I SA/Kr 918/07

Sygn. akt I SA/Kr 918/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Anna Znamiec, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008r., sprawy ze skarg S. H. i J. H., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. i 2000 r., - skargi oddala - I SA/Kr 918/07 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia [...]nr [...]i [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]nr [...]i [...]w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych odpowiednio za rok 1999 w kwocie 2.344,10 zł i za rok 2000 w kwocie 1.523,50 zł. W uzasadnieniu swoich decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w 1999 r. podatnicy S. i J. H. złożyli wspólnie zeznanie podatkowe PIT-33 m.in. o wysokości uzyskanego dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie w formie spółki cywilnej H. & H. s.c. zakresie obsługi i naprawy pojazdów mechanicznych. Postanowieniami datowanymi na dzień 4 marca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999 i 2000, w wyniku którego ustalono, że spółka wprowadziła do ewidencji środków trwałych i przyjęła do używania w listopadzie 1988 r. następujące środki trwałe: budynek warsztatowy, wiata hali – serwisu, warsztat szybkich napraw, magazyn, plac postojowy, zbiornik żelbetonowy, ogrodzenie zabezpieczające, zaś w sierpniu 1999 r. drogę i bramę oraz budynek warsztatu. Powyższe środki trwałe z wyjątkiem drogi, bramy i budynku warsztatu zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych na podstawie wyceny przeprowadzonej przez J.S. - specjalistę w zakresie obmiaru i ekspertyzy stanu technicznego oraz R. K., rzeczoznawcę majątkowego - w zakresie wyboru metodologii i sporządzenia operatu. Ustalono także, że te środki trwałe zostały wybudowane na cudzym gruncie należącym do S. B., który został przekazany D. H., córce podatników S. i J. H. w formie darowizny (akt notarialny z dnia 22 marca 1996 r.), zaś od dnia 1 października 1996 r. grunt był oddany w bezpłatne użyczenie spółce H. & H. na podstawie umowy użyczenia, a następnie wynajmowany na podstawie umów najmu. Od powyższych środków trwałych spółka przy zastosowaniu § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6 poz. 35 z późn. zm.) zaczęła naliczać odpisy amortyzacyjne według indywidualnej stawki 10 %, gdyż zakwalifikowała je jako inwestycję w obcym środku trwałym, by następnie tak obliczone odpisy amortyzacyjne zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Tymczasem zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego tak zastosowana stawka jest stawką nieprawidłową. Organ I instancji przyjął, że wyżej opisane środki trwałe stanowią budynki i budowle wzniesione na cudzym gruncie, w związku z czym do amortyzacji tego typu środków trwałych zastosowanie może mieć wyłącznie przepis § 7 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 z późn. zm.), zgodnie z którym do budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie odpisów amortyzacyjnych dokonuje się według zasad określonych w pkt 1 oraz § 9 ust. 1-3, 11, 13-14. Przepisy te natomiast nie dopuszczają możliwości stosowania indywidualnie ustalonej stawki amortyzacji do środków trwałych w postaci budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie. W związku z powyższym w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji ustalono, że spółka H. & H. stosując nieprawidłową stawkę amortyzacyjną zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 55.699,94 zł. Organ zaznaczył, że kosztem uzyskania przychodów, zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z odrębnymi przepisami - w zakresie amortyzacji, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Z uwagi na to organ wyliczył dochód spółki za rok 1999 na kwotę 87.809,57 zł, w tym przypadający na jednego wspólnika zgodnie z udziałem w spółce 43.904,79 zł., zaś za rok 2000 na kwotę 118,175,25 zł, w tym przypadający na jednego wspólnika zgodnie z udziałem w spółce 59.087,63 zł. Podatek należny za rok 1999 określony na imię obojga małżonków decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]nr [...]wyniósł 2.344,10 zł. Natomiast podatek należny za rok 2000 określony na imię obojga małżonków decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia[...]., nr [...]wyniósł 1.523,50 zł. Od decyzji organu I instancji podatnicy S. i J.H. złożyli w dniu [...]czerwca 2005 r. odwołania, uzupełnione następnie pismami z dnia [...] lipca 2005 r., [...]sierpnia 2005 r., [...]i [...] września 2005 r., [...]października 2005 r. i [...] października 2005r. Zdaniem odwołujących się zastosowane przez nich stawki są prawidłowe, gdyż obiekty wykazane w ewidencji środków trwałych w poz. 18 (budynek warsztatu), 19 (wiata serwisu), 23 (plac postojowy), 24 (zbiornik żelbetonowy), 25 (ogrodzenie) były wybudowane i użytkowane przez nich wcześniej w indywidualnej działalności, a potem były ulepszone, na którą to okoliczność podatnicy załączyli szereg faktur dotyczących nakładów poniesionych na przeprowadzone remonty i modernizacje w latach 1996 - 1999. Dlatego też indywidualna stawka amortyzacyjna ustalona w oparciu o § 9 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji lub wykazu, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat dla budynków i budowli - jest zasadna. Dodatkowo podatnicy zaznaczyli, że budynki, których dotyczyły inwestycje zostały wybudowane przez nich i stanowią ich współwłasność. Celem potwierdzenia użytkowania przez podatników budynków i budowli w okresie poprzedzającym wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych przedłożono szereg dokumentów, m. in. akt notarialny z dnia[...]marca1996 r. potwierdzający fakt, że działka nr 159/5 w roku 1996 była zabudowana budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, parterowym z użytkowym poddaszem, z przyziemiem użytkowym, zezwolenie na wykonywanie rzemiosła lakiernictwa pojazdowego wydane dla J. H. przez Urząd Dzielnicowy Wydział Handlu, Drobnej Wytwórczości z dnia [...] maja 1988 r., zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...]r., z dnia [...]pozwolenie na użytkowanie z dnia [...]oświadczenie J. H. z dnia 2 października 2003 r. odnoszące się do budowy obiektów, mapa sytuacyjno-wysokościowa z miesiąca stycznia 1997 r. Odwołujący się podnieśli ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w tym art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zarzut dotyczący ustalenia oraz pobrania przez komornika nieprawidłowych kwot na poczet decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego, w szczególności uznał, że nie do przyjęcia jest twierdzenie podatników, że środki trwałe będące przedmiotem zarzutów stanowią ulepszenie istniejącego, cudzego budynku i budowli. Przeciwko takiemu stanowisku, zdaniem organu przemawiają dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym przede wszystkim: 1). operat szacunkowy z dnia [...] listopada 1998 r., którego przedmiotem wyceny były elementy budowlane nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...]zabudowanej budynkiem mieszkalno-warsztatowym oraz warsztatem blacharsko-lakierniczym położonym w K. przy ul. Ż.[...]. Przedmiotowa wycena została sporządzona m.in. w oparciu o przeprowadzoną w miesiącu wrześniu 1998 r. wizję lokalną oraz informacje udzielone przez właścicieli (strona 3 operatu). Operat został sporządzony na zlecenie podatników, został przez nich przyjęty i stanowił podstawę ustalenia wartości początkowej budynków i budowli. Stan nieruchomości został określony następująco "zabudowania oraz infrastruktura w stanie technicznym bardzo dobrym - nowe lub ukończone w przeciągu ostatniego roku - o zerowym zużyciu technicznym". Fakt, że są to nowe zabudowania potwierdza również: 2). oświadczenie J. H. z dnia [...]października 2003 r., zgodnie z którym w wyjaśnieniu do sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę warsztatu oświadcza, że na miejscu istniejącej wcześniej zabudowy, a przez niego wyburzonej przystąpił do budowy nowego warsztatu samochodowego w latach 1988-1995. Obiekt budował osobiście w całości ponosząc wydatki. Dopiero w roku 1998 jako spółka cywilna małżonkowie H. wystąpili o pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. 3). pismo podatników z dnia [...] lipca 2005 r. będące uzupełnieniem odwołania, gdzie na stronie 4 informują, że budynki, których dotyczyły inwestycje zostały wybudowane przez nich. Stanowiły i stanowią ich współwłasność, były użytkowane przez okres 5 lat przed ich przekazaniem do użytkowania do spółki. 4). pismo wyjaśniające z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym podatnicy informują, że pomimo nakładów inwestycyjnych poniesionych na wybudowanie kompleksu warsztatowo-usługowego bez pozwolenia i na cudzym gruncie został on wniesiony jako środek trwały w momencie zakończenia inwestycji, która stanowiła w roku 1999 własność ich przedsiębiorstwa. 5). decyzja Prezydenta Miasta z dnia[...], nr [...]- pozwolenie na użytkowanie zamierzenia inwestycyjnego i warsztatu blacharsko-lakierniczego położonego w K., ul. Ż.[...], z której wynika, iż ustalono w postępowaniu datę powstania tej samowoli przyjmując lata 1990-1992. Ponadto, jak z akt sprawy i przeprowadzonego postępowania podatkowego wynika - fakt, że budynki i budowle są na cudzym gruncie jest bezsporny w sprawie i nie jest kwestionowany przez podatników, gdyż na tę okoliczność w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia [...] (Rep. A[...]), z którego wynika, że właścicielką nieruchomości jest D. H. - córka podatników. Od powyższych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w podatnicy S. i J. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi, następnie uzupełnione w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. Skarżący zarzucili błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez niezasadne przyjęcie, że środki trwałe wpisane przez skarżących do ewidencji środków trwałych mieszczą się w kategorii budynków i budowli wzniesionych na cudzym gruncie, podczas gdy w rzeczywistości nakłady poniesione na nieruchomości stanowią jedynie inwestycje w obce środki trwałe; pominięcie istotnych dowodów w sprawie i nieustosunkowanie się do nich, a to inwentaryzacji gospodarstwa rolnego S. B. dokonanej przez inż. S. S. oraz mapy sytuacyjno – wysokościowej z dnia[...]stycznia 1997 r. sporządzonej przez mgr inż. B. S. – J., które to dokumenty świadczą zdaniem pełnomocnika skarżących o tym, że sporne budynki i budowle posadowione już były na gruncie (na działce nr[...], potem zmienionej na[...]) w 1993 r.; pominięcie przez organ podatkowy faktu, że posadowione na działce budynki i budowle używane były przez jej wcześniejszego właściciela (S. B.), podanie przez organ błędnej podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji, mianowicie § 2 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych; nie przeprowadzenie przez organ podatkowy żadnego postępowania wyjaśniającego i niedokonanie ustaleń faktycznych w kierunku stwierdzenia w jakim okresie zostały wybudowane sporne budynki i budowle; błędne zastosowanie przepisów prawa podatkowego poprzez przyjęcie błędnej podstawy prawnej do wydania przedmiotowej decyzji, rażące naruszenie przepisów prawa podatkowego poprzez uniemożliwienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na nie przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego w sprawie, naruszenie elementarnej zasady pogłębiania zaufania do organów administracji. Pełnomocnik skarżących podkreślił, że organ w szczególności nie przesłuchał w charakterze świadków pracowników podatników, którzy wykonywali prace remontowo – modernizacyjne, architekta S. S., który sporządzał inwentaryzację nieruchomości, rzeczoznawcy sporządzającego operat szacunkowy – R. K., na okoliczność, które ze wskazanych przez niego budynków są budynkami nowymi, a które ukończonymi w przeciągu ostatniego roku, osób prowadzących prace modernizacyjne, nie przesłuchano także podatników. Wreszcie skarżący zarzucają, że organ nie przeprowadził wizji lokalnej oraz nie powołał biegłego w celu określenia przybliżonej daty powstania budynków i budowli oraz wykazania, że ich elementy konstrukcyjne powstały prze 1993 r., a więc nie były to budynki i budowle wznoszone przez podatników "od podstaw". W pozostałym zakresie powielono argumentację zawartą w odwołaniu oraz licznych pismach uzupełniających składanych na etapie postępowania przez organami I i II instancji. W konsekwencji pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg pełnomocnik skarżących dodał również, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ustosunkował się do wniosku skarżących zawartego w odwołaniu odnośnie do nieprawidłowo pobranych przez Komornika Skarbowego kwot na poczet decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargi oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na problemie czy budynek warsztatowy, wiata hali – serwisu, warsztat szybkich napraw, magazyn, plac postojowy, zbiornik żelbetonowy, ogrodzenie zabezpieczające, droga i brama oraz budynek warsztatu wprowadzone przez podatników do ewidencji środków trwałych stanowią przyjętą do używania inwestycję w obcym środku trwałym, czy też budynki i budowle w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. z 1997 r. nr 96, poz. 35) w brzmieniu obowiązującym w dacie wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych. Od ustalenia powyższej kwestii zależy bowiem wysokość możliwej do zastosowania stawki amortyzacyjnej. Rozważania należy zacząć od stwierdzenia, że z inwestycją w obcym środku trwałym mamy do czynienia w przypadku dokonywania nakładów inwestycyjnych na cudzy środek trwały. Aby więc mówić o inwestycji w obcym środku trwałym w rozumieniu przepisu § 2 ust. 2 pkt 1 cytowanego rozporządzenia podatnik musi dokonywać ulepszeń już istniejącego, kompletnego i zdatnego do używania środka trwałego, który nie stanowi własności podatnika. Innymi słowy inwestycją w obcych środkach trwałych są takie działania podatnika, które odnoszą się do nie stanowiącego jego własności środka trwałego i które będą zmierzały do jego ulepszenia, tzn. działania polegające na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2003 r., I SA/Wr 2220/01, publ. LEX nr 102833). Intencją ustawodawcy, który wprowadził tę kategorię środków trwałych, było zminimalizowanie obciążenia polegającego na ponoszeniu przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nierzadko dużych nakładów na obcą nieruchomość wykorzystywaną, używaną do prowadzenia tej działalności. W tym kontekście za obcy środek trwały nie można także uznać gruntu, na którym podatnicy posadowili budynki i budowle, albowiem grunt ten nie stanowił niczyjego środka trwałego, a grunt i budynek to dwa różne przedmioty regulacji prawnej analizowanego rozporządzenia z dnia 17 stycznia 1997 r., dwa odrębne środki trwałe. Z kolei z kategorią środków trwałych zaliczanych do budynków i budowli wzniesionych na cudzym gruncie, a określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych mamy do czynienia w przypadku, gdy podatnik wybuduje na gruncie nie będącym jego własnością budynki i budowle, a następnie tak wzniesione – kompletne i zdatne do używania wprowadzi do ewidencji własnych środków trwałych. Zaznaczyć przy tym należy, że w takim przypadku z uwagi na autonomię prawa podatkowego, nie ma zastosowania zasada superficies solo cedit (art. 48 w zw. z art. 191 kodeksu cywilnego), zgodnie z którą wszystkie budynki wzniesione na cudzym gruncie są do niego przynależne i z nim związane oraz stanowią własność właściciela gruntu. Ustawodawca na gruncie prawa podatkowego wprowadził wyłom od powyższej zasady regulując odrębny od gruntu środek trwały w postaci budynków i budowli wzniesionych na cudzym gruncie. W świetle prawa podatkowego więc właścicielem tak wzniesionych obiektów jest nie właściciel gruntu, ale podatnik, który na nie swoim gruncie posadowił budynki lub budowle. W świetle powyższych rozważań należy zaznaczyć, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, które uznały, że budynki i budowle posadowione na działce należącej do córki podatników – D. H., co bezsprzecznie wynika z aktu notarialnego z dnia (Rep.[...]) i która to okoliczność nie była przez skarżących kwestionowana, należą do kategorii określonej w art. § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że powyższe obiekty wzniesione zostały przez skarżących i stanowiły ich własność, co niejednokrotnie podkreślali w toku postępowania i co zostało potwierdzone we wskazywanych przez organy podatkowe dowodach w postaci oświadczenia skarżącego z dnia [...]października 2003 r., pisma podatników z dnia 6 lipca 2005 r. będącego uzupełnieniem odwołania, operatu szacunkowego z dnia [...] listopada 1998 r., pisma wyjaśniającego z dnia [...] kwietnia 2005 r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]nr [...]- pozwolenie na użytkowanie zamierzenia inwestycyjnego i warsztatu blacharsko-lakierniczego. Nie są natomiast w sprawie istotne przedkładane dowody i okoliczności szeroko podnoszone przez skarżących zmierzające do wykazania, że powyższe budynki i budowle były wcześniej użytkowane i ulepszone oraz modernizowane w latach 1996 – 1999. Organy podatkowe nie miały obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności powoływania biegłych, czy dokonywania wizji lokalnej w kierunku stwierdzenia kiedy sporne obiekty zostały wzniesione. Te okoliczności miałyby znaczenie tylko w sytuacji zastosowania względem podatników § 9 ust. 4 lub 4a cytowanego rozporządzenia, a więc w sytuacji nie zakwalifikowania spornych obiektów jako budynki i budowle wzniesione na cudzym gruncie. Istotny w niniejszej sprawie jest natomiast fakt, że właścicielami tych budowli i budynków są podatnicy i to oni, a nie kto inny wybudowali je na cudzym gruncie. Powyższe inwestycje były prowadzone przed wprowadzeniem środków trwałych do ewidencji środków trwałych podatników i miały na celu doprowadzenie do wytworzenia środków trwałych, natomiast od momentu ich wprowadzenia do tej ewidencji podatnicy nie dokonywali już żadnych nakładów i inwestycji, tylko amortyzowali budynki i budowle traktując je jako własne środki trwałe – kompletne i zdatne do użytkowania. W związku z tym, że wprowadzone do ewidencji środki trwałe należało uznać za budynki i budowle wzniesione na cudzym gruncie, podatnicy nie mieli uprawnienia do stosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w oparciu o § 9 ust. 4 czy 4a cytowanego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z brzmieniem § 7 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. z 1997 r. nr 96, poz. 35) do budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie odpisów amortyzacyjnych dokonuje się według zasad określonych w pkt 1 oraz w § 9 ust. 1 – 3e i 13. Tak brzmiące przepisy wykluczają możliwość stosowania stawek indywidualnych wynikających z § 9 ust. 4 lub 4a, a nakazują co do zasady dokonywać odpisów amortyzacyjnych w oparciu o stawki określone w wykazie stawek amortyzacyjnych. Zgodnie z § 9 ust. 3 do 3e istnieje możliwość podwyższenia stawek amortyzacyjnych podanych w wykazie, jednakże przepisy te nie mogą mieć zastosowania do podatników, gdyż dotyczą innych sytuacji faktycznych i innych kategorii środków trwałych – budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych lub złych oraz maszyn, urządzeń, środków transportu, z wyjątkiem taboru pływającego używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej. Jeśli chodzi natomiast o zawarte w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowo pobranych przez komornika kwot na poczet decyzji organu I instancji za lata 1999 i 2000, to należy stwierdzić, że pozostają one poza przedmiotem niniejszej sprawy i nie mogą być rozpatrzone w tym postępowaniu. W tej sytuacji należy uznać, że organy podatkowe w sposób dokładny, wyczerpujący i poprawny zanalizowały sytuację faktyczną i prawną podatników nie dopuszczając się naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).