II SA/Rz 985/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Ryszard Bryk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. Cz. jest uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 107/15/2005 "R. Centrum Komunikacyjne". Uchwałę podjęto w następujących okolicznościach faktycznych. W dniu [...] lipca 2005 roku Rada Miasta R. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 107/15/2005 "R. Centrum Komunikacyjne". Stosownie do § 2 uchwały Plan miał objąć trzy obszary o łącznej powierzchni około 37 ha (po korekcie 33, 45 ha), położone w północnej części Śródmieścia: – obszar A, o pow. ok. 6,9 ha, pomiędzy ul. Kochanowskiego a terenami kolejowymi; – obszar B, o pow. ok. 17,7 ha; tereny kolejowe pomiędzy Aleją Cieplińskiego a planowanym wiaduktem kolejowym w rejonie ul. Żółkiewskiego; – obszar C, o pow. ok. 14, 4 ha, pomiędzy ul. Grottgera, Fredry, Styki i Kopczyńskiego do brzegu rzeki W. (k. 1 akt adm., T. I). Informacja o ww. uchwale wraz z pouczeniem o terminie i sposobie składania wniosków do Planu została zamieszczona w obwieszczeniu Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 roku, nr [...] (k. 5 akt adm., T. I). W dniu 19 października 2005 roku A. Cz., właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 483/8, obr. 207, oraz współwłaściciel nieruchomości oznaczonych jako działki nr 495/10, 483/6, 493 obr. 207 złożył wnioski celem uwzględniania ich w projekcie Planu. Wskazał, iż ww. nieruchomości są zabudowane funkcjonującym pawilonem usługowo-handlowym. W związku z powyższym wniósł o uwzględnienie tej okoliczności w części graficznej oraz opisowej planu poprzez dokonanie zapisu, iż jest to teren istniejącej zabudowy usługowo-handlowej do zachowania z możliwością jej modernizacji, rozbudowy, nadbudowy oraz tworzenia nowej zabudowy (k. 9 akt adm., T. I). Rozpatrując przedmiotowy wniosek w dniu 10 listopada 2005 roku, Prezydent Miasta R. stwierdził, iż na etapie przedprojektowym zasługuje on na uwzględnienie. Motywując swoje stanowisko podał, iż zgodnie z intencją zawartą w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia Planu istnieje możliwość przeznaczenia terenu pod zabudowę handlowo-usługową z odpowiednią obsługą komunikacyjną i techniczną (k. 12 akt adm., T. I). W dniu 22 maja 2007 roku projekt Planu został pozytywnie zaopiniowany przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną (uchwała nr 13/2007, k. 19 akt adm., T. I) Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] projekt Planu uzgodnił Zarząd Województwa P. (k. 28 akt adm., T. I) Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] projekt Planu uzgodnił Wojewoda P. (k. 28 akt adm., T. I) Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] projekt Planu uzgodnił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (k. 28 akt adm., T. I) Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...] projekt Planu uzgodnił Wojewódzki Konserwator Zabytków (k. 30 akt adm., T. I) W trybie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm., powoływana dalej w skrócie u.p.z.p.) uzgodnień dokonał Wojewódzki Sztab Wojskowy w R., Delegatura Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w R. oraz Miejski Zarząd Dróg i Zieleni w R. (k. 27 akt adm., T. I) W dniu 9 lipca 2007 roku Prezydent Miasta R. obwieścił o wyłożeniu projektu Planu do publicznego wglądu w dniach od 20 lipca do 10 sierpnia 2007 roku. Pouczył jednocześnie, iż każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie może – do dnia 24 sierpnia – wnieść uwagi. Obwieszczenie zostało ogłoszone w prasie lokalnej w dniu 12 lipca 2007 roku (k. 34 i 35 akt adm., T. I) W dniu 8 sierpnia 2007 roku A. Cz. wniósł uwagi do Planu. Zażądał wyłączenia działki nr 483/8 z terenu objętego symbolem KX/KS i włączenia jej do terenu przewidzianego dla usług z przeznaczeniem do zabudowy nie przekraczającej trzech kondygnacji, tj. do terenu oznaczonego symbolem U.5 ewentualnie UKS.2. W jego ocenie zaproponowane w Planie rozwiązanie, zbyt szeroko zakreśla ramy terenu oznaczonego symbolem KS. Narusza to ład organizacyjny, funkcjonalny i komunikacyjny. Zarządzeniem z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] Prezydent Miasta R. nie uwzględnił wniesionych przez A. Cz. uwag. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż projektowane rozwiązanie dla nieruchomości objętych w Planie symbolem KX/KS ma na celu zabezpieczenie przestrzeni niezbędnej do realizacji funkcji publicznych – w szczególności związanych z komunikacją kołową i pieszą – niezbędnych dla funkcjonowania głównego węzła komunikacyjnego miasta. Ma ono również porządkować strukturę własnościową przestrzeni publicznej oraz nadać jej odpowiedni walor wizualny. Tereny te położone są przed istniejącymi dworcami PKP i PKS. Stanowią więc przestrzeń o szczególnym znaczeniu dla miasta, co zobowiązuje do wyjątkowej dbałości o jej kształt. Włączenie działki A. Cz. do terenu oznaczonego na rysunku Planu symbolem KX/KS; teren przeznaczony pod publiczny plac pieszy, z parkingiem samochodów osobowych, z zielenią urządzoną i usługami, z dopuszczeniem lokalizacji infrastruktury technicznej, podyktowane zostało właśnie tym, że położona ona jest przed dworcami PKP i PKS. Jak stwierdzono, nieruchomość ta znajduje się wyraźnie poza terenem oznaczonym na rysunku Planu symbolami U.5. i UKS.2; tereny przeznaczone pod usługi z infrastrukturą techniczną oraz tereny przeznaczone pod usługi oraz komunikację samochodową – pod dworzec autobusowy lub parking, w tym także parking wielopoziomowy – za wyjątkiem terenu wydzielonego, oznaczonego symbolem U, który przeznacza się wyłącznie pod usługi. Dodatkowo wskazano, iż ustaleń dotyczących terenu oznaczonego symbolami U.5 i UKS.2 nie można zastosować do działki 483/8 z uwagi na jej mały rozmiar. Podano również, że istniejąca na niej zabudowa ma charakter tymczasowy i znacznie odbiega od zabudowy znajdującej się na nieruchomościach oznaczonych ww. symbolami. Końcowo wywiedziono, iż zgodnie z ustaleniami Planu, na tej części przedmiotowej działki, którą wydzielono z terenu oznaczonego symbolem KX/KS i objęto symbolem KS stwarza się możliwość prowadzenia działalności usługowej (k. 43 i 44 akt adm., T. II). Powołaną na wstępie uchwałą z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] Rada Miasta R. uchwaliła Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr 107/15/2005 "R. Centrum Komunikacyjne". W dniu 10 października 2007 roku, A. Cz. skierował do Rady Miasta R. – w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm., powoływana dalej jako u.s.g.) – wezwanie do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego, do którego doszło wskutek włączenia jego działki nr 483/8 w części do terenów przeznaczonych pod publiczne ciągi piesze w zieleni urządzonej – KX/ZU.1, oraz w części do terenów przeznaczonych pod publiczny plac pieszy z udziałem komunikacji samochodowej – KX/KS. Uzasadniając to wezwanie wnoszący stwierdził, iż na mocy decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2006 roku, nr [...] uzyskał pozwolenie na rozbudowę oraz nadbudowę tymczasowego pawilonu handlowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej z czasem użytkowania obiektu do chwili utraty prawa dysponowania nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr 483/8 i 483/15 na cele budowlane. W ocenie A. Cz. decyzja ta potwierdza, iż jest on właścicielem ww. działek sankcjonując jednocześnie legalność posadowionych na nich budynków. Treść tej decyzji pozostawać ma zatem w jaskrawej sprzeczności z zatwierdzonym uchwałą z [...]września 2007 Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, nr [...] "R. Centrum Komunikacyjne". Wezwanie wpłynęło do Urzędu Miasta R. w dniu 15 października 2007 roku (akta adm., T. II). Rada Miasta nie udzieliła na nie odpowiedzi. W dniu [...] października 2007 roku, uchwała z [...] września 2007 roku została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Nr 88. W dniu 30 października 2007 roku do Urzędu Miasta w R. wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarga A. Cz. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 107/15/2005 "R. Centrum Komunikacyjne". Zakresem skargi objęto wyłącznie tę część uchwały, która dotyczy włączenia działki nr 483/8 obr. 207 w części do terenów przeznaczonych pod publiczne ciągi piesze w zieleni urządzonej – KX/ZU.1 oraz w części do terenów przeznaczonych pod publiczny plac pieszy z udziałem komunikacji samochodowej – KX/KS. Jako oczekiwany sposób rozstrzygnięcia skarżący podał: stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa i w konsekwencji stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wywiódł, że działalność gospodarczą na działce 483/8 prowadzi od lat 60-tych i nigdy nie kolidowała ona pod względem funkcjonalnym i transportowym z dworcem PKS. Na mocy decyzji Prezydenta Miast R. z dnia [...] października 2006 roku, nr [...] uzyskał pozwolenie na rozbudowę oraz nadbudowę tymczasowego pawilonu handlowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej. Jego działka w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "Bi". Skarżący sugerował ponadto, że przedsiębiorstwo PKS S.A. od lat podejmuje działania mające na celu pozbawienie go prawa własności działki 483/8. Jako przykłady takiej aktywności podał wystąpienie przez to przedsiębiorstwo o pozbawienie go zezwolenia na sprzedaż i podawania napojów alkoholowych do 4,5 % oraz piwa przeznaczonego do spożycia w miejscu sprzedaży a także złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2006 roku. Zarzucił ponadto, że Rada Miasta R. w ogóle nie ustosunkowała się do zgłoszonych przez niego zastrzeżeń do Planu oraz nie odpowiedziała na jego wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W ocenie skarżącego, całość powołanych okoliczności świadczy, iż zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo własności łamiąc tym samym konstytucyjną zasadę jego ochrony – art. 21 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o jej oddalenie. Zwracając uwagę na bezzasadność zarzutu naruszenia zasady ochrony własności podał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ingeruje bezpośrednio w stosunki własnościowe, a jedynie, w sposób zgodny prawem, w tym z przepisami u.p.z.p., wskazuje, jak prawo własności ma być wykonywane. Za chybiony uznano również zarzut nie wzięcia pod uwagę zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń do Planu. Organ wyjaśnił, iż zostały one szczegółowo rozpatrzone najpierw w dniu 13 września 2007 roku przez Prezydenta Miasta R., a następnie przez Radę Miasta R. w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały. Jak podano, argumenty podane w obu rozstrzygnięciach sprowadzają się do tego, że przy ustalaniu planu zagospodarowania przestrzennego, prawo własności podmiotów, których nieruchomości mają zostać nim objęte jest wyłącznie jednym z kryteriów kształtujących jego treść. Przepisy u.p.z.p. nie dają podstawy do wyprowadzenia ogólnej zasady prymatu prawa własności. Jeżeli założenia projektowane w Planie pozostają w opozycji do prawa własności jednostki, organ administracji publicznej jest zobowiązany rozważyć i wskazać racje przemawiające za przyjętym rozwiązaniem. W ocenie Rady Miasta R. wymogi te zostały spełnione przy rozstrzyganiu zastrzeżeń wniesionych przez skarżącego. Organ zwrócił również uwagę, iż stosownie do treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zniweczyć skutki wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy jedynie wówczas, gdy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W stosunku do skarżącego zapis ten ma taki skutek, że ustalenia Planu, którego dotyczy zaskarżona uchwała, pozostają bez wpływu na możliwość realizowania przez niego inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2006 roku, nr [...]. Końcowo organ wywiódł, iż przyjęte rozwiązanie nie może zostać uznane za krzywdzące również i z tego powodu, że nie odbiega zasadniczo od ustaleń poprzednio obowiązującego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. oraz aktualnie obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej w skrócie m.p.z.p.), o jakiej mowa w art. 20 ust. 1 u.p.z.p.. Stosownie do treści art. 14 ust. 8 u.p.z.p. m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż podlega kontroli sądowoadministracyjnej – art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi przez Sąd rodzi konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo – jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość wydania orzeczenia o tej treści – stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa – art. 147 § 1 P.p.s.a. Przesłanki decydujące o wadliwości uchwały wskazuje art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm., powoływana dalej jako u.s.g.) Zgodnie z jego treścią nieważne są te uchwały organów gminy, które są sprzeczne z prawem. W literaturze wskazuje się, iż z sytuacją taką będziemy mieć do czynienia, gdy uchwała narusza: 1) przepisy wyznaczające kompetencję do jej podjęcia; 2) podstawę prawną jej podjęcia; 3) przepisy prawa ustrojowego; 4) przepisy prawa materialnego oraz przepisy regulujące procedurę jej podjęcia – B. Adamiak, Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 1997, nr 4. s. 31. Przepisem szczególnym wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. jest treść art. 28 u.p.z.p., w którym stwierdza się, iż nieważność uchwały w przedmiocie m.p.z.p. powoduje naruszenie zasad jego sporządzania, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Dokonując kontroli uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 107/15/2005 "R. Centrum Komunikacyjne" Sąd nie stwierdził, iżby była ona obarczona wadami, o jakich wyżej mowa. Zgodnie z art. 21 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprostowaniem) Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Jednocześnie zastrzega się, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności – art. 64 ust. 3 Konstytucji. W świetle cytowanych unormowań jest zatem dopuszczalne uszczuplenie uprawnień właściciela nieruchomości polegające na ustawowym wskazaniu jej przeznaczenia bądź sposobu, w jaki należy z niej korzystać. Rozwinięciem tej zasady jest art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zm.), w którym stwierdza się, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zarówno z regulacji konstytucyjnej, jak i Kodeksu Cywilnego wynika więc jednoznacznie, iż uprawnienia składające się na treść prawa własności nie są nieograniczone, a ich zakres wyznaczają ustawy. Jedną z takich ustaw jest u.p.z.p., na podstawie której gmina uprawniona jest do kształtowania polityki przestrzennej terenów położonych w jej obrębie. Narzędziem, przy pomocy którego gmina realizuje to uprawnienie jest m.p.z.p.. Ustawodawca przesądził bowiem wprost, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości – art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Poprzez uchwalenie m.p.z.p. gmina może ukształtować politykę przestrzenną w taki sposób, iż w jednostkowych przypadkach będzie to sprzeczne z interesem indywidualnym właścicieli poszczególnych nieruchomości. Skuteczność takiego działania zależeć będzie od legalności ustaleń planu oraz procesu jego uchwalenia. Odnosząc wyłożone kwestie do zaskarżonej uchwały trzeba stwierdzić, iż została ona wydana przez właściwy organ, w odpowiednim trybie, a jej ustalenia nie naruszają przepisów prawa materialnego. Zaskarżoną uchwałę poprzedzała uchwała z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. zaopatrzona w załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem. Podjęcie tej uchwały poprzedzały z kolei wykonane przez Prezydenta Miasta R. analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami Studium – art. 14 ust. 2 i 5 u.p.z.p. O podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania m.p.z.p. Prezydent Miasta R. obwieścił w prasie lokalnej wraz z pouczeniem o sposobie i terminie składania wniosków oraz zawiadomił instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu – art. 17 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2005 roku Prezydent Miasta R. rozpatrzył wnioski – w tym i skarżącego – jakie złożono do planu – art. 17 pkt 3 u.p.z.p. Zgodnie z art. 17 pkt 4-6 lit. a u.p.z.p. sporządzono projekt m.p.z.p., prognozę skutków finansowych jego uchwalenia, oraz uzyskano opinię miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej. Projekt został uzgodniony z Wojewodą P., Zarządem Województwa P., Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. – Delegatura w R., Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Okręgowym Urzędem Górniczym, Miejskim Zarządem Dróg i Zieleni, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R., Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w K., Urzędem Miasta R. – Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa – art. 17 pkt 7 u.p.z.p. W dniach od 20 lipca do 10 sierpnia 2007 roku projekt m.p.z.p. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożono do publicznego wglądu oraz zorganizowano publiczną dyskusję nad przyjętymi w nim rozwiązaniami. O powyższym ogłoszono wcześniej (w dniu 12 lipca 2007 roku) w prasie lokalnej. W ogłoszeniu poinformowano o możliwości składania uwag do projektu w terminie do dnia 24 sierpnia 2007 roku – art. 17 pkt 10 i 11 u.p.z.p. W dniu 13 września 2007 roku Prezydent Miasta R. rozpatrzył wszystkie uwagi wniesione do projektu – art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Żadna z uwag nie została uwzględniona. Rozstrzygnięcie Prezydenta zawiera uzasadnienie, które rzeczowo i konkretnie wyjaśnia zajęte stanowisko. Podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] Rada Miasta, stosownie do postanowień art. 20 ust. 1 u.p.z.p. dokonała jednoczesnego rozstrzygnięcia o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Rozstrzygnięto również o zgłoszonych do projektu planu uwagach. W części wstępnej uchwały stwierdzono zgodność projektu m.p.z.p. z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Rozwiązanie takie nie rodzi obecnie zastrzeżeń – zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/2006, publ. ONSAiWSA 2008/1 poz. 14. Dotychczas poczynione rozważania potwierdzają zatem wyrażoną przez Sąd na wstępie ocenę, iż przewidziany przepisami u.p.z.p. tryb podejmowania uchwały w przedmiocie m.p.z.p. został zachowany. Analizując kwestię przeznaczenia działki skarżącego w części do terenów przeznaczonych pod publiczne ciągi piesze w zieleni urządzonej – KX/ZU.1, oraz w części do terenów przeznaczonych pod publiczny plac pieszy z udziałem komunikacji samochodowej – KX/KS Sąd również nie dostrzegł naruszenia prawa. Jak wynika ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. – uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] lipca 2000 roku, nr [...] – działka skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym nr 1 – CENTRUM. W uzasadnieniu strategicznej roli tego terenu zaznaczono, iż w jego obrębie zachodzi konieczność: 1) zabezpieczenia terenów pod realizację celów publicznych; 2) realizacji inwestycji drogowych mających na celu uzupełnienie układu komunikacyjnego i odciążenie układu istniejącego; 3) rozbudowa/modernizacja zintegrowanego węzła komunikacji zbiorowej z rozstrzygnięciem lokalizacji dworca PKS (rozbudowa istniejącego dworca na terenach kolei lub adaptacja na ten cel starej lokomotywowni). Odnosząc powołane postanowienia Studium do ustalonego w m.p.z.p. przeznaczenia terenu, na którym znajduje się działka skarżącego nie można stwierdzić w tym zakresie niezgodności. Stanowisko to potwierdzają również dalsze ustalenia Studium. W opisie do załącznika graficznego nr 42 "Tereny zabudowane wymagające rehabilitacji" stwierdza się, iż obszary Centrum wymagają przekształceń z uwagi na potrzebę reorganizacji ruchu z preferencją ruchu pieszego nad kołowym, uporządkowania terenu, podniesienia rangi obszaru ze względu na wiodącą funkcję w strukturze Miasta, modernizacji i rozbudowy infrastruktury technicznej. Z kolei w opisie do załącznika graficznego nr 55 "Projektowana struktura funkcjonalno-przestrzenna" teren, na którym położona jest działka skarżącego przeznaczono pod parkingi, dworce PKS i PKP, bazy MPK, uzupełniająco usługi komercyjne. Założenia te korespondują z rozwiązaniami m.p.z.p. Jak wynika z § 59 zaskarżonej uchwały teren oznaczony symbolem KX/KS przeznacza się pod plac publiczny z parkingiem samochodów osobowych i zielenią urządzoną oraz usługami. Na terenie wydzielonym KS dopuszcza się dwupoziomowe rozwiązanie placu; parkingi, postoje taksówek, dowóz zaopatrzenia z uwzględnieniem ruchu rowerowego oraz pieszych na poziomie dolnym, natomiast na poziomie górnym przewidziano elementy zieleni urządzonej. Całość powyższego uzasadnia zatem twierdzenie, iż przyjęte postanowieniami m.p.z.p. rozwiązania są zgodne ze Studium. W konsekwencji, przesądza to o niezasadności podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 21 Konstytucji. Ograniczenie uprawnień skarżącego w stosunku do będącej jego własnością działki nr 483/8 nastąpiło bowiem w zgodzie z przepisami u.p.z.p.. Rada Miasta R., uchwalając m.p.z.p. uprawniona była do ustalenia przeznaczenia objętych nim terenów w granicach wyznaczonych przez Studium. Fakt, że w stosunku do działki skarżącego, przeznaczenie to nie było akurat zgodne z jego oczekiwaniami nie może przesądzać o wadliwości uchwały. Wybór przeznaczenia terenu w m.p.z.p. jest prawidłowy, jeżeli mieści się on w zbiorze alternatywnych rozwiązań wskazanych w Studium. Zarówno Prezydent, jak i Rada Miasta R. odnosząc się do uwag zgłoszonych przez skarżącego do projektu Planu w sposób konkretny i przekonywujący wyjaśnili dlaczego jego żądania nie mogą zostać uwzględnione. Stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 – 9 u.p.z.p. przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba uwzględnić między innymi: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby interesu publicznego. Przy podejmowaniu konkretnych rozwiązań wartości te nie zawsze są równoważne. Nadając jednej z nich charakter nadrzędny niezbędne jest wskazania podstaw takiej decyzji. W stosunku do działki skarżącego wymagania te zostały spełnione. Wyjaśniono w szczególności, iż włączenie jej do terenu oznaczonego na rysunku Planu symbolem KX/KS podyktowane była tym, że jest ona położona w bezpośrednim sąsiedztwie dworców PKP i PKS. Tereny te stanowią przestrzeń o szczególnym znaczeniu dla miasta, co zobowiązuje do wyjątkowej dbałości o jej kształt. Argumentując odmowę włączenia działki skarżącego do terenu oznaczonego symbolami U.5. i UKS.2 wskazano, iż jest ona położona zdecydowanie poza jego granicami a ponadto jest zbyt mała. Podano również, że istniejąca na niej zabudowa ma charakter tymczasowy i znacznie odbiega od tej znajdującej się na nieruchomościach oznaczonych ww. symbolami. W ocenie Sądu przytoczona argumentacja właściwie wyjaśnia, z jakich przyczyn prawo własności skarżącego musiało ustąpić przed innymi kryteriami wskazanymi w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu nie wzięcia pod uwagę zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń (uwag) do Planu trzeba podkreślić, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zostały one szczegółowo rozpatrzone najpierw w dniu 13 września 2007 roku przez Prezydenta Miasta R., a następnie przez Radę Miasta R. w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały. W kwestii obaw skarżącego, iż uchwalony plan uniemożliwi mu realizację inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2006 roku, nr [...] trzeba powołać – jak trafnie uczynił to organ –art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym m.p.z.p. może zniweczyć skutki wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy jedynie wówczas, gdy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponieważ w stosunku do skarżącego sytuacja taka nie zachodzi, jego zastrzeżenia w tym zakresie również należy uznać za niezasadne. Mając całość wyłożonych kwestii na uwadze Sąd, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji wyroku.