II OSK 675/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 163/08 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 163/08 odrzucił skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz zwrócił skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca się bez wezwania o uiszczeniu opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej. W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącego adw. M. K. wniósł skargę do sądu na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i nie dopełnił jednocześnie obowiązku uiszczenia wpisu stałego w kwocie 200 zł. Jak podkreślił Sąd I instancji opłata od skargi winna być uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika – bez wezwania – w takim terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego opłacie, dlatego też przyjąć należy, iż termin zarówno do wniesienia jak i opłacenia skargi upłynął z dniem 18 stycznia 2008 r. Zatem wniesienie wpisu w dniu 15 lutego 2008 r. nastąpiło po terminie. Skargę kasacyjną od tego postanowienia złożył pełnomocnik skarżącego, zaskarżając je w całości oraz zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 221 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie. W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd wzywając pełnomocnika do złożenia stosownych pełnomocnictw i potwierdzenia tym samym swojego umocowania do złożenia skargi, nie wezwał go do uiszczenia wpisu od skargi przyjmując tym samym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, iż jest on już pełnomocnikiem skarżącego prawidłowo umocowanym. Jak podniesiono, takim działaniem Sąd zamknął M. B. możliwość dalszego dochodzenia swoich praw, gdyż oczywistym było już w momencie wzywania pełnomocnika do uzupełnienia braków skargi (nadesłania pełnomocnictwa), iż termin do uiszczenia wpisu od pozostałych dwóch spraw już upłynął. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl natomiast art. 219 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie z tym przepisem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego powstaje z chwilą wnoszenia skargi do sądu. W orzecznictwie przyjmuje się, że dopuszczalne jest niejednoczesne dokonanie tych czynności, o ile zarówno skarga, jak i należny wpis wpłyną do Sądu w terminie. Terminem do uiszczenia wpisu jest więc termin, w którym można wnieść skargę. W niniejszej sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...], została doręczona pełnomocnikowi M. B. w dniu [...]. Następnie, w dniu 28 grudnia 2007 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata wniósł, za pośrednictwem organu, skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, natomiast wpis stały od ww. skargi został wniesiony w dniu 15 lutego 2008 r., czyli z uchybieniem 30-dniowego terminu do wniesienia i opłacenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. W sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokata czy radcę prawnego istnieje z mocy samego prawa obowiązek uiszczenia opłaty stałej w odpowiednim terminie. Brak stosownej opłaty pociąga za sobą ujemne skutki procesowe dla strony, którą pełnomocnik profesjonalny reprezentuje, w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia. Chybione są również zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywody dotyczące rzekomej niekonsekwencji Sądu pierwszej instancji, który mimo nieopłacenia skargi wzywał o uzupełnienie jej braków formalnych w zakresie dotyczącym reprezentacji strony, co miałoby pozostawać w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a. Wbrew poglądowi autora skargi kasacyjnej wyjaśnienie czy strona skarżąca jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika wyprzedza ocenę czy skarga została należycie opłacona. Za takim stanowiskiem przemawiają co najmniej trzy argumenty. Po pierwsze, z wyrażonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. zasady skargowości wyprowadzić należy wniosek, że dopuszczalność rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny w pierwszym rzędzie zależy od tego czy określony podmiot wniósł skargę. Dopóki nie jest wyjaśniona kwestia umocowania osoby wnoszącej skargę w imieniu innego podmiotu, dopóty nie jest pewne czy ten podstawowy warunek jest spełniony. Po drugie, według art. 220 § 1 zd. drugie p.p.s.a. w przypadku nieopłacenia pisma, w tym skargi, przewodniczący wzywa o uiszczenie opłaty wnoszącego pismo. Gdy występują braki w zakresie pełnomocnictwa powstaje wątpliwość komu, stronie czy osobie podającej się za pełnomocnika, doręczyć wezwanie. Po trzecie, zgodnie z art. 220 § 1 i art. 221 p.p.s.a. różne skutki powoduje nieopłacenie skargi przez stronę, która nie ustanowiła pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a inne zaniechanie czynności przez adwokata lub radcę prawnego. Niewyjaśnienie czy adwokat lub radca prawny rzeczywiście jest pełnomocnikiem strony wyłącza prawidłowe zastosowanie tych przepisów (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I GSK 2212/06, niepubl.). W świetle tych okoliczności, należało uznać, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2008 r., o sygn. akt VI SA/Wa 163/08, jest prawidłowe i odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.