I OZ 426/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygnatura akt II SA/Ol 34/08 o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie modernizacji drogi postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 34/08 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał A. R. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E.. Pismem z dnia 21 stycznia 2008 r. A. R. wniósł zażalenie na to zarządzenie, domagając się jednocześnie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż jest osobą bezrobotną i nie posiada środków na pokrycie kosztów postępowania, a w jego ocenie koszty te powinien ponieść organ administracji, z którego winy wszczęte zostało postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania A. R. prawa pomocy. Zażalenie wniesione na to postanowienie oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 274/08, co oznacza, iż ewentualne jego uchylenie lub zmiana może nastąpić jedynie w wyniku zmiany okoliczności sprawy, co wynika z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesione przez stronę zażalenie i uznał je za bezzasadne w świetle art. 220 § 1 powołanej wyżej ustawy. Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.