zajęte przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zawarte w wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. wydanym w przypadku analogicznym do Skarżącego. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu i decyzją powołaną na wstępie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołując treść przepisu art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazał, iż mimo generalnej zasady, że sprzedaż nieruchomości jest źródłem przychodów podlegającym opodatkowaniu, w ustawie przewidziano szereg zwolnień przedmiotowych, po spełnieniu przez podatnika określonych warunków. Omawiane ulga obejmuje zwolnienie z opodatkowania niektórych rodzajów przychodów uzyskiwanych przez podatników, w tym przypadku ze sprzedaży nieruchomości, gdy przychód wydany zostanie na cele mieszkaniowe i będą spełnione określone warunki zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy. Zwolnienie to dotyczy konkretnej osoby fizycznej, która jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 1 ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż wydatkując kwotę uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości na zakup innej nieruchomości położonej na terytorium R. S. Skarżący nie spełnił jednego z warunków określonych w art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a ustawy, tj. warunku nabycia nieruchomości na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z czym wydatek na zakup nieruchomości położonej na terytorium R. S. nie może być uznany do rozliczenia przychodu uzyskanego ze sprzedaży udziału w nieruchomości, ponieważ przepisy rangi ustawy wyraźnie wiążą uprawnienie do ulgi podatkowej od miejsca położenia nabytego lokalu mieszkalnego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Organ podkreślił że, przepisy dotyczące ulg podatkowych winny być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia prawa materialnego, poprzez pominięcie prawa unijnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem uwzględnić prawo unijne to zwolnienie od zryczałtowanego podatku dochodowego ze sprzedaży nieruchomości obejmuje również wydatki na cele mieszkaniowe poniesione na nabycie nieruchomości położonej na terenie innego kraju Unii Europejskiej niż Polska. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2008r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik podtrzymał zarzuty skargi i wskazał, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy wspólnotowego prawa pierwotnego (art. 90, 18, 39 i 43 TWE), które to przepisy każde z państw członkowskich Unii Europejskiej zobligowane jest stosować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak wynika z akt sprawy spór dotyczy pozbawienia Skarżącego prawa do zwolnienia w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, w sytuacji, gdy wydatek na nabycie nieruchomości został poniesiony, ale nieruchomość położona jest na terytorium R. S., a nie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Na gruncie stanu faktycznego sprawy podstawą pozbawienia Skarżącego prawa do zwolnienia był przepis art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowił, iż wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w części wydatkowanej na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub na nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Przy tym sprawa dotyczy okresu po przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 maja 2005r. sygn. akt K 18/04 na mocy Traktatu akcesyjnego Polska zobowiązała się przejąć całość prawa Unii Europejskiej, na które składa się cały "wspólnotowy zasób prawny" (acquis communautaire), obejmujący zarówno przepisy traktatów (tzw. pierwotne prawo wspólnotowe - pochodzące bezpośrednio od państw członkowskich), przepisy wydawane przez organy Wspólnot (zwane pochodnym lub wtórnym prawem wspólnotowym - tu min. dyrektywy), jak również dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS, z siedzibą w Luksemburgu) oraz Sądu Pierwszej Instancji. Począwszy od dnia 1 maja 2004r., czyli od dnia akcesji Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, z uwagi na zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach integracji europejskiej, interpretacja prawa wewnętrznego powinna być dokonywana w zgodności z prawem europejskim (por. ETS Marleasing, C-106/89, 13 listopada 1991 r., Zb. Orz. s. 1-4135). Za źródło istnienia obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle celu i brzmienia norm wspólnotowych należy uznać art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE). Przepis ten stanowi, że państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu realizacji zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego. Nadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 34/03 (OTK-A 2004/8/84) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że obowiązek powyższy powoduje, iż nie mogą być aprobowane wyniki interpretacji przepisów prawa wewnętrznego w kierunku prowadzącym do rezultatu odmiennego, niż wynikający z prawa wspólnotowego. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. sygn. akt C 104/2006, przywołanym przez Skarżącego, który dotyczy sprawy rozstrzyganej w tożsamym stanie faktycznym i prawnym (dotyczy innego kraju, ale kraju, który tak jak Polska jest członkiem UE). Na wstępie Sąd wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, o ile opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji państw członkowskich, o tyle jednak powinny one wykonywać je z poszanowaniem prawa wspólnotowego (zob. wyroki z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie C-334/02 komisja przeciwko Francji, oraz z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie C-446/03 Marks & Spencer), w niniejszym przypadku dotyczącego swobodnego przepływu osób i swobodnego przepływu kapitału. W ramach tego należy stwierdzić, iż w niniejszym przypadku doszło do naruszenia przepisów wynikających z 18 TWE, 39 TWE i 43 TWE. Artykuł 18 TWE, który formułuje w sposób ogólny prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, został uszczegółowiony w art. 43 TWE w zakresie dotyczącym swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz w art. 39 TWE w zakresie dotyczącym swobody przepływu pracowników (wyrok z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-345/05 Komisja przeciwko Portugalii). W konsekwencji, należy po pierwsze zbadać, czy art. 39 TWE i 43 TWE stoją na przeszkodzie stosowaniu uregulowań krajowych, takich jak te wynikające w niniejszej sprawie ze spornych przepisów art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu osób mają na celu ułatwienie obywatelom Wspólnoty wykonywania działalności zawodowej wszelkiego rodzaju na całym terytorium Wspólnoty i zabraniają stosowania przepisów, które mogłyby stawiać ich w niekorzystnym położeniu, w przypadku gdy chcieliby podjąć działalność zarobkową na terenie innego państwa członkowskiego (zob. wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-464/02 Komisja przeciwko Danii). Przepisy zabraniające lub zniechęcające obywateli danego państwa członkowskiego do opuszczenia ich państwa pochodzenia w celu wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się stanowią przeszkodę w korzystaniu z tej swobody, nawet wtedy gdy znajdują one zastosowanie niezależnie od obywatelstwa zainteresowanych pracowników (wyroki z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C-209/01 Schiling i Fleck-Schilling, oraz ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Danii). Z orzecznictwa Trybunału wynika, że nawet jeśli, zgodnie z ich brzmieniem, postanowienia dotyczące swobodnego przepływu pracowników mają przede wszystkim na celu zagwarantowanie przywileju krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim, to stoją one również na przeszkodzie temu, by państwo pochodzenia ograniczało swobodne podjęcie i wykonywanie zatrudnienia przez jednego ze swoich obywateli w innym państwie członkowskim (wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C-385/00 De Groot). Podobnie jest w przypadku przepisów dotyczących swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej. Według bowiem powołanego orzecznictwa, nawet jeżeli zgodnie z ich brzmieniem przepisy te mają na celu zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim, to jednak sprzeciwiają się one również temu, by państwo pochodzenia nakładało na swego obywatela lub na spółkę utworzoną zgodnie z jego ustawodawstwem ograniczenia podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim (wyroki z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie C-9/02 De Lasteyrie du Saillant oraz z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C-471/04 Keller Holding). Nawet jeśli w niniejszym przypadku sporne przepisy art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zakazują podatnikowi podlegającemu podatkowi dochodowemu w Polsce podejmowania zatrudnienia w innym państwie członkowskim lub, ogólnie, korzystania z przysługującego mu prawa podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, to mogą one jednak ograniczać wykonywanie tych praw, ponieważ dla podatników, którzy chcą sprzedać swe nieruchomości w celu zamieszkania w innym państwie członkowskim niż Polska, mają skutek co najmniej zniechęcający. Oczywiste jest bowiem, że podatnik, który decyduje się dokonać sprzedaży posiadanej przez siebie nieruchomości mieszkalnej położonej w Polsce w celu przeniesienia miejsca swego zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego i nabycia tam innej nieruchomości przeznaczonej na mieszkanie, w ramach wykonywania praw przyznanych mu na mocy art. 39 TWE i 43 TWE, poddany jest na gruncie podatkowym niekorzystnemu traktowaniu w porównaniu do osoby, która zachowuje miejsce swego zamieszkania w Polsce. Ta różnica w traktowaniu w zakresie zwolnienia od podatku, mogąca mieć wpływ na majątek podatnika, który chce przenieść miejsce swego zamieszkania poza Polskę, może w konsekwencji zniechęcać do dokonania tego rodzaju zmiany. Wynika z tego, że przepisy uzależniające możliwość skorzystania ze zwolnienia w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, od warunku, by nowa nieruchomość położona była na terytorium Polski, mogą być przeszkodą dla swobodnego przepływu pracowników oraz dla swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, gwarantowanych w art. 39 TWE i 43 TWE. Przy tym konieczność ochrony spójności systemu podatkowego może uzasadniać ograniczenie w wykonywaniu podstawowych swobód zagwarantowanych w traktacie, to jednak, aby teza oparta na takim uzasadnieniu mogła zostać przyjęta, należałoby wykazać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dana ulgą podatkową a wyrównaniem tej ulgi za pomocą określonego obciążenia podatkowego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Keller Holding). Skarżący wskazał, iż działalność zawodową wykonuje na terytorium S., w związku z tym musi posiadać lokal mieszkalny na terytorium tego kraju. W związku z utrwaloną orzecznictwem sądowym zasadę bezpośredniego skutku i stosowania przepisów prawa wspólnotowego, potwierdzoną orzecznictwem sądów polskich należy wskazać na możliwość wywierania przez pierwotne przepisy wspólnotowe (traktaty) skutku bezpośredniego. W związku z tym mogą one prowadzić do odmowy zastosowania prawa krajowego i "podstawienia" w to miejsce przepisów wspólnotowych. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 18, 39 oraz 43 TWE zasługują na uwzględnienie, a Skarżącemu przysługuje prawo do zwolnienia w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, w sytuacji, gdy wydatek na nabycie nieruchomości został poniesiony, a nieruchomość położona jest na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).