IV SA/Wa 2166/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - uchyla zaskarżoną decyzję - IV SA/Wa 2166/07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy K. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia (...) stycznia 2007 r. w przedmiocie zwolnienia z zakazów wykonywania robót na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią w Gminie K., w związku z modernizacją progu wodnego w km 506+066 rzeki W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Wójt jako organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania spraw indywidualnych poprzez wydawanie decyzji administracyjnych, nie może być stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Organ podniósł, iż w złożonym odwołaniu Wójt Gminy K. nie przedstawił żadnych dowodów dokumentujących jego interes prawny w prowadzonej sprawie. Decyzja zwalniająca z zakazów wykonywania robót i czynności na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią nie uprawnia do prowadzenia robót, w związku z czym nie narusza interesu prawnego osób trzecich ani też nie nakłada na osoby trzecie żadnych obowiązków. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wójt Gminy K., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 i art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 82 ustawy prawo wodne a także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 28 i art. 77 kpa. Uzasadniając skargę wskazał, iż Gmina K. jest właścicielem działek nr (...), nr (...) i nr (...) przylegających bezpośrednio do rzeki W. w miejscu stałego progu wodnego, którego dotyczyła decyzja zwalniająca z zakazu. Tak, więc decyzja ta dotyczy interesów prawnych i faktycznych właścicieli sąsiednich nieruchomości. Gmina K. posiada osobowość prawną a jej reprezentantem na zewnątrz jest Wójt. Nieruchomości Gminy położone są na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią i odwołanie od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia (...) stycznia 2007 r. zostało złożone nie przez Wójta lub Urząd Gminy, ale przez Gminę K., która jest stroną w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Dodatkowo wskazał, iż odwołanie Wójta nie stwierdzało, iż jest ono składane przez Gminę jako właściciela terenów przyległych do rzeki i progu, którego dotyczy decyzja. Nadto, w postępowaniu, w którym prowadzenie robót rozpatrywane jest z punktu widzenia możliwości powodowania utrudnień w ochronie przed powodzią, właściciele gruntów nie są stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Podnieść należy, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wynika, że organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17.10.2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest, zatem zobligowany do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (v. wyrok NSA z 19.03.1981 r., sygn. SA 234/81, ONSA z. 1/1981, poz. 23). W sprawie niniejszej Sąd uznał, iż organ powyższym obowiązkom uchybił. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż Wójt jako organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania spraw indywidualnych poprzez wydawanie decyzji administracyjnych, nie może być stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Organ podniósł także, iż w złożonym odwołaniu Wójt Gminy K. nie przedstawił żadnych dowodów dokumentujących jego interes prawny w prowadzonej sprawie. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy w ogóle nie zajął się wyjaśnieniem, w jakim charakterze odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł Wójt Gminy K., przyjmując a priori, iż wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony. Podkreślenia wymaga, iż organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania zawiadomił m.in. Urząd Gminy K. informując jednocześnie o treści art. 10 kpa. Również decyzja tego organu została Urzędowi Gminy doręczona. Odwołanie wniesione od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego zostało opatrzone pieczęcią Urzędu Gminy i sygnowane pieczęcią Wójta. Organ odwoławczy przyjął, iż powyższe odwołanie składa Wójt, który nie wykazał swojego interesu prawnego w sprawie. Tymczasem z treści odwołania nie wynika, czy składa je Wójt w imieniu własnym czy też w imieniu Gminy . W przypadku zaistnienia wątpliwości, czy przedmiotowe odwołanie zostało wniesione przez uprawniony do tego podmiot, organ odwoławczy winien ustalić, przy zastosowaniu środków prawnych określonych w art. 64 § 2 kpa, czy środek zaskarżenia został wniesiony przez Wójta jako osobę prywatną czy też przez Wójta jako reprezentanta Gminy K. Takich ustaleń organ jednak nie poczynił, zbyt pobieżnie oceniając stan sprawy przyjął tezę, że odwołanie wniósł podmiot do tego nieuprawniony i z tego powodu zachodzą przesłanki określone w art. 138 § 1 pkt 3 kpa . Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.