VI SA/Wa 1828/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także Prezes UKE), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. - utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z akt sprawy wynika, iż P. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], złożyła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniosek na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 ustawy prawo telekomunikacyjne, o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], poprzez wskazanie w pkt. 3.1 "Struktura własnościowa" na str. 12 i 13 powyższej decyzji, iż wspólnikami P. Sp. z o.o. na dzień wydania decyzji byli: [...] Na wypadek gdyby Prezes UKE z jakichkolwiek przyczyn nie mógł przychylić się do wniosku o sprostowanie decyzji poprzez wskazanie w jej treści ww. wspólników oraz wielkości posiadanych przez nich udziałów, P. Sp. z o.o. wnioskowała o sprostowanie decyzji co najmniej poprzez wskazanie w pkt. 3. 1 "Struktura własnościowa" na str. 12 i 13 decyzji danych dotyczących wspólników P. Sp. z o.o. zawartych w odpisie aktualnym z rejestru przedsiębiorców krajowego rejestru sądowego z dnia wydania decyzji Prezesa UKE, tj. z dnia [...] lipca 2006 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonał z urzędu sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], poprzez wskazanie, iż na str. 12 i 13 oraz 41 decyzji źródłem danych obrazujących strukturę udziałową P. Sp. z o.o. był dokument W., zgodnie z którym struktura własnościowa Spółki była aktualna na dzień 26 września 2005 roku. Skarżąca nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem organu pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Prezesa UKE z dnia [...] maja 2007 r. W dniu [...] lipca 2007 r. Prezes UKE wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji z Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] . W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] maja 2007 r. Skarżąca P. Sp. z o.o., w dniu 12 września 2007 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie, zarzucając Prezesowi UKE naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie art. 113 § 1 oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku art. 206 ust.1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, poprzez odmowę sprostowania oczywistej omyłki w decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. naruszenie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 206 ust.1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, poprzez odmowę sprostowania oczywistej omyłki w decyzji bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu; 3. naruszenie art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez odmowę sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezesa UKE mimo, że pozostaje to w sprzeczności z dokumentem urzędowym, jakim jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa UKE z dnia [...] maja 2007 roku znak: [...], w całości oraz zasądzenie od Prezesa UKE na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2007 r. - nie naruszają prawa. Przedmiotowe postanowienia Prezesa UKE nie naruszają – zdaniem Sądu – zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 206 ust. 1 cyt. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, jak również nie uchybiają przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 113 § 1 k.p.a., a ponadto art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Skarżąca w niniejszej sprawie zarzuca Prezesowi UKE naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. Skarżąca wskazała, iż postulowana przez nią zmiana w zakresie struktury jej wspólników nie stanowi merytorycznej zmiany decyzji. Wskazała ponadto, że przedłożyła dowody w sprawie, w postaci: podpisanej przez wszystkich członków zarządu Spółki listy wspólników Spółki na dzień 28 sierpnia 2006 r., kopii wniosku do sądu rejestrowego o ujawnienie zmian dotyczących wspólników Spółki, postanowienia sądu o zawieszeniu postępowania rejestrowego oraz odpisu z rejestru przedsiębiorców. Oświadczyła ponadto, że w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki które kwestionowałyby prawdziwość oświadczenia Zarządu Spółki. Zgodnie z naczelnymi zasadami k.p.a. organ rozpatrując sprawę winien ocenić jakie fakty są istotne dla sprawy, które wymagają udowodnienia i jakie dowody są potrzebne dla udowodnienia tych faktów. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ może sprostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Katalog przypadków, kiedy organ administracyjny może dokonać sprostowania, jest katalogiem zamkniętym. W przepisie tym wymienia się wyłącznie takie okoliczności jak: błędy pisarskie, błędy rachunkowe oraz oczywiste omyłki. Przepis ten nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. W niniejszej sprawie poza zainteresowaniem pozostają błędy pisarskie i rachunkowe. Oczywistość omyłki stanowi zatem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania decyzji. W orzecznictwie oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, iż "oczywistość omyłki" należy rozumieć jako widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istota omyłek polega na tym, że w orzeczeniu organu wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą organu, a tylko zostało wypowiedziane przez organ przez przeoczenie, niewłaściwy wybór słów (tak wyrok NSA z dnia 10 lutego 1994r. sygn. akt SA./Kr 723/93, opubl. ONSA 1995/2/65, wyrok NSA z dnia 17 października 2000 r., sygn. akt II SA. 1099/01, wyrok WSA z dnia 18 maja 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 395/05). Z treści decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. oraz z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] maja 2007 r. i zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r. nie wynika, aby intencją Prezesa UKE było przyjęcie innej struktury wspólników Spółki niż ta wskazana w rozdziale 3.1. decyzji i tylko przez przeoczenie lub przypadek opisano tam inną strukturę wspólników tej samej Spółki. Wydając powyższą decyzję, organ administracyjny oparł się na publikacji W. Prezes UKE wydając decyzję świadomie przyjął określoną strukturę wspólników Spółki, czego dowodem jest również fakt, że po dostrzeżeniu swojej pomyłki organ z urzędu dokonał sprostowania decyzji w opisie przyjętej struktury własnościowej skarżącej. Podnieść należy, że prostując decyzję zgodnie z wnioskiem, organ poświadczyłby nieprawdę. Dokonując postulowanej zmiany, Prezes UKE oświadczyłby, że wydając decyzję w dniu [...] lipca 2006 r., przyjął strukturę własnościową Spółki opierając się na dokumencie przedstawionym przez Skarżącą, którego nie posiadał w dniu wydania tej decyzji. Granice dopuszczalności sprostowania aktu wyraża się również w tym, że nie może ona prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Sprostowaniu nie mogą podlegać omyłki, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, w opisie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustaleniu konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak wyrok WSA z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 321/04, wyrok NSA z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt V S.A. 3051/01, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt II SA 863/00, wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999r., sygn. akt II S.A. 1072/99). Wprawdzie postulowana przez skarżącą zmiana struktury udziałowej nie jest zmianą na tyle istotną, że od jej kształtu zależy treść decyzji uznającej pozycję przedsiębiorcy jako znaczącą na rynku, nie mniej jednak stanowi on element stanu faktycznego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być, ustalenia stanu faktycznego (tak wyrok NSA z dnia 24 września 1999r., sygn. akt IV SA 1184/97). Strona zarzucając w postępowaniu o sprostowanie oczywistej omyłki, naruszenie art. 7 k.p.a. oraz podnosząc, że decyzja powinna być oparta na stanie faktycznym istniejącym w chwili jej wydawania faktycznie odnosi się do postępowania sprzed wydania decyzji. Zdaniem sądu zarzut braku ustalenia stanu faktycznego przy wydawaniu decyzji lub wydania decyzji uwzględniającej stan faktyczny z innego momentu niż data jej wydania może być przedmiotem innego postępowania - postępowania odwoławczego od decyzji. Postępowanie o sprostowanie decyzji nie służy eliminacji takich wad decyzji jak niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ. Słuszne jest stanowisko organu, iż w postępowaniu o sprostowanie oczywistej omyłki nie bada się, czy stan faktyczny w sprawie sprzed wydania decyzji został ustalony i wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Zmiany decyzji w zakresie ustaleń faktycznych nie mogą być przedmiotem postępowania o sprostowanie. Ten rodzaj postępowania służy wyeliminowaniu oczywistych omyłek. Zmiana decyzji polegająca na wyeliminowaniu takiej omyłki nie jest i nie może być tożsama ze zmianą polegającą na modyfikacji, czy uzupełnieniu ustaleń faktycznych decyzji. Aktualizowanie zmian własnościowych, które nieustannie dokonują się u przedsiębiorców nie mogą być przedmiotem prostowania decyzji. Jak zaznaczył organ przedmiotem decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. było ustalenie, czy na rynku danych usług istnieje skuteczna konkurencja, czy P. Sp. z o. o. posiada znaczącą pozycję na rynku świadczenia usług zakańczania połączeń głosowych w sieci P. i nałożenia na tego przedsiębiorcę obowiązków regulacyjnych. Tworzenie analiz rynkowych poprzedzających wydanie decyzji jest obszernym procesem rozciągniętym w czasie, prowadzonym przez wiele miesięcy. Logicznym następstwem jest zatem występowanie sytuacji, w której przedstawione w decyzji dane są aktualne na inny dzień niż dzień wydawania decyzji. Dotyczy to np. liczby abonentów (która zmienia się z dnia na dzień), liczby obowiązujących umów międzyoperatorskich, wysokości przychodów, struktury udziałów danej spółki. Wystąpienie tego typu rozbieżności może zostać częściowo zniwelowane dzięki tzw. postępowaniu konsultacyjnemu określonemu w art. 15 i 16 Pt, które umożliwia zainteresowanym podmiotom zgłaszanie uwag do wyników analiz przeprowadzonych przez Prezesa UKE jeszcze na etapie poprzedzającym wydanie decyzji. Nie zawsze jednak da się uniknąć wszystkich rozbieżności. W niniejszej sprawie struktura własnościowa Spółki stanowi element stanu faktycznego (część analityczna decyzji) to jednak sam udział kapitałowy w spółce nie wpływa na treść decyzji ustalającej, czy na danym rynku usług występuje skuteczna konkurencja. W konsekwencji należy uznać, że zarzut odmowy sprostowania z powodu nieustalenia stanu faktycznego i nierozpatrzenia całokształtu materiału w tej sprawie, nie może być rozpatrywany w postępowaniu o sprostowanie oczywistej omyłki ujawnionej w decyzji. Skarżąca zarzuca Prezesowi UKE także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez odmowę sprostowania oczywistej omyłki bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w tym postępowaniu. W uzasadnieniu tego zarzutu Strona podniosła, że załączyła do wniosku o sprostowanie odpis z spółki KRS na dzień wydania decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., listę wspólników na dzień 28 sierpnia 2006 r. i kopię wniosku o rejestrację zmian w KRS. Zdaniem Sądu Prezes UKE wydając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2007 r., zbadał i ocenił wszystkie dowody w sprawie. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, które w ocenie skarżącej nastąpiło poprzez odmowę sprostowania decyzji zgodnie z jej wnioskiem pomimo, że jej treść pozostaje w sprzeczności z treścią przedłożonych dokumentów urzędowych. Skarżąca podniosła, że organ administracyjny wydając decyzję oparł się na publikacji W. zamiast na przedłożonym odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego. Odnosząc się do powyższego zarzutu podnieść należy, iż w dniu wydania decyzji, tj. dnia [...] lipca 2006 r. Prezes UKE nie posiadał w zebranym w sprawie materiale dowodowym odpisu KRS skarżącej. W związku z tym nie mógł, przy wydawaniu tej decyzji opierać się na dokumencie, którego nie posiadał. W konsekwencji, nie mógł naruszyć ani art. 76 § 1 k.p.a., ani art. 17 Ustawy KRS. Organ nie mógł naruszyć powołanych przepisów w postępowaniu o sprostowanie oczywistej omyłki, bowiem oczywista omyłka która wystąpiła przy wydawaniu decyzji musi zaistnieć w dacie wydania tej decyzji. Celem postępowania o sprostowanie jest wyeliminowanie oczywistej omyłki, którą organ popełnił przypadkiem, niezamierzenie, nieświadomie w momencie wydawania decyzji. Celem postępowania o sprostowanie nie jest zmiana decyzji w obliczu uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty, których organ nie posiadał w dacie wydawania decyzji, chociaż mógł i powinien je posiadać. Zarzut braku zebrania całego materiału dowodowego w sprawie o wydanie decyzji oraz braku prawidłowej oceny tych dowodów, nie może być przedmiotem postępowania o sprostowanie oczywistej omyłki. Zdaniem Sądu Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił materiał zgromadzony w sprawie, zaś w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.