II SAB/Gd 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę Skarżący J. P. wniósł skargę na bezczynność Prokuratury Okręgowej, polegającą na nierozpatrzeniu jego zażalenia z dnia 21 listopada 2006 r. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej o odmowie wydania mu zaświadczenia. Z akt sprawy przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że zażalenie skarżącego z dnia 21 listopada 2006 r. dotyczyło pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 15 listopada 2006 r., które zawierało odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 13 listopada 2006 r., którym domagał się on, powołując się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń, wydania mu przez Prokuratora Rejonowego zaświadczenia o treści: "Niniejszym zaświadcza się, że w aktach dochodzenia, które prowadziła Prokuratura Rejonowa, sygn. akt [...], znajdują się następujące dokumenty: - wyciąg z kartoteki Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych Centralnego Zarządu Zakładów Karnych w Warszawie z dnia 28.06.2001 dotyczący osoby W. R., w którym stwierdza się, że W. R. został zatrzymany 30.05.2001 w AS, sygn. akt [...], podstawa prawna pozbawienia wolności – kk z 1997 r., kalifikacja prawna czynu: art. 186 §, 294 § 1, 258 § 1 (karta 40, 41 akt dochodzenia), - notatka urzędowa z 05.06.2001, w której stwierdzono, że W. R. według oświadczenia syna S. R. został zatrzymany przez Prokuraturę (karta 28 akt dochodzenia)". Odpowiadając na wniosek, Prokurator w piśmie uznanym przez skarżącego za postanowienie, poinformował go, że "przepisy Kodeksu postępowania karnego nie przewidują możliwości wydawania przez Prokuraturę pisemnych zaświadczeń odnośnie do okoliczności związanych z przedmiotem postępowania", zaś skarżący w zażaleniu z dnia 21 listopada 2006 r. wywodził, że w sprawie wydania mu zaświadczenia należało stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Kodeksu postępowania karnego. W znanej Sądowi z urzędu sprawie II SA/Gd 404/07 skarżący wniósł skargę na postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie [...]. Skarga ta, w której skarżący wywodził, że zaskarżone postanowienie Prokuratora jest decyzją wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r. Odrzucając tą skargę Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Skarżący pismem z 19 października 2006 r., skierowanym do Prokuratora Rejonowego, zażądał wydania z akt sprawy [...] uwierzytelnionych kopii dwóch kart (40 i 41), które opisał, jako wyciąg z Kartoteki Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych Centralnego Zarządu Zakładów Karnych w Warszawie z dnia 28 czerwca 2001 r., dotyczących W. R. Natomiast pismem z dnia 20 października 2006 r., zażądał wydania z tych akt uwierzytelnionej kopii notatki urzędowej z 5 czerwca 2001 r., znajdującej się na karcie 28. Prokurator Rejonowy zarządzeniem z dnia 26 października 2006 r., powołując się na art. 326 § 3 pkt 4, art. 156 § 5 i art. 99 k.p.k. odmówił wyrażenia zgody na wydanie skarżącemu wskazanych kart akt Ds. 2099/01. Z zarządzenia tego wynikało, że na karcie 40 znajdował się wydruk z bazy danych Kartoteki Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych, na karcie 41 wydruk z Centralnej Bazy Danych PESEL, zaś na karcie 28 notatka urzędowa z 5 czerwca 2007 r. (co później zostało sprostowane na 5 czerwca 2001 r.). Natomiast z jego uzasadnienia, że akta 4 Ds. 2099/01 dotyczyły postępowania przygotowawczego zakończonego prawomocnym postanowieniem z 27 sierpnia 2001 r. o umorzeniu postępowania, w którym skarżący był pokrzywdzonym. Wyjaśniając podstawę odmowy wydania kopii dokumentów z akt, Prokurator wskazał, że z art. 156 § 5 k.p.a. wynika, iż ustawodawca uzależnia wydanie kopii dokumentów z akt sprawy od zgody prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Następnie wyjaśnił, że w dokumentach, których kopii wydania skarżący zażądał, znajdują się informacje o charakterze prywatnym, które dotyczą innej osoby. W związku z tym uznał, że uprawnienie skarżącego (pokrzywdzonego) podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność. W zarządzeniu tym Prokurator pouczył skarżącego, że przysługuje mu prawo zaskarżenia zarządzenia poprzez wniesienie zażalenia do Prokuratury Okręgowej. Skarżący zażalenie takie wniósł i Prokurator Prokuratury Okręgowej postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. zażalenia nie uwzględnił, utrzymując zaskarżone zarządzenie w mocy, prostując je jedynie w zakresie daty notatki urzędowej. Odrzucając skargę w sprawie II SA/Gd 404/07 Sąd uznał, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należała do właściwości sądów administracyjnych. Wyjaśniając to Sąd uznał, że w sprawie nie wydano żadnej decyzji przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, którą można by zaskarżyć do sądu administracyjnego. W szczególności Sąd uznał, że decyzjami takimi nie były, będące przedmiotem zaskarżenia przez skarżącego, postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r. i poprzedzające je zarządzenie Prokuratora Rejonowego z 26 października 2006 r. Przy czym Sąd uznał, co do zasady, że organy prokuratury mogą wydawać decyzje oparte na przepisach tej ustawy. W związku z tym Sąd rozważał też sposób ochrony przed naruszeniem prawa, polegającym na tym, że prokurator zamiast decyzji wyda zarządzenie i później postanowienie. W związku z tym wskazał, że w takiej sytuacji zainteresowany winien jednoznacznie zażądać wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś w razie niewydania takiej decyzji, po wyczerpaniu służących mu środków zaskarżenia, wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Wówczas w sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny przesądzi o obowiązku wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wskazał, że takie rozwiązanie ma tę zaletę, że unika się wówczas sytuacji, jaka występowała w rozpoznawanej sprawie, mianowicie gdyby zaskarżone postanowienie i poprzedzające je zarządzenie uznać za decyzje administracyjne o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to nie spełniają one wymogu wskazanego w ostatnim zdaniu art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji, a więc oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, wskazane w art. 5 ust. 2, czyli prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Wymóg ten zaś jest bardzo istotny, gdyż od niego zależy ocena, czy decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji, a nie skargi do sądu administracyjnego. W warunkach rozpoznawanej sprawy wymóg ten miał przy tym realny wymiar, gdyż z treści dokumentów, których odpisów skarżący żądał, i twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę wynikało, iż taki mógłby być właśnie motyw odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd doszedł do wniosku, że również ta skarga jest niedopuszczalna. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący w niniejszej sprawie próbuje uzyskać to samo, co próbował uzyskać w postępowaniu, którego dotyczyła jego skarga w sprawie II SA/Gd 404/07. Postulowana przez niego we wniosku z dnia 13 listopada 2006 r. treść zaświadczenia jednoznacznie wskazuje, że próbuje on uzyskać informacje dotyczące W. R. zawarte, według niego, w trzech dokumentach, będących częścią akt [...] (karty 40, 41 i 28). Przy czym tym razem nie domaga się wydania kopii tych dokumentów, ale urzędowego, bowiem poprzez zaświadczenie organu władzy państwowej, potwierdzenia, iż dokumenty te mają sugerowaną przez niego treść. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że pozwala łatwiej zorientować się o jaką sprawę chodzi, mianowicie czy chodzi o sprawę, w której Prokurator Rejonowy działał jako organ administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 217 § 1 k.p.a. tylko wydawanie zaświadczeń przez organ administracji publicznej jest uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Organem administracji publicznej są zaś, jak stanowi to art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., ministrowie, w znaczeniu określonym w następnym punkcie tego przepisu, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 k.p.a. Ten ostatni przepis wymienia zaś inne niż organy administracji publicznej organy państwowe oraz inne podmioty, które są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1 tego artykułu, czyli spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Z tego wynika, że Prokurator Rejonowy mógłby być uznany za organ administracji publicznej, gdyż jest innym niż organ administracji publicznej organem państwowym, ale tylko wtedy, gdyby był powołany do załatwienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym zauważyć należy, że skarżący domagał się wydania zaświadczenia w sprawie, która była przedmiotem postępowania przygotowawczego, a więc w sprawie, która nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Postępowanie przygotowawcze jest bowiem częścią postępowania karnego uregulowanego w Kodeksie postępowania karnego. Zatem w sprawie tej nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania zaświadczeń, w tym przepisy mówiące o obowiązku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 k.p.a.) i, co za tym idzie, o obowiązku rozpoznania zażalenia na takie postanowienie. Nie jest to zatem żadna sprawa, w której zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) można wnieść skargę na bezczynność organu administracji publicznej. Mając to wszystko na uwadze Sąd skargę skarżącego, jako niedopuszczalną, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił.