I SA/Kr 677/07

Sygn. akt I SA/Kr 677/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Ewa Michna, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r., sprawy ze skargi Drukarni "M" Spółka z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). Postanowieniem z dnia[...]., Nr[...], Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stronie skarżącej M. Sp. z o.o., wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że strona skarżąca zwróciła się do organu podatkowego o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Skarżąca podała, że w dniu [...] września 2006 r. dokonano przelewu kwoty 95 000 zł na konto firmowe spółki, z konta ZFRON, tytułem pokrycia części kosztów związanych z wprowadzeniem u skarżącej zintegrowanego systemu zarządzania. Uprzednio, zapłata za poniesione wydatki nastąpiła w dniach [...] czerwca 2006 r., [...]czerwca 2006 r., [...]lipca 2006 r., [...] lipca 2006 r., [...] lipca 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...] sierpnia 2006 r., [...]sierpnia 2006 r., [...]sierpnia 2006 r., oraz [...] września 2006 r., ze środków innych niż zgromadzone na rachunku Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, natomiast w dniu [...] września 2006 r. dokonano przelewu kwoty 95 000 zł z konta tego Funduszu na konto operacyjne skarżącej spółki. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121,art. 122 i art. 124 w zw. z art. 306 a i art. 306 b ustawy ordynacji podatkowa. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] Nr[...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy podniósł, że warunkiem skorzystania przez zakład pracy chronionej z pomocy de minimis jest wydatkowanie środków na cele wyszczególnione w przepisach, pochodzące wyłącznie z wyodrębnionego konta ZFRON. Natomiast w przypadku skarżącej wydatki co prawda poniesione zostały na właściwe cele jednakże nie pochodziły ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON, a z konta firmowego. Dopiero w dniu [...]września 2006 r. skarżąca dokonała kompensaty z konta ZFRON. Ten moment nie może być w ocenie organu uznany za moment skorzystania z pomocy w ramach de minimis albowiem w rzeczywistości wydatki poniesiono wcześniej i nie pochodziły one z właściwego konta ZFRON. Na powyższe postanowienie, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. art. 120, art. 121 § 1,art. 122, art. 187 § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego tj.: art. 33 ust. 1 i dalszych ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r., Nr 123 poz. 776 ze zm.), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz.U. z 2004 r., Nr 98 poz. 989) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 198 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1999r.,Nr 3 poz. 22 ze zm.). Strona Skarżąca zarzuciła, że organy odwoławcze zaniechały ustalenia relacji między środkami ZFRON zgromadzonymi na odrębnym rachunku bankowym, a samym Funduszem, pozostającym w dyspozycji skarżącej oraz że nie podały podstawy prawnej uznania, jakoby ZFRON miał być wydatkowany tylko poprzez dyspozycję rozchodu środków z wyodrębnionego rachunku środków tego funduszu, a także nie ustaliły istnienia przepisów prawa regulujących wskazany przez organ sposób dysponowania środkami funduszu. W ocenie skarżącego jest dopuszczalne aby wydatki pokrywane były wprost ze środków znajdujących się w kasie firmy, a następnie kompensowane ze środków funduszu ZFRON. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ odwoławczy dodał, że zebrany w sprawie materiał, został szczegółowo i wszechstronnie rozpatrzony, zarówno w aspekcie faktycznym jak i prawnym, co wyklucza naruszenie przepisów proceduralnych. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do kredytowania działań gospodarczych środkami pochodzącymi z ZFRON albowiem środki z funduszu zostały przekazane na rachunek firmowy skarżącej , a nie na sfinansowanie zintegrowanego systemu zarządzania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowości dysponowania środkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na tle regulacji dotyczących warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Status zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych reguluje art. 31 i art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.97, Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz w art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 97 Nr 123, poz. 776 ze zm.). Regulacje dotyczące tego funduszu zawarte są również w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 99r, Nr 3, poz. 22 ze zm.). Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że w zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej ZFRON) gromadzone są w środki pochodzące z wielu źródeł, jednakże w przeważającej mierze pochodzą one z licznych zwolnień i ulg podatkowych ustanowionych dla zakładów pracy chronionej. Stosownie do treści art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji i rachunku bankowego środków tego funduszu. Cele na jakie mogą być przeznaczane środki z funduszu ZFRON zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Znajduje się wśród nich finansowanie kosztów systemu zarządzania - cel na który zostały przekazane środki przez skarżącego, posiadającego status zakładu pracy chronionej. Wydatek tego rodzaju jest również ujęty w przedsięwzięciach, na finansowanie których uprawnione podmioty mogą przeznaczać środki, tak aby mogło to stanowić podstawę do zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis, określonej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 98. poz. 989 ze zm.). W niniejszej sprawie poza sporem była kwestia prawidłowości celu przeznaczenia środków z funduszu ZFRON albowiem organy podatkowe przyznały, że sfinansowanie zakupu systemu zarządzania, jest zgodne z przepisami dotyczącymi warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Aktem prawnym określającym warunki udzielenia przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej pomocy de minimis jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Zgodnie z jego treścią pomoc taka może być udzielona jeżeli łącznie zostaną łącznie określone tam warunki. Podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest zaświadczenie wydane przez podmioty do tego upoważnione. Rozporządzenie to jednak w żaden sposób nie stanowi o trybie dysponowania środkami z funduszu ZFRON na wskazane w nim cele. Przede wszystkim nie zawiera dyspozycji, że środki z funduszu ZFRON muszą być bezpośrednio (z tego konta) wydatkowane na określony cel. Regulacji takich nie zawierają także pozostałe, wymienione powyżej akty prawne. Z rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wynika, jedynie że środki na wskazane z min rodzaje wydatków pochodzą z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Także ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi jedynie o przeznaczeniu środków zgromadzonych w funduszu i konsekwencjach niezgodnego z tym przeznaczeniem rozdysponowaniem pieniędzy. Tak zatem, w aktualnym stanie prawnym nie istnieje regulacja zakazująca wprost pokrywania z funduszu ZFRON wydatków uprzednio poczynionych na wskazany w przepisach cel z bieżącego rachunku bankowego lub innych funduszów. Również wykładnia istniejących przepisów nie daje uprawnienia do potwierdzenia zajętego przez organy podatkowe stanowiska. Jedyną podstawą decyzji organów podatkowych była interpretacja Ministerstwa Finansów z dnia 15 grudnia 2006 r., która w ocenie Sądu jest zbyt daleko idąca i nie znajdująca oparcia w przepisach. W konsekwencji, stwierdzić należy, że skarżący finansując system zarządzania, wydatkował środki na cel zawarty w katalogu wydatków uprawniających do objęcia pomocą de minimis, a jednocześnie środki te pochodziły z funduszu ZFRON. Wynika z tego, że skarżący posiadający status zakładu pracy chronionej, spełnił warunki zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis. W ocenie Sądu, sam fakt, że początkowo środki na zakup sytemu zarządzania zostały przeznaczone z bieżącego rachunku firmy, a później przekazano odpowiednią kwotę z funduszu ZFRON na rachunek bieżący, nie ma wpływu na zakwalifikowanie pomocy jako pomoc de minimis. Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika organu podatkowego, które padło na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r., jakoby pieniądze z konta ZFRON skarżącego wykorzystywane były do finansowania bieżącej działalności spółki, co stanowiło przyczynę odmowy wydania zaświadczenia, stwierdzić należy, że pogląd ten nie został poparty jakimikolwiek dowodami. Co więcej w toku postępowania podatkowego kwestia ta nie była przedmiotem badania organów. Co więcej, organy podatkowe nie kwestionowały faktu prawidłowości przeznaczenia środków z Funduszu ZEFRON na zakup przez skarżącą Spółkę zintegrowanego systemu zarządzania. Dlatego też, w wypadku gdyby zarzut ten był podtrzymywany przez organ podatkowy, należy w toku ponownego rozpoznania sprawy, dokonać odpowiednich ustaleń w ramach postępowania podatkowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W przedmiocie punktu II Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.